Jorge de Capadocia

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Jorge de Capadocia
Чудо-Георгия-о-Змие-(икона).jpg
Vida
Nacimientu Capadocia, [[ ]] de [[]]
Nacionalidá Antigua Roma
Fallecimientu Nicomedia
Oficiu
Oficiu soldáu
Santoral
23 d'abril
Creencies
Relixón Catolico
Cambiar los datos en Wikidata

Jorge de Capadocia (en griegu, Γεώργιος Georgios; en siríaco clásicu, ܓܝܘܪܓܝܣ Giwargis; en llatín, Georgius) ye'l nome d'un soldáu romanu de Capadocia (na actual Turquía), mártir y más tarde santu cristianu. Atribúyese-y vivir ente 275 o 280 y el 23 d'abril de 303. Ye consideráu pariente de Santa Nina.

La so popularidá na Edá Media llevó-y a ser unu de los santos más veneraos nes distintes creencies cristianes ya inclusive —nun fenómenu de sincretismu— nes relixones afroamericanas y musulmana de Mediu Oriente especialmente Palestina onde-y llamen Mar Giries (árabe cristianu) o Al-Khader (árabe tantu cristianu como musulmán).

Vida llexendaria de Jorge de Capadocia[editar | editar la fonte]

San Jorge y el dragón, Paolo Uccello, c. 1470.
El dragón tien l'apariencia d'un guiverno.

La lleenda -posiblemente aniciada nel sieglu IV- cunta la hestoria de Jorge, un romanu qu'en morriendo'l so padre —Geroncio, oficial del exércitu romanu— treslladar cola so madre Policromía hasta la ciudá natal d'ésta, Lydda (actual Lod, en Israel). Ellí, Policromía pudo educar al so fíu na fe cristiano y poco dempués de cumplir la mayoría d'edá se enroló nel exércitu. Por cuenta de el so carisma, Jorge nun tardó en xubir y, antes de cumplir los 30 años foi tribunu y comes, siendo destináu a Nicomedia como guardia personal del emperador Diocleciano (284-305).

Tumba de San Jorge en Lod, Israel.

En 303, l'emperador emitió un edictu autorizando la persecución de los cristianos por tol imperiu, que siguió con Galerio (305-311). Jorge, que recibió ordes de participar, confesó qu'él tamién yera cristianu y Diocleciano ordenó que lu torturaren por que apostatase, anque ensin ésitu. Por ello ordenó'l so execución y foi degolláu frente a les muralles de Nicomedia el 23 d'abril de 303. Los testigos convencieron a la emperatriz Alejandra y a una anónima sacerdotisa pagana a convertise al cristianismu y xunise a Jorge nel so martiriu. Una vegada muertu, el cuerpu de Jorge foi unviáu a Lydda por que fuera soterráu.

Veneración como mártir[editar | editar la fonte]

La hestoria anterior ye, nel meyor de los casos, dudosa. Sicasí, la so veneración como mártir empezó relativamente llueu. Tiénense noticies al traviés de relatos de pelegríns d'una ilesia construyida en Diospolis (l'antigua Lydda) nel so honor mientres el reináu de Constantino I, que se convirtió nel centru del cultu oriental a Jorge.

Escontra los años 518530, el archidiácono y bibliotecariu Teodosio rellata que Diospolis yera'l centru del cultu de Jorge. Un pelegrín anónimu de Piacenza menta lo mesmo escontra'l 570.

La ilesia foi destruyida en 1010 y más tarde reconstruyida polos cruciaos. En 1191 y mientres la Tercer Cruzada (11891192), la ilesia foi destruyida de nuevu poles fuerces de Saladino. Una nueva ilesia foi alzada en 1872 y entá se caltien de pies.

Mientres el sieglu IV, la veneración al santu estender dende Palestina al restu del Imperiu Romanu d'Oriente. Nel sieglu V la so popularidá llegó a la parte occidental del imperiu.

Canonización[editar | editar la fonte]

En 494 Jorge de Capadocia foi canonizáu pol papa Gelasio I, mas incluyir xuntu con «...aquellos que los sos nomes son xustamente reverenciados, pero que los sos actos namá son conocíos por Dios».

Esta afirmación nun evitaría la creación de diverses hestories apócrifes sobre la so vida, delles d'elles llenes de milagrus. Acordies con la Enciclopedia Católica, el testu más antiguu calteníu sobre la vida del santu atopar nel Acta Sanctorum, identificáu por estudiosos como un palimpsestu del sieglu V, «llenu d'estravagancies y maravíes más allá de cualquier credibilidá».

