Kalmia latifolia

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Kalmia latifolia
Commons-emblem-notice.svg
 

Infobox plantae.png

Kalmia latifolia
Kalmia latifolia Japan.JPG
Clasificación científica
Reinu: Plantae
(ensin clasif.): Eudicotyledoneae
(ensin clasif.): Astérides
Orde: Ericales
Familia: Ericaceae
Xéneru: Kalmia
Especie: Kalmia latifolia
L.
Distribución
Kalmia latifolia map.png
[editar datos en Wikidata]

Kalmia latifolia, comúnmente denomada como mountain-lloréu (lloréu de monte),[1] calico-bush,[1] o spoonwood,[1] una especie de planta con flores na familia Ericaceae, que ye nativa del este de los Estaos Xuníos. El so área de distribución estender dende'l sur de Maine al sur hasta'l norte de Florida, y al oeste con Indiana y Luisiana. El lloréu de monte ye la flor del estáu de Connecticut y Pennsylvania. Ye'l mesmu nome de la ciudá de Lloréu Misisipi (fundada en 1882).

K. latifolia fueyes y biltos tempranos
Botones florales
Empecipio del floriamientu
Plenu floriamientu
Floriamientu y les flores amostalgues na mesma cabeza de la flor
Ilustración

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

Trátase d'un parrotal siempres verde que puede algamar los 3.9 m d'altor. Les hoja son ​​de 3-12 cm de llargu y 1-4 cm d'anchu. Les sos flores son redondes, que van dende'l rosa claru a blancu, y preséntense en recímanos. Anguaño hai dellos cultivares que tienen tonos más escuros de color rosa, cerca de pigmentu coloráu y marrón. Floria en mayu y xunu. Toles partes de la planta son venenoses. raigaños son fibroses y enrevesoses.[2]

Distribución y hábitat[editar | editar la fonte]

La planta alcuéntrase en forma natural nes fasteres predreses del monte o de les árees de monte. Espolleta en suelos ácidos, prefiriendo un pH del suelu nel rangu de 4,5 a 5,5. La planta crez de cutiu en grandes carbaes, que cubren grandes árees de sotobosque. En América del Norte puede convertise n'árbol d'un tamañu considerable nos montes non bien altes de les Carolines, pero ye un parrotal más al norte.[2] La especie ye un componente frecuente de los montes de carbayos.[3]

Etimoloxía[editar | editar la fonte]

Tamién esconocido como Ivybush, Spoonwood (porque los nativos norteamericanos acostumaben a utilizar la so madera pa faer cuyares), Sheep Lloréu, Lambkill y Clamoun.

La planta foi rexistrada per primer vegada n'Estaos Xuníos en 1624, pero foi nomáu dempués de que Pehr Kalm unviara amueses a Linnaeus nel sieglu XVIII.

Cultivo[editar | editar la fonte]

La planta foi llevada orixinalmente a Europa como una planta ornamental mientres el sieglu XVIII. Inda ye llargamente cultivada pola so curioses flores. Numberosos cultivares fueron escoyíos con distintos colores de la flor. Munchos de los cultivos tienen el so orixe na Connecticut Agricultural Experiment Station (Estación d'Esperimentación Agrícola de Connecticut) n'Hamden y de la meyora vexetal del Dr. Richard Jaynes. Jaynes tien numberoses variedaes con nome que creó y ta consideráu l'autoridá del mundu en Kalmia latifolia.[4][5]

El cultivar 'Pink Charm'[6] ganó'l Award of Garden Merit de la Royal Horticultural Society.

Madera[editar | editar la fonte]

handrail made with mountain lloréu branches
Seición d'una barandiella de madera fecho con cañes de lloréu de monte.

La madera del lloréu de monte ye pesada y fuerte pero fráxil, con un granu gruesu, bultable direutamente.[7] Nunca foi un cultivu comercial vidable, yá que nun crecer lo suficientemente grande,[8] sicasí, ye afechu pa corones, muebles, recipientes y otros artículos pal llar.[7] Foi utilizáu nel sieglu XIX nos relós de madera.[9] Los toconos de la base del tueru utilizar pa les cazoletas en llugar de llixos d'uz importaos.[8] Puede utilizase para pasamanes o barandiella.[10]

Tosicidá[editar | editar la fonte]

