Itaipú

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Itaipú
Itaipu Binacional Logo.svg
ItaipuAerea2AAL.jpg
Llocalización
PaísBandera de Paraguái Paraguái
DepartamentoAlto Paraná [[File:Arbcom ru editing.svg
MunicipioHernandarias [[File:Arbcom ru editing.svg
Llugar físicu Ríu Paraná
Coordenaes 25°24′28″S 54°35′24″O / 25.4078°S 54.59°O / -25.4078; -54.59Coordenaes: 25°24′28″S 54°35′24″O / 25.4078°S 54.59°O / -25.4078; -54.59
Itaipú is located in Brasil
Itaipú
Itaipú
Itaipú (Brasil)
Historia y usu
Apertura17 mayu 1974
Arquiteutura
Arquiteutu Comisión Técnica Mixta Brasil-Paraguay Traducir
Llargor 7700 m.
Web oficial
Cambiar los datos en Wikidata

La represa hidroeléctrica de Itaipú (del guaraní, 'piedra que suena') ye una represa binacional de Paraguái y Brasil, na so frontera sobre'l ríu Paraná. Tien un desnivel de 120 m de cayida bruta.

Itaipu Binacional ostenta'l títulu de "mayor productora d'enerxía del planeta" con 103.098.366 MWh producíos nel 2016.[1][2]. Tamién ye la represa de mayor producción acumulada, con 2,5 mil millones de MWh[3][4][5][6][7] dende l'entamu de la operación. La represa de Itaipú tien una potencia de xeneración electrohidráulica instalada de 14 000 MW, con 20 turbines xeneradores de 700 MW y la so construcción demandó un costo de 36 mil millones de dólares pa los dos países socios.

El so murallón, fechu de formigón, roca y tierra, se emplaza a 14 km al norte de la Ponte de l'Amistá, atestando cola ciudá paraguaya d'Hernandarias, nel Departamentu Altu Paraná nel so marxe occidental, y con Foz do Iguaçu, nel estáu de Paraná, Brasil, pel so marxe oriental; coles mesmes, ta 16,2 km al norte de la ponte que xune la ciudá de Foz do Iguaçu cola ciudá arxentina de Puertu Iguazú.[8] Ye la central hidroeléctrica más grande de los hemisferios Sur y Occidental. La área implicada nel proyeutu estender dende Foz do Iguaçu, nel Brasil, y Ciudá del Este, nel Paraguay, pel sur, hasta Guaíra (Brasil) y Saltu del Guairá (Paraguay), pel norte. El llagu artificial de la represa contién 29 000 hm³ d'agua, con unos 200 km d'estensión en llinia recta, y una área averada de 1400 km². Al construyise dexó estinguíos los Saltos del Guairá pero cuando'l nivel baxa pueden trate una parte d'estes cascaes, que yeren les más grandes del ríu Paraná.

La enerxía xenerada por Itaipú destinada a Brasil ye distribuyida pola empresa Furnas Centrales Llétriques S. A., y l'enerxía destinada a Paraguay ye distribuyida pola Alministración Nacional de Lletricidá (ANDE).

Historia[editar | editar la fonte]

El vertideru n'aición.

La represa de Itaipú ye la resultancia d'intenses negociaciones ente Brasil y Paraguay mientres la década del 1960. El 22 de xunu de 1966, el ministru de Relaciones Esteriores del Brasil (Juracy Magalhães) y el de Paraguay (Raúl Sapena Pastor), roblaron l'Acta de Iguazú», una declaración conxunta que manifiesta la predisposición pa estudiar l'aprovechamientu de los recursos hídricos pertenecientes a los dos países, nel trechu del Ríu Paraná «dende y inclusive los Saltos del Guairá hasta la desaguada del Ríu Iguazú». Una de les clauses del proyeutu robláu per dambos países preve que l'escedente d'enerxía que nun ye utilizáu por unu de los países va ser vendida en exclusividad al otru país participante del proyeutu.

CCR - Central Control Room (Cuartu Central de Control).

En 1970 el consorciu formáu poles empreses Industrial Electric Company (IECO) de los Estaos Xuníos y ELC Electroconsult S.p.A. d'Italia ganaron el concursu internacional pa la realización de los estudios de probabilidaes y pa la ellaboración del proyeutu de la obra. L'entamu del trabayu dar en febreru de 1971. El 26 d'abril de 1973, Brasil y Paraguay roblaron el Tratáu de Itaipú, preséu llegal pal aprovechamientu hidroeléctricu del ríu Paraná polos dos países. El 17 de mayu de 1974, foi creada la Entidá Binacional Itaipú, pa l'alministración de la construcción de la represa. L'entamu efectivu de les obres asocedió en xineru del añu siguiente.