Escontra finales del sieglu VI, el abá irlandés Adomnanus de la abadía de la isla de Iona rellata dalgunes de les lleendes orientales de Jorge recoyíes pol obispu galu Arkulf nel so pelegrinaxe a Tierra Santa nel añu 680.

Nos empiezos del Islam, el santu cristianu xunióse —al traviés del sincretismu relixosu y cultural— col profeta xudíu Elías, el predicador xudíu samaritanu Phineas y el santu islámicu al-Hadr ('el verde', del árabe hadir) pa formar una figura relixosa que yera ya inda ye venerada n'Oriente Próximu.

El nome de al-Hadr ye más corrientemente transcrito como al-Khidr o al-Khadir, mientres pa la fala hispana sería más correctu al-Jadir o al-Jidr.

La hestoria de al-Jidr col profeta Moisés nel Corán árabe: al-Qur'an al-Karim onde se-y llama Musa atopar na azora 18, Surat al-Kahf. Ye una hestoria místico y gnóstico del sufismo, la ciencia esotérica del Islam.

La lleenda del dragón[editar | editar la fonte]

Pintura mural de San Jorge matando al dragón, sieglu XIII, capiya de la encomienda templaria de Coulommiers, Francia

Nel sieglu IX apaez otra popular hestoria: San Jorge a caballu como vencedor d'un dragón. Esta hestoria, que ye parte de La lleenda dorada, tamién ye conocida como «San Jorge y el dragón», y ye el probable orixe de tolos cuento de faes sobre princeses y dragones en Occidente.

Tien De tenese en cuenta que la lleenda rellatar en diverses partes de Europa (como por casu el mitu griegu de Perseo) y Asia Menor como mesma (ya inclusive nel Xapón, onde puede oldease a Jorge col dios del truenu Susano-oh, a la princesa cola doncella Kushinada y al dragón con Yamata-non-Orochi), asina que los detalles varien según la tradición local.

Esiste una tradición cristiana ortodoxa qu'asitia l'alcuentru de san Jorge col dragón en Beirut (El Líbanu),[1] onde ye'l santu patrón de la ciudá.

La lleenda occidental medieval empieza con un dragón que fai un nial na fonte qu'aprove d'agua a una ciudá. De resultes, los ciudadanos teníen d'estremar diariamente'l dragón de la fonte pa consiguir agua. Asina que ufiertaben diariamente un sacrificiu humanu que se decidía al azar ente los habitantes. Un día resultó escoyida la princesa local.

Boda de San Jorge y la princesa Sabra, 1857. Rossetti.

En delles hestories apaez el rei, el so padre, pidiendo pola vida de la so fía, pero ensin ésitu. Cuando taba a puntu de ser taramiada pol dragón, apaez Jorge n'unu de los sos viaxes (de cutiu a caballu), enfrentar col dragón, matar y salva a la princesa. Los estimosos ciudadanos abandonen el paganismu y abracen el cristianismu.

La hestoria, d'antiguo considerada verdadera, foi abandonada progresivamente. Per otra parte, pocos dulden de que contenga un ricu simbolismu relixosu, pal que se propunxeron diverses interpretaciones.

  • Una antigua interpretación cristiana del mitu: Jorge sería'l creyente, el caballu blancu la Ilesia y el dragón representaría'l paganismu, la idolatría, la tentación y Satanás.
  • Dellos historiadores laicos consideren que la hestoria tien raigaños más antiguos que les cristianes. En Capadocia, como una de les primeres rexones n'adoptar al santu, pue que hubiera una integración d'elementos paganos. Un candidatu a predecesor de Jorge de Capadocia ye'l dios Sabacio, padre celestial de los frigios, conocíu como Sabazius polos romanos. Sostiense que la so imaxe a caballu arollando a una culiebra sería l'orixe de la popular imaxe de San Jorge sobre un caballu blancu.
  • Per otra parte, la hestoria de Jorge y el dragón tien munchos elementos comunes col antiguu mitu griegu de la princesa etíope Andrómeda y el so salvador y posterior maríu Perseo, vencedor de la gorgona Aguamala. En dambos casos hai un dragón / gorgona cola so decapitación, una princesa y un pagu, nun casu'l matrimoniu, nel otru la conversión de la ciudá. Dalgunes de les lleendes sobre Jorge y el dragón asitien l'acción en Llibia (d'antiguo, toa África del norte al oeste de Exiptu), esto ye, l'acción en dambos casos asitiar en distantes reinos «máxicos».

Popularidá n'Occidente[editar | editar la fonte]

San Jorge, por Paolo Uccello, c. 1450.

