Juan Llindu

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Juan Llindu
Juan Lindo00001.JPG
Presidente d'Hondures

Vida
Nome completu Juan Nepomuceno Fernández Lindo y Zelaya, Juan Lindo y Zelaya
Nacimientu Tegucigalpa16  de mayu de 1790
Llingua materna castellanu
Fallecimientu Lempira Traducir23 d'abril de 1857, ()
Estudios
Estudios Universidá de San Carlos de Guatemala
Oficiu
Oficiu Abogáu, políticu
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Partíu políticu Partido Conservador de Centroamérica Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Juan Nepomuceno Fernández Llindu y Zelaya (Tegucigalpa, Intendencia de Comayagua; 16 de mayu de 1790-Gracies, Honduras; 23 d'abril de 1857) foi un abogáu y políticu hondureñu; últimu alcalde mayor de la Provincia de Comayagua en 1821, xefe supremu d'Estáu de El Salvador nel periodu 1841 a 1842 y primer presidente d'esi país. Presidente provisional y depués electu como quintu presidente constitucional del Estáu d'Hondures nel periodu de 1848 a 1852.

Biografía[editar | editar la fonte]

Juan Llindu, nació'l 16 de mayu de 1790 nel senu d'una familia de terratenientes. Los sos padres fueron el escribán y diputáu de l'Asamblea Federal Constituyente de 1824, Joaquín Fernández Llindu Molina[1] y Bárbara Zelaya Fiallos,[2] —hermana del xefe d'Estáu d'Honduras José Jerónimo Zelaya Fiallos—.[3] En 1814, llogró'l grau de Llicenciáu en Derechu de la Universidá de San Carlos de Guatemala.

Tres la independencia de Centroamérica (1821), el Gobernador José Gregorio Tinoco de Contreras y Juan Llindu, conocíen lo establecío nel alcuerdu del Plan d'Iguala, tamién llamáu Plan de los trés garantíes del 24 de febreru de 1821, sobre la independencia absoluta de Méxicu y robláu por Agustín de Iturbide y los representantes centroamericanos. Tinoco de Contreras partió'l poder de la Provincia de Comayagua, nomando xefe políticu al llicenciáu Juan Llindu ya Intendente al canónigu José Nicolás Diríes Midence.[4] Juan Llindu foi unu de los impulsores de l'anexón de les Provincies Centroamericanes al Imperiu Mexicanu d'Agustín de Iturbide.

Llindu foi electu diputáu a l'Asamblea Llexislativa d'Honduras en 1826. Al añu siguiente (1827) sofitó al conservador teniente xeneral José Xusto Milla, quién derrocó al xefe del Estáu d'Honduras, Dionisio d'Herrera. Foi diputáu a l'Asamblea Constituyente convocada en xunu de 1838, onde representó los intereses del conservadorismu Centroamericanu. Dende'l so cargu na Asamblea Constituyente, promovio la separación d'Honduras de la República Federal de Centro América, nel mes d'ochobre de 1838.

En 1840, viaxó a El Salvador, onde col sofitu del xeneral Francisco Malespín, foi designáu secretariu d'Estáu d'ochobre de 1840 a xineru de 1841 y darréu escoyíu xefe provisional del Estáu d'El Salvador del 7 de xineru al 20 de xunu de 1841 y presidente del Estáu del 28 de xunu de 1841 al 1 de febreru de 1842.[5] Mientres el so gobiernu, una Asamblea Constituyente proclamó'l 2 de febreru de 1841 la separación d'El Salvador de la Federación Centroamericana; y los díes 16 y 18 del mesmu mes y añu, respectivamente, aprobó'l Decretu Llexislativu de Fundación de la Universidá d'El Salvador y emitió una nueva Constitución que derogó a la que fuera expedida'l 12 de xunu de 1824.[6]

esquierda

En 1842, tornó a Honduras y establecióse na ciudá de Comayagua.

Presidencia constitucional.[editar | editar la fonte]

El 12 de febreru de 1847 foi escoyíu presidente constitucional del Estáu d'Honduras, cargu qu'exerció hasta'l 4 de febreru de 1848. Nesti mandatu creóse la Universidá Nacional d'Hondures (güei UNAH) y promulgóse la nueva Constitución Política de 1848, qu'estableció un periodu presidencial de 4 años. D'alcuerdu a ésta, Llindu foi escoyíu pa un nuevu periodu, que concluyiría'l 1 de febreru de 1852.