El 14 d'ochobre de 1978, tres represar provisoriamente les agües del Paraná por aciu ataguíes, foi abiertu la canal d'esviadura del ríu Paraná, que dexó ensugar el trechu del llechu orixinal del ríu pa poder ende construyir la represa principal, en formigón.

Otru marcu importante, no que fai a la diplomacia, foi la firma del Alcuerdu Tripartitu ente Brasil, Paraguay y Arxentina, el 19 d'ochobre de 1979, pal aprovechamientu de recursos hidroeléctricos nel trechu del ríu Paraná dende los Saltos del Guairá (que sumieron los Saltos del Guairá cola formación del banzáu) hasta l'estuariu del Ríu de la Plata. Esti alcuerdu estableció los niveles del ríu y les variaciones dexaes pa los distintos emprendimientos hidroeléctricos pa los trés países. Naquella dómina na que los trés países yeren gobernaos por dictadures militares, había medrana n'Arxentina de que nun eventual conflictu con Brasil abrieren les compuertes de Itaipú, anubriendo les sos ciudaes riberanes allugaes agües embaxo de la presa.

Les árees monteses protexíes de Itaipú empezaron a ser creaes en 1982, cuando fueron concluyíes les primeres obres de la represa y les compuertes de la canal d'esviadura fueron cerraes. Nesi tiempu les agües xubieron 100 m y llegaron a les compuertes del viaductu, a les 10.00 del 27 d'ochobre, por cuenta de les fuertes ya incesantes agües asocedíes naquella dómina.

El 5 de mayu de 1984, entró n'operación la primera turbina de Itaipú, y prosiguióse cola instalación al ritmu de dos a trés per añu.

Vista panorámica de la Represa (Les compuertes del vertideru atopábense cerraes nesta ocasión).
Vista panorámica de la Represa (Les compuertes del vertideru atopábense cerraes nesta ocasión).
Producción añal d'enerxía[4]
Añu Unidaes instalaes GWh
1984 0–2 2.76
1985 2–3 6327
1986 3–6 21 853
1987 6–9 35 807
1988 9–12 38 508
1989 12–15 47 230
1990 15–16 53 090
1991 16–18 57 517
1992 18 52 268
1993 18 59 997
1994 18 69 394
1995 18 77 212
1996 18 81 654
1997 18 89 237
1998 18 87 845
1999 18 90 001
2000 18 93 428
2001 18 79 307
2002 18 82 914
2003 18 89 151
2004 18 89 911
2005 18 87 971
2006 19 92 690
2007 20 90 620
2008 20 94 685
2009 20 91 651
2010 20 85 970
2011 20 92 245
2012 20 98 287
2013 20 98 630
2014 20 87 795
2015 20 89 216
2016 20 103 098[1][9]
Total 20 2 415 789[4]
Itaipu 35551.jpg

Rotor en Movimientu, debaxo d'esti atopa la Turbina.

Datos téunicos[editar | editar la fonte]

La represa, de 7919 m, ta fecha de formigón, roca y tierra.

  • Esisten 20 unidaes xeneradores, tando diez na frecuencia de la rede llétrica paraguaya (50 Hz) y diez na frecuencia de la rede llétrica brasileña (60 Hz).
  • Les unidaes de 50 Hz tienen una potencia nominal de 823,6 MVA, factor de potencia de 0,85 y pesu de 3343 t.
  • Les unidaes de 60 Hz tienen potencia nominal de 737,0 MVA, factor de potencia de 0,95 y pesu de 3242 t
  • Toles unidaes tienen tensión nominal de 18 kV.
  • Les turbines O07 son del tipu turbina Francis, con potencia nominal de 715 MW y caudal nominal de 645 /s

Subestación[editar | editar la fonte]

La subestación de la represa ta aisllada pol gas hexafluoruro d'azufre (SF6), que dexa una gran compactación del proyeutu. Pa cada grupu xenerador esiste un bancu de tresformadores monofásicos, alzando la tensión de 18 kV a 500 kV.

Sistema de tresmisión[editar | editar la fonte]

Salida de la represa

  • Itaipú - SE Foz do Iguaçu: 4 llinies de tresmisión de 500 kV tresmiten tola enerxía del sector de 60 Hz, con 8 km d'estensión. La subestación de Foz do Iguaçu alza la tensión a 750 kV.
  • Itaipú - SE Marxe derecha: 2 llinies de tresmisión de 500 kV, 2 km.
  • SE marxe derecha - Foz do Iguaçu: 2 llinies de tresmisión de 500 kV, 9 km. Tresmite la reventa del Paraguay al Brasil.
  • Itaipu - SE Foz do Iguaçu: 2 llinies de tresmisión de 500 kV, 11 km. Tresmite direutamente parte del sector de 50 Hz al Brasil.