Puede demostrase que nel reino Franco merovinxu yá se veneraba a Jorge de Capadocia nel sieglu VI.[ensin referencies] Sicasí, nun foi hasta la Alta Edá Media, la dómina de les cruzaes y de la caballería, que se va estender el cultu n'Europa.

Jorge convertir nel protector de los cruzaos na conquista de Xerusalén (15 de xunetu de 1099). Como miles Christi, esto ye, 'soldáu de Cristu', convertir en patrón de los caballerus y soldaos, y en protector de delles ordes relixoses militares, como la Orde Teutónica (sieglu XII) o los templarius.

Escontra'l sieglu XII, la lleenda áurea estender por Europa. Santiago de la Voráxine (escontra 123013 de xunetu de 1298), arzobispu de Xénova escribió la Legenda sanctorum, una colección de fábules sobre distintos santos. La hestoria de Jorge de Capadocia destacaba ente otres. El llibru, pol valor que tenía a güeyos de los llectores del sieglu XIII, acabó conociéndose como Legenda aurea o Lleenda dorada.

La información contenida nes sos 177 capítulos (que n'otres ediciones son 182) anguaño considérase falsa, pero de notable valor lliterariu. Envalórase que'l llibru tuvo una fonda influencia na estensión de la lleenda n'Occidente, tantu a nivel popular como na lliteratura y la pintura de Europa Occidental.

Nos últimos sieglos de la Edá Media, Jorge convertir en patrón de ciudaes, burgus y cases nobles; tamién aportó a el primeru de los 14 santos ayudadores como protector de los animales domésticos.

Jorge de Capadocia en Eurasia[editar | editar la fonte]

Alemaña[editar | editar la fonte]

Nel sieglu IX (o quiciabes darréu'l sieglu XI) apaez n'Alemaña la Cantar de San Jorge. El cantar, basada en precedentes llatinos y redactada en altu alemán, cunta'l martiriu del santu. Ye atribuyida al primera poeta conocíu nel idioma altu alemán, Otfrido de Wissenbourg (escontra 800–dempués de 870), anque namá puede demostrase la esistencia del cantar a partir del sieglu XI. L'orixe podría tar nel monesteriu de Prüm, al qu'el emperador Lotario I (840–855) donó un brazu tarazao y disecao, diciendo que yera una reliquia de San Jorge. Eso convertir nel centru de veneración de los francos.

Sicasí, l'idioma altu alemán indica un orixe na isla monástica de Reichenau. Escontra'l sieglu IX —gracies a la mediación del arzobispu de Maguncia y abá de Reichenau Hatto III (891–913)— llegó dende Roma, ente otres reliquies, un craniu que yera atribuyíu a Jorge. Pa esta reliquia construyó la ilesia de Sankt Georg.

Esta ilesia, declarada nel sieglu XX Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco, caltuvo pintures murales del sieglu X con escenes de la vida de Xesucristo tomaes de los evanxelius. De resultes, Reichenau convertir nun gran centru de veneración de Jorge de Capadocia, qu'estendió la so influencia hasta'l conventu de Sankt Georgen (1084/1085) na Selva Negra. La ciudá principal de la Selva Negra, Friburgo de Brisgovia, tien a San Jorge como'l so patrón.

Francia[editar | editar la fonte]

Esisten 81 localidáes y dellos centenares d'ilesies col nome de Saint-Georges.

Xeorxa[editar | editar la fonte]

Ficheru:Flag of Xeorxa.svg
Bandera de Xeorxa.

San Jorge ye'l patrón de Xeorxa. La bandera actual ye una Cruz de San Jorge y l'escudu tien una representación del santu a caballu matando al dragón.

Los xeorxanos se autodenominan Kartvelebi (ქართველები) y el so país Sakartvelo (საქართველო). El nome occidental de "Xeorxa" derivar del persa گرجی Gurji al traviés del árabe Jurj.

La escritura del nome foi influyida pol raigañu griega gueōrg- (γεωργ-, el mesmu raigañu de Γεώργιος 'Georgios') y por etimoloxía popular creyóse que'l nome provenía de San Jorge.

La palabra persa گرجی Gurji y la rellacionada armenia Vrastan paecen tar rellacionaes col nome Iberia, con perda de la i- inicial y sustitución de la b por w o v.

Pa los xeorxanos, San Jorge celebra'l 14 d'agostu, tradición que provien directamente de la fiesta del dios Luno (Jorge blancu).

Grecia[editar | editar la fonte]

Jorge de Capadocia sigue siendo veneráu en Grecia, onde se-y dio'l nome de Gran Mártir.

Pa los eslavos de Corinto, la celebración del «San Jorge Verde» toma l'aspeutu folclóricu d'un ritu pa llograr agua.