Nesta segunda alministración, Llindu «El foín» como yera llamáu, entama una maniobra política conocida como El Conveniu de Pespire pa desfacer de los sos opositores Francisco La Ferrera, José Santos Guardiola, Coronáu Chávez, Felipe Jauregui. En dichu pactu unviar al esiliu a la república d'El Salvador y Guatemala a los antes mentaos, siendo'l mineru Victoriano Castellanos Cortés nomáu Comisionado pol gobiernu salvadoreñu pa suscribir esti conveniu. Atiesto una vegada apurrió la presidencia al vicepresidente Felipe Bustillo ente'l 10 de setiembre al 8 d'avientu de 1848, dir pa la ciudá de Gracies, dende onde Juan Llindu socatró por que Santos Guardiola sublevárase non contra él; nin contra de Bustillo; sinón que contra l'Asamblea Llexislativa, demandando la reclusión o la espulsión del país de Francisco La Ferrera y de Coronáu Chávez”. Bustillo al trate acorrexáu dientro del marayu políticu, arrenunció a l'alministración y salió de Comayagua, que nesos tiempos yera la capital del Estáu d'Honduras.

Llindu robló una alianza col presidente salvadoreñu Doroteo Vasconcelos pa declara-y la guerra al gobiernu de Guatemala, que presidía Rafael Carrera. Les tropes aliaes invadieron el territoriu guatemalteco, pero fueron ganaes por Carrera en La Batalla de l'Arada, el 2 de febreru de 1851. Rematáu'l so periodu, apurrió la presidencia al políticu olanchano José Francisco Gómez y Argüelles, y esti de la mesma al xeneral José Trinidad Cabañes. Llindu retirar de la política estableciendóse na ciudá de Gracies, nel departamentu de Lempira, onde finó. La so tumba atopar nel Fuerte San Cristóbal.

Ascendencia[editar | editar la fonte]

Bosquejo del árbol xenealóxicu del llicenciáu Juan Llindu.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
8. Joséph Zelaya
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
4. Juan José Zelaya Midence
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
9. Antonia Midence
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2. Bárbaba Zelaya y Fiallos
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
10. Manuel Fiallos Peña
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
5. María de la Rosa Fiallos Peña Castejón
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
11. Isabel Castejón Díaz
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Juan Nepomuceno Fernández Llindu y Zelaya
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
6. Alonso Fernández Atiesto
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
3. Joaquín Fernández Llindu y Molina
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
7. María Mercedes Molina
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Joaquín Fernández Llindu Molina, vecín de Comayagua, Bachiller en lleis, Secretariu Diputáu Provincial por Comayagua y del Reinu de Guatemala nel Congresu del Imperiu mexicanu, 1822. FONTE: Actes d'eleiciones de diputaos de les provincies del Reinu de Guatemala pal Congresu Mexicanu, 1822. AGN, Gobernación, 11. Llista de funcionarios del reinu de Guatemala, 1822. AGN, Gobernación, s/s, 27, Y-11. BENSON, 1989.
  2. Durón y Gamero, Rómulo Ernesto. Honduras lliteraria; colección d'escritos en prosa y versu, precedíos d'apuntes biográficos por Rómulo Y. Durón. (en es). Tipografía nacional.
  3. «Gobernantes d'Honduras: Juan Llindu» (es). Consultáu'l 1 d'agostu de 2017.
  4. <cite style="font-style:normal" id="Referencia-Mejía-1993">Mejía, Medardo (1993). Don Juan Llindu: el frente nacional y el anticolonialismo, 1.ª (en es), Tegucigalpa: Editorial Universitaria, 44.
  5. Presidentes d'El Salvador: Llicenciáu Juan Llindu
  6. Miguel Ángel Durán, Hestoria de la Universidá d'El Salvador 1841-1930, Segunda Edición, Editorial Universitaria, San Salvador, El Salvador, 1975, páxines 17 y 18.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Juan Lindo