Subestación Foz do Iguaçu

Perteneciente a Furnas, ta estremada en dos sectores:

  • El patiu de corriente alterna, que recibe la enerxía en 60 Hz y alzar a 750 kV, saliendo tres llinies de tresmisión. Ye'l nivel de tensión más elevao de Brasil.
  • El patiu de corriente continua, que recibe la enerxía en 50 Hz. Por cuenta de la incompatibilidá ente les frecuencies, y les ventayes de la tresmisión en grandes distancies, la enerxía ye convertida al traviés de circuitos rectificadores pa ±600 kV ye tresmitida por dos llinies hasta Ibiúna (Nel estáu de São Paulo, Brasil). En Ibiúna la enerxía ye convertida a 60 Hz, conectándose al sistema de la Rexón Sudeste de Brasil.

Producción d'enerxía[editar | editar la fonte]

A entamos de 2007 la represa amplió la so capacidá instalada de 12 600 MW a 14 000, cola puesta en funcionamientu de los dos últimes unidaes xeneradores 9A y 18A, completando'l proyeutu orixinal de 20 turbinas.

Itaipú produz en promediu 90 millones de megavatio-hora (MWh) per añu, anque col aumentu de la capacidá y en condiciones favorables del ríu Paraná (la hidroloxía y el consumu en Brasil, principalmente mientres les fines de selmana y festivos, díes en qu'anguaño se produz una cayida bien grande) puede llegase a amontar esa cantidá.

L'aumentu de la capacidá dexa que 18 de les 20 turbinas instalaes funcionen costantemente, mientres 2 permanecen en caltenimientu.

En 2008, la represa de Itaipú algamó un nuevu récor históricu de producción d'enerxía, cola xeneración de 94 684 781 MWh. El récor anterior yera nel 2000, cuando Itaipú xeneró 93 427 598 MWh.[10] La ventaya que tien Itaipú ye'l gran volume d'agua too l'añu.[11]

La enerxía producida por Itaipú nel 2016 sería abondu p'abastecer el consumu d'eletricidá de too el mundu mientres dos díes; o pa satisfaer por más un añu un país como l'Arxentina, y a Paraguái p'abastecelo mientres doce años. Per otra parte, mientres un añu podría satisfaer el consumu d'eletricidá de veintitrés ciudad del tamañu de Curitiba.

Nel 2013, la represa algamó'l récor de producción añal, que foi de 98.630.035 MWh. El mesmu foi superáu pola Presa de los Trés Gargüelos nel 2014, que produció 98.800.000 MWh.

Sicasí, el 31 d'avientu de 2016 llegar a un nuevu récor mundial de producción d'enerxía: 103.098.366 MWh.[1][2] Esta producción supera a la de la Presa de los Trés Gargüelos sobre'l ríu Yangtsé en China.[12]

Compensaciones financieres[editar | editar la fonte]

Distribución a los conceyos
(en millones de USD)[¿Cuándo?]
Foz do Iguaçu 232,5
Santa Terezinha de Itaipu 48,2
São Miguel do Iguaçu 117,2
Itaipulândia 194,6
Medianeira 1,3
Missal 46,1
Santa Helena 303,9
Diamante D'Oeste 6,4
São José das Palmeiras 2,2
Marechal Cândido Rondon 71,4
Mercedes 20,9
Coríu Bragáu 50,9
Ente Rios do Oeste 35,6
Terra Roxa 1,8
Guaíra 58,7
Mundu Novo 16,8

Nos 170 km d'estensión, ente Foz do Iguaçu y Guaíra, la Reserva de Itaipú estender por 16 conceyos de Brasil, de los cualos 15 tán nel estáu de Paraná y unu nel de Mato Grosso do Sul. Itaipú paga como compensación a estos conceyos, proporcionalmente a la área de tierra anubierta. Tamién reciben compensaciones los gobiernos d'estos dos estaos y diversos órganos federales. Tocantes a Paraguay, la compensación recibir íntegramente l'Estáu.