España y Portugal[editar | editar la fonte]

Na Edá Media, Jorge pasó a ser patrón de la Corona d'Aragón y de Portugal.

La Corona d'Aragón[editar | editar la fonte]

Ficheru:Escudu d'Aragón.svg
L'escudu d'Aragón lluz la cruz de San Jorge nel tercer cuartel.

En 1096, les huestes del rei Sancho Ramírez d'Aragón asediaban la ciudá de Alcoraz, cerca de Huesca. En recibiendo ayuda dende Zaragoza, los asediados consiguen matar al rei, pero ganen la batalla de Alcoraz, según la tradición, gracies a l'apaición de San Jorge. Darréu'l rei Pedro I d'Aragón conquista Huesca n'invocando l'ayuda del santu. Cunta la lleenda que'l mesmu día tuvo ayudando a los cruzaos en Antioquía y que, nun momentu de la batalla, xubió a la grupa del so caballu a un caballeru teutón descabalgado; más tarde, esi mesmu caballeru viose envolubráu na batalla de Alcoraz.

Sobremanera a partir del sieglu XIII surden numberoses lleendes y apaiciones nel reinu. Asina, Jaime I'l Conquistador cunta que na conquista de Valencia apaeció'l santu: «Apaecióse San Jorge con munchos caballeros del paraísu, qu'ayudaron a vencer na batalla, na que nun morrió cristianu dalgunu». Más tarde, el rei Jaime cunta de la conquista de Mallorca que «según cuntáron-y los sarracenus, éstos vieron entrar primero a caballu a un caballeru blancu con armes blanques», qu'él identifica con Jorge.

El patrociniu de Jorge de Capadocia sobre los reis d'Aragón y, por estensión, sobre tou la Corona d'Aragón reconozse oficialmente a mediaos del sieglu XV mientres el reináu de Juan II d'Aragón y Navarra, que lo noma patrón del Reinu y de la Diputación del Xeneral, principal institución foral en casu de nun tar convocaes les Cortes.

Anguaño'l 23 d'abril, día de San Jorge ye festivu n'Aragón, que celebra esi día'l Día d'Aragón.
La cruz de San Jorge apaez nel tercer cuartel del Escudu d'Aragón, xuntu con cuatro cabeces de moros, representando la victoria de Pedro I na batalla de Alcoraz, el primera gran finxu de reconquistar y onde 40.000 homes llucharon per Huesca en 1096. Completen l'escudu los cuarteles del Árbol de Sobrarbe (fueros que defendíen la llei sobre'l rei según la tradición), La Cruz d'Íñigo Aresta (vinculación ente Aragón y Navarra), la llamada Cruz de Alcoraz, introducíu como emblema de Pedro III'l Grande nel sieglu XIII, y les Barres d'Aragón, que la so esistencia y usu pola casa Aragón como emblema heráldicu data del reináu de Alfonso II'l Castu. Les barres fueron l'emblema de los Reyes d'Aragón que, como otru señores na Edá Media, fueron vasallos de Roma y Aviñón; el colores del emblema son los mesmos que los usaos polos Papas. Darréu convirtióse nel símbolu de la Corona d'Aragón).
Pedro IV el Ceremoniosu promovio la devoción de los reis d'Aragón a San Jorge y adoptó como acolumbra heráldica una cimera con un dragón. D'ende'l treme que fixo a Jorge patrón d'Aragón, por selo del so rei, y collo de tolos reinos que componíen la Corona d'Aragón. El modelu del escudu d'Aragón, tal que foi aprobáu tres la transición española, apaez impresu per primer vegada en Zaragoza, nes prenses del imprentador alemano y magnífico maestre Paulo Hurus» el 12 de setiembre de 1499.
La bandera de Barcelona lluz dos crucies de San Jorge xuntu coles barras de la Corona d'Aragón.
La cruz de San Jorge ye'l primer emblema de la Xeneralidá de Cataluña. Anguaño la cruz apaez nel escudu de Barcelona.
Según el Costumari Català de Joan Amades, el fechu de que Jorge sía'l patrón de los caballeros ye por cuenta de la ayuda qu'emprestó al rei Pedro I d'Aragón na batalla del Alcoraz, n'Huesca, nel añu 1096 contra los musulmanes. Pa estimar la xesta, el rei nomar non yá patrón de la caballería, sinón de la nobleza del Reinu d'Aragón. Esti patronatu estender a la posterior Corona d'Aragón la cual tomaba'l El Condao de Barcelona.
En Cataluña la fiesta del Día de San Jorge xeneralizóse tamién a mediaos del sieglu XV. En 1456 oficialízase'l patronalgu al declarar les Cortes Catalanes el día 23 d'abril como festivu.[2] La fiesta convirtióse col tiempu nel día de los namoraos: el namoráu regala a l'amada una rosa colorada. Más tarde xeneralizóse'l costume de que, como contrapartida, les muyeres regalaren un llibru a los sos amaos.
En Montblanch represéntase'l 23 d'abril la lleenda de San Jorge y el dragón, yá que se conmemora l'escurrimientu de los fechos na ciudá. Y en San Clemente Sasebas hai una procesión a la Roca Encantada, onde se supon qu'hai un gran ayalga que namá puede ser atopáu esa nueche.
El santu ye bien veneráu en Alcói y Bañeres, onde se celebren nel so honor les fiestes patronales de «moros y cristianos» (Moros y Cristianos d'Alcói, y Moros y Cristianos de Bañeres) les fiestes de moros y cristianos d'Alcói son reconocíes en tol mundu pos son de tal espectacularidá que los díes 22, 23 y 24 d'abril, díes nos que se celebra diches fiestes, la ciudá d'Alcói engalánase y les cais del centru d'Alcói atarraquitar pa ver los distintos actos llenos d'hestoria y guapura que converten a esta ciudá nun importante reclamu turísticu.
En Bañeres, amás, se escenifica cada trés años la famosa Lleenda del dragón y la princesa, entamada pola Associació de la llegenda de Sant Jordi.