El lloréu de monte ye venenosu para dellos animales distintos por cuenta de la grayanotoxina[11] y arbutin,.[12] incluyendo caballos,[13] cabres, ganáu, venaos, monos y humanos.[14] Les partes verdes de la planta, flores, ramines, y polen son toos tóxicos,[14] incluyíos los productos alimenticios derivaos d'ellos, tales como miel tóxico que puede producir neurotoxicidad y efeutos adversos gastrointestinales. Los síntomes nos humanos apaecen cuando comen más d'una cantidá modesta. Afortunadamente, el miel ye abondo amarga pa disuadir a la mayoría de la xente de comela, mientres nun estropien a les abeyes lo suficiente como pa evitar el so usu como forraxe d'iviernu pa les abeyes. Los síntomes de la tosicidá empiecen a apaecer alredor de 6 hores dempués de la ingestión.[14] Los síntomes inclúin respiración irregular o dificultá, anorexa, que se repite pa tragar, profusa salivación, lagrimeo de los güeyos y la ñariz, malestar cardiaco, falta de coordinación, depresión, vultures frecuentes, defecación, debilidá, convulsiones, paralises, coma, y, finalmente, la muerte. L'autopsia va amosar irritación gastrointestinal y hemorraxa.[14]

Les fueyes de Kalmia latifolia contienen arbutina y diterpenos, que la so ingestión puede suponer un riesgu pa la salú.[15]

La arbutina ye glucosilada a hidroquinona,[16] y puede llevar a riesgu de cáncer,[17] L'Institutu Alemán d'Investigación d'Alimentos en Potsdam atopó que les bacteries intestinales pueden tresformar la arbutina en hidroquinona, lo que crea un ambiente favorable pal cáncer intestinal.[18]

Taxonomía[editar | editar la fonte]

Kalmia latifolia describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 391. 1753.[19]

Variedaes aceptaes
Sinonimia
  • Chamaedaphne latifolia (L.) Kuntze
  • Kalmia latifolia f. latifolia
  • Kalmia latifolia var. latifolia[20]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 «Germplasm Resources Information Network: Kalmia latifolia».
  2. 2,0 2,1 Keeler, Harriet L. (1900). Our Native Trees and How to Identify Them. Nuevu York: Charles Scribner's Sons, 186–189.
  3. Schafale, M. P. and A. S. Weakley. 1990. Classification of the natural communities of North Carolina: third approximation. North Carolina Natural Heritage Program, North Carolina Division of Parks and Recreation.
  4. Shreet, Sharon (April–May 1996). «mio_m1082/is_n2_v40/ai_18152569/ Mountain Lloréu». Flower and Garden Magacín.
  5. Jaynes, Richard A. (1997). Kalmia: Mountain Lloréu and Related Species. Portland, OR: Timber Press. ISBN 0-88192-367-2.
  6. «RHS Plant Selector - Kalmia latifolia 'Pink Charm'». Consultáu'l 5 de setiembre de 2015.
  7. 7,0 7,1 «Species: Kalmia latifolia». Fire Effects Information Service. United States Forest Service. Consultáu'l 5 de setiembre de 2015.
  8. 8,0 8,1 «Mountain Lloréu». Wood Magacín.com. Consultáu'l 5 de setiembre de 2015.
  9. Gene Galbraith (12 de setiembre de 2006). «The legacy of the Ogee Clock». Consultáu'l 5 de setiembre de 2015.
  10. Pader, James. «Wood Railing».
  11. «Mad honey sex: Therapeutic misadventures from an ancient biological weapon». Annals of Emergency Medicine 54 (6):  pp. 824–829. doi:10.1016/j.annemergmed.2009.06.010. PMID 19683834. 
  12. PubChem - Arbutin
  13. «Mountain Lloréu». ASPCA. Consultáu'l 5 de setiembre de 2015.
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 «Kalmia latifolia». University of Pennsylvania School of Veterinary Medicine. Consultáu'l 5 de setiembre de 2015.
  15. European Food Safety Authority (EFSA). «Compendium of botanicals reported to contain naturally occuring substances of possible concern for human health when used in food and food supplements». EFSA Journal 10 (5):  p. 2663. doi:10.2903/j.efsa.2012.2663. http://www.efsa.europa.eu/sites/default/files/scientific_output/files/main_documents/2663.pdf. 
  16. O'Donoghue, J L (September 2006). «Hydroquinone and its analogues in dermatology – a risk-benefit viewpoint». Journal of Cosmetic Dermatology 5 (3):  pp. 196–203. doi:10.1111/j.1473-2165.2006.00253.x. PMID 17177740. «"The potential toxicity of HQ (hydroquinone) is dependent on the route of exposure"». 
  17. Treatment of hyperpigmentation problems / skin lightening |date=sep 2015}}
  18. Blaut M, Braune A, Wunderlich S, Sauer P, Schneider H, Glatt H. «Mutagenicity of arbutin in mammalian cells after activation by human intestinal bacteria». Food Chem. Toxicol. 44 (11):  pp. 1940–7. doi:10.1016/j.fct.2006.06.015. PMID 16904805. 
  19. «Kalmia latifolia». Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. Consultáu'l 2 d'avientu de 2014.
  20. «Kalmia latifolia». The Plant List. Consultáu'l 1 d'avientu de 2014.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]