Restu de España[editar | editar la fonte]

Ye patrón de Olmedo de Camaces y de Santiago de Poblar, dambes localidaes de la provincia de Salamanca, que celebren la so festividá'l 23 d'abril como tamién lo faen los habitantes de San Esteban de Nozales, provincia de Llión, en que la so ermita guardar una reliquia: el cascu del santu matadragones. El día de San Jorge los habitantes del pueblu realicen una visita a la ermita, al otru llau del ríu eria. Los mozos acarreten el pendón, cruciando la ponte artesanal. Amás realízase una danza (bailina) con palos.
Jorge de Capadocia ye patrón de la ciudá de Cáceres, siendo festividá local el 23 d'abril, y celebrándose na nueche del 22 d'abril (víspora del día del patrón) cola quema del dragón na Plaza Mayor.
Ye patronu de Santurdejo. El día d'el so festividá celebren dances y procesiones nel so honor. D'antiguo xente enfermo de tolos rincones averar a la ilesia de San Jorge en Santurdejo y daben vueltes a la so alredor pa ser curaos polos milagros del Santu.
Ye patrón de Villanueva de Alcardete, (Toledo). Nesi día, 23 d'abril, celébrase misa y procesión. Novenario, víspores, verbenas, música y folclor popular completen un ampliu programa que la hermandá o'l Conceyu entamen y financien. El mesmu día 23, pela tarde, faise una puya colos regalos que los vecinos faen al santu. D'antiguo regalábense animales que depués se puyaben y la recaldación sirvía pa les obres del santu y la so hermandá. Agora púyense roscos, panes, etc. Tamién se faen les típiques caridaes (tortas de farina ensin sal nin lleldu cocíes en fornu) que s'adquieren p'ayudar a caltener la festividá. Yá en 1606 celebrábase esta fiesta con toros, según consta nel arquivu del Conceyu, pero la climatoloxía torga un añu sí y otru tamién que los toreros, dacuando, nun puedan nin faer el paseúcu.
Ye patrón de L'Aldea del Rei, Ciudá Real. Nesti conceyu de La Mancha atopen el Sacru-Conventu Castillo de Calatrava La Nueva y el Palaciu de Clavería, tamién perteneciente a la Orde de Calatrava. Dende va unos años la festividá celebrar mientres la fin de selmana posterior al día 23 d'abril. El vienres ye'l día de fiesta local, el sábadu celebren les víspores n'honor al Santu y el domingu ye'l día grande nel que se celebra la misa pela mañana y pela tarde nueche una procesión que percuerre les cais principales de la localidá y a la que tolos hermanos de dicha hermandá asisten. El distintivu de la hermandá ye una banda cruciada con el colores de la bandera d'España y la Cruz de la Orde de Calatrava bordada nel centru.
N'Asturies denominar San Xurde y ye l'encargáu de dar muerte al Cuélebre, que ye una gran culiebra a la que se-y representa con clines, oreyes, nales d'esperteyu (cuando yá ye vieyu), y curiando una gran ayalga nuna cueva o al llau d'una fonte protexendo a les Xanes. Va Ser cola llegada del cristianismu cuando'l Cuélebre dexe de tener el papel de Guardián camudándolo pol de dragón devorador de ganaos y virxes. Al Cuélebre solo puédese-y dar muerte clavándo-y una espada nel pescuezu, o dándo-y de comer una fogaza de pan enllena d'anfileres o de piedres calecíes en candia.

Portugal[editar | editar la fonte]

Paez ser que los cruzaos franceses qu'ayudaron a Alfonso I de Portugal na conquista de Lisboa en 1147, introducieron el cultu a Jorge en Portugal. Sicasí, créese que nun foi hasta la dómina de Alfonso IV na que se pasó a usar el nome de San Jorge como berru de guerra, en llugar de Santiago.

Nuno Álvares Pereira, condestable de Portugal y fondu devotu del santu, consideraba a Jorge como adalid de la victoria de Aljubarrota contra los castellanos.

Tamién Juan I de Portugal yera devotu de Jorge. Tanto ye asina que sustituyó a Santiago por Jorge como santu patrón de Portugal. En 1387 ordenó que la so imaxe a caballu fuera sacada na procesión de Corpus Cristi, tradición que s'estendió tamién al Brasil.

Yá en 1386, Inglaterra y Portugal —xuníes tamién pol patronatu de San Jorge— roblaron la alianza anglu-portuguesa, qu'inda sigue a valir.

Hungría[editar | editar la fonte]

Les figures de San Jorge y San Martín tópense estrechamente amestaes a los cultos relixosos húngaros inclusive antes de la fundación del reinu de Hungría, escontra'l añu 1000. Según les crónicas y lleendas, el rei San Esteban I d'Hungría condució a los sos exércitos contra'l adalid de los paganos, Cupan, nel añu 997 so les banderes de San Jorge y San Martín.
Mientres los siguientes trescientos años, rindióse cultu tantu a San Jorge como a San Martín en delles ilesies y monesterios, anque a partir de la canonización del rei San Ladislao I d'Hungría nel añu 1192, ésti unvió.
En añu 1326 el rei Carlos I d'Hungría fundó la primer orde caballeresca laica del mundu, la Orde de San Jorge, lo qu'atestigua que nel sieglu XIV el so cultu siguía teniendo gran importancia en Hungría.
En añu 1373 los hermanos húngaros Martín de Koloszvár y Jorge de Kolozsvár, maestros escultores, fundieron una estatua en bronce de San Jorge, probablemente agasayo del rei Luis I d'Hungría al so aliáu l'emperador Carlos IV de Luxemburgu, tamién rei de Bohemia, que foi asitiada en Praga.
A partir de la segunda metá del sieglu XIV prevaleció'l cultu del rei caballeru Ladislao I d'Hungría: inclusive se convirtió en tradición acuñar monedes cola so imaxe.
Según un estudiu realizáu en Hungría en añu 1808, 59 asentamientos llevaben el nome de San Jorge. Sicasí, tomando en cuenta los documentos y manuscritos esistentes, envalórase que previu a los 150 años d'ocupación turca otomana nos sieglos XV y XVI, el númberu de localidaes nomaes n'honor a San Jorge yera cerca del doble que de les qu'apaecieron nel estudiu. Concluyéndose asina toles ausentes nel llistáu de añu 1808 fueron destruyíes primeramente.[3]

Inglaterra[editar | editar la fonte]

La bandera d'Inglaterra ye una cruz de San Jorge.

El rei Eduardo III d'Inglaterra (rei de 1327 a 1377), conocíu por promover el códigu de la caballería, fundó en 1348 la Orde de la Jarretera y nomó a Jorge como la so santu patronu.

Los antiguos arquivos de la orde fueron destruyíos pol fueu, pero créese qu'en 1344 o en 1348, Eduardo III proclamó a Jorge de Capadocia como patrón de Inglaterra. A pesar de qu'el so cultu foi reprimíu na dómina de la Reforma pola Ilesia d'Inglaterra, la capiya de San Jorge nel Windsor (completada ente 1483 y 1528) caltúvose como see de la orde.

En 1818, l'entós príncipe rexente y más tarde rei Jorge IV d'Inglaterra creó la Bien Distinguida Orde de San Miguel y San Jorge pa reconocer los servicios estraordinarios nel campu diplomáticu.

Jorge ye unu de los personaxes principales del poema Faerie Queen ('La Reina de les Faes') de Edmund Spenser, consideráu unu de los poemes más bellos de la llingua inglesa.

Apaez nel llibru I como'l Redcrosse Knight of Holiness ('Caballero Santu de la Cruz Roja'), protector de la Virxe María. Ye d'esta guisa que puede interpretase a Jorge de Capadocia, como parte de la Ilesia d'Inglaterra calteniendo y sofitando a la dinastía Tudor de Sabela I d'Inglaterra.

Italia[editar | editar la fonte]

Jorge de Capadocia (n'Italia "San Giorgio")

N'Italia, el cultu a Jorge de Capadocia tuvo bien espublizáu. En Roma, Belisario (escontra 527) asitió so la protección de Jorge la Puerta de San Sebastián (Porta San Sebastiano) y la ilesia de San Jorge en Velabro, onde foi treslladáu pocu dempués otru craniu del santu, afayáu nel patriarcáu lateranense del Papa Zacarías (744752). Delles ciudaes italianes, incluyendo Xénova, Ferrara y Regio de Calabria, tienen a San Jorge como'l so patrón.

Rusia[editar | editar la fonte]

Escudo de Moscú

La imaxe de Jorge de Capadocia apaez nel antiguu escudu imperial y nel escudu nacional modernu. Yera l'antiguu emblema de los exércitos rusos y dio nome a la primer orde militar del país.

La Ilesia Ortodoxa rusa celebra la so fiesta como patronu de Rusia'l 6 de mayu. El «Gran Mártir Jorge, portador de troféu» venerar en forma de iconu dende la Edá Media. La galería d'iconos de Nóvgorod de la Universidá Estatal de la ciudá tien una colección d'iconos del santu de los sieglos XII al XVI.

Ucrania[editar | editar la fonte]

La fiesta de San Jorge ye en mayu. Nesa fecha celebrar n'Ucrania'l plastuny, que ye al empar la fiesta de San Jorge y el festival de primavera. San Jorge ye'l patrón d'Ucrania, la rexón de Kiev, el santuariu principal de Galitzia y de la ciudá Leopolis- Catedral de San Jorge, les más antigües ciudaes de Volodimir-Volinski, Kamianets-Podilskyi y par de docenes de ciudaes.

Bielorrusia[editar | editar la fonte]

Na República de Bielorrusia celebra'l 23 d'abril al empiezu de la primavera: el llabradores se revuelcan pola yerba papada pol primer rosada y bendicen la tierra. Per otra parte, la fiesta ta rellacionada cola prosperidá y curiáu de los animales: estregar con un güevu a los reses por que tean más llozanes.

Malta[editar | editar la fonte]

Na isla de Malta celebra la fiesta'l cuartu domingu de xunu y en Gozu el tercer domingu de xunetu.

Serbia y Montenegro[editar | editar la fonte]

Nos dos países de Serbia y Montenegro San Jorge ye unu d'el patrones. Cómo en Rusia, la Ilesia ortodoxa serbia y la Ilesia ortodoxa montenegrina celebren la so fiesta'l 6 de mayu. Hai una isla próxima de la mariña de Montenegro llamada de San Jorge, con un monesteriu devotado al santu.

San Jorge nel restu del mundu[editar | editar la fonte]

Arxentina[editar | editar la fonte]

San Jorge ye'l patronu de l'arma de Caballería del Exércitu Arxentín, polo que'l día 23 d'abril celébrase'l so día. Tamién ye patronu d'una ciudá de la Provincia de Salta llamada Pichanal.

Tamién s'atopa la ciudá de San Jorge na Provincia de Santa Fe. Allugada nel Centru Oeste de la provincia.

Colombia[editar | editar la fonte]

Nel Exércitu Nacional de Colombia ye patronu del arma más insigne de la Fuerza, la Caballería. El soldáu de Caballería, qu'acompaña col so lleal trabayu la misión del Exércitu Nacional, foi recursu importante na defensa de los valores patrios y reconocen nél a un home lluchador, virtuosu qu'apurre los sos esfuerzos pola seguridá y progresu de la patria; El día de l'Arma de Caballería celébrase igualmente'l 23 d'abril - fonte: [1]

Uruguái[editar | editar la fonte]

San Jorge ye'l patronu de l'Arma de Caballería del Exércitu Uruguayu, pero'l so día celebra'l 12 d'ochobre, fecha que se recuerda la primer carga a caballu del Exércitu Oriental el 12 d'ochobre de 1825, Batalla de Sarandí.

Venezuela[editar | editar la fonte]

En Venezuela San Jorge de Capadocia ye'l patronu de l'arma de Caballería y Blindáu, siendo celebráu'l so dia el 23 d'abril.

Etiopía[editar | editar la fonte]

Ilesia de San Jorge n'Etiopía

Según una lleenda, xenerada probablemente pol rei Lalibela d'Etiopía, cuando ésti taba acabando una serie d'ilesies, apaecióse San Jorge na so armadura y montáu nun caballu blancu. El rei dixo que'l santu militar echó-y en cara que nengún templu tuviera dedicáu a él, polo que'l rei empezó a colectar más impuestos pa construyir una lo antes posible.

Asina se construyó Bet Giyorgis ('San Jorge'), escavada na roca, una de les ilesies más formoses de Etiopía. La ilesia ta arrodiada por mitos y lleendes qu'afirmen que foi construyida polos templarius nel sieglu XIII o que guarda'l Arca de l'Alianza bíblica.

Brasil[editar | editar la fonte]

Portugal llevó'l cultu a les sos colonies. Nos cultos afro-brasileños, na Umbanda identificar a San Jorge con Ogum o Ogún (en Ríu de Janeiro, Recife, San Pablo y Porto Allegre), dios de la guerra y les armes, que remana'l fierro y con Oxóssi y Odé, nel Candomblé de la Bahia. El Africanismo tamién toma esti santu pa representar a Ogum, santu (orixá) guerreru y protector.

México[editar | editar la fonte]

Nel estáu de Durango de México, declaróse patronu festejable el día 23 d'abril. Esto por cuenta de la so mitoloxía de defender ante les fieres», na ciudá de Durango abonden los insectos y arácnidos (específicamente los alacranes).

Iconu, Muséu Cristianu-Bizantín, Atenes

Patronazgo[editar | editar la fonte]

San Jorge ye o foi santu patrón y protector de diversos países, rexones y ciudaes: la Corona d'Aragón, Inglaterra, Portugal, Xeorxa, Lituania, Xénova, Calabria, Barcelona, Friburgo de Brisgovia, Moscú, Cáceres, etc.

Ye unu de los santos caballeros, protector mientres la Edá Media d'esti estamentu. En Rusia emplegóse como principal emblema de los sos exércitos. N'Inglaterra y Provenza usábase'l so nome como berru de guerra.

Delles ordes militares porten el so nome o los sos símbolos: la Orde de la Jarretera, la Orde Teutónica, la Orde de Calatrava, la Sacra Orde Constantiniana, la Orde de San Jorge de Alfama, ente otres.

Tamién ye patronu de diverses otros oficios y actividaes: llabradores, soldaos, arqueros, prisioneros, ferreros, xentes del circu, escultistas, montañeros, ente otros.

Tamién ye protector de los animales domésticos. El so nome ye invocáu contra les culiebras venenoses, les enfermedaes de la piel, l'herpes, la peste, la llepra y la sífilis, y nos países eslavos contra'l agüeyamientu.

San Jorge mártir tamién ye'l patrón de Alcói, ciudá asitiada na Comunidad Valenciana destacar como les fiestes de moros y cristianos más conocíes del mundu, declaraes d'interés turísticu internacional en 1980.

Tamién ye reconocíu como'l patrón del Movimientu Scout, específicamente de la caña Scout. Foi escoyíu por Baden Powell, el fundador del movimientu, pol so exemplu de valentía y caballerosidad.

Iconografía[editar | editar la fonte]

San Jorge suelse representar a caballu, davezu blancu, vistíu a la manera militar medieval, con palma, llanza, espada y escudu. Yera'l portaestandarte vencedor, el caballeru campeón de dragones, col símbolu de la maldá a los sos pies. Yera'l caballeru de la madre de Dios, María, equivalente na tierra de San Miguel Arcánxel (del que s'estrema porque esti postreru suel representase con nales).

El colores de San Jorge» (o lo que se llama más davezu la «Cruz de San Jorge») ye una bandera blanca con una cruz colorada que los sos brazos lleguen hasta los estremos. Puede vese de cutiu nel escudu de San Jorge en cuadros y otres representaciones. Tamién s'afixo nes distintes entidaes de les que ye patronu, como la bandera de Inglaterra, la de Xeorxa, etc.

San Jorge nel arte[editar | editar la fonte]

Los cuadros más famosos del santu fueron realizaos por Durero (en 1503), Donatello, Rafael y el San Jorge y el dragón de Rubens, nel Muséu del Prau.

Vease tamién[editar | editar la fonte]

Notes[editar | editar la fonte]

  1. (1991) Enciclopedia Universal Ilustrada Européu-Americana VIII. Espasa-Calpe, 553. ISBN 84-239-4508-1.
  2. Lluís Millà i Reig, Sant Jordi Patró de Catalunya, pág. 68.
  3. Magyar Zoltán. (2006). Szent György a magyar kultúrtörténelemben. Budapest: Kairosz kiadó

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Jorge de Capadocia