Con base na llamada «Llei de los Royalties», promulgada en 1991, Itaipú pagó hasta güei más de 3.776 millones de dólares en royalties, de los cualos cerca de 75% fueron pagaos nel estáu de Paraná, (a partes iguales ente'l gobiernu del Estáu y los conceyos).[13]

El banzáu de la represa anubrió diverses propiedaes d'habitantes del estremu oeste del estáu brasileñu de Paraná. Les indemnizaciones nun fueron abondes por qu'el llabradores mercaren tierres nueves nel Brasil. Siendo les tierres más económiques nel Paraguay, miles d'ellos emigraron pa esi país, creando'l fenómenu social conocíu como "brasiguayos" – brasileños coles sos families que moren en tierres paraguayas na frontera col Brasil.

Reconocencies[editar | editar la fonte]

En 1995 la Represa Hidroeléctrica de Itaipú formó parte d'una llista de los Siete Maravíes del Mundu modernu,[14] qu'ellaboró la revista Popular Mechanics, d'Estaos Xuníos. Esta llista foi fecha a base de una investigación realizada pola American Society of Civil Engineers (ASCE) en 1994 ente inxenieros de los más diversos países.

Amás de Itaipú, son parte de la llista: la Ponte Golden Gate (EE.XX.); el Canal de Panamá, que xune'l Océanu Atlánticu col Pacíficu; el Eurotúnel, que xune Francia ya Inglaterra nel Canal de la Mancha; los Proyeutos del Mar del Norte pal Control de les Agües (Países Baxos); l'Edificiu Empire State (EE.XX.); y la Torre de Canadian National (CN Tower) en Canadá.

Turismu[editar | editar la fonte]

Ranking de visitantes per país
(hasta 2015)[15]
Puestu País Visitantes
Bandera de Brasil Brasil 9 572 945
Bandera d'Arxentina Arxentina 3 885 337
Bandera de Paraguái Paraguái 3 024 200
Bandera d'Alemaña Alemaña 381 717
Bandera de Uruguái Uruguái 321 376
Bandera de Chile Chile 293 859
Bandera d'España España 254 436
Bandera de Estaos Xuníos d'América Estaos Xuníos 246 791
Bandera de Francia Francia 201 424
10° Bandera de la República Popular China China 177 108
11° Bandera d'Italia Italia 171 725
12° Bandera de Xapón Xapón 158 823
13° Flag of Switzerland.svg Suiza 96 637
14° Bandera del Perú Perú 95 866
15° Bandera del Reinu Xuníu Reinu Xuníu 82 760
16° Bandera de Colombia Colombia 81 074
17° Bandera de Corea del Sur Corea del Sur 75 932
18° Bandera de Países Baxos Países Baxos 69 929
19° Bandera de Israel Israel 61 565
20° Bandera de Méxicu Méxicu 57 718

Les visites turístiques a Itaipú empezaron en 1977, cuando la central inda taba nel entamu de les obres. De magar, ingresaron dende Brasil y Paraguái, más de 19 millones de visitantes naturales de 188 países y territorios.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 [1] Itaipu Binacional. Consultáu en 30 de xineru de 2017
  2. 2,0 2,1 Itaipú supera récor mundial en producción d'enerxía Diariu Peracaba Hora: ed. Consultáu'l 17 d'avientu de 2016.
  3. [2] Itaipu Binacional - Xeneración Actualizada. Consultáu'l 30 de xineru de 2017
  4. 4,0 4,1 4,2 [3] Itaipu Binacional - Producción Año per Añu. Consultáu en 30 de xineru de 2017
  5. «Itaipú llogra un récor de 2.500 millones de megavatio-hora de producción acumulada». Axencia EFE. Consultáu'l 10 d'avientu de 2017.
  6. «Itaipú llega a 2.500 millones de MWh». Última Hora. Consultáu'l 10 d'avientu de 2017.
  7. «Itaipu marca un nuevu récor con 2.500 millones de MWh de xeneración». Vanguardia. Consultáu'l 10 d'avientu de 2017.
  8. «Google Earth». Consultáu'l 6 de payares de 2010.
  9. Brasil retiró casi 92 millones MWh de la producción récor de Itaipú. http://www.abc.com.py/edicion-impresa/economia/brasil-retiro-casi-92-millones-mwh-de-la-produccion-record-de-itaipu-1552332.html. 
  10. Itaipú remata l'añu con un nuevu récor mundial na so producción, ABC Color, 26 d'avientu del 2008 / Consultáu'l 12 de febreru del 2009
  11. Itaipú algama récor históricu de producción, itaipu.gov.py, 6 de xineru del 2009 / Consultáu'l 12 de febreru del 2009
  12. Ésitu na llocalización de les unidaes xeneradores de los Trés Gargüelos. (en chinu).
  13. «"Royalties" en Itaipú.gov.py». Consultáu'l 25 de xineru de 2009.
  14. «Llista de los Siete Maravíes del Mundu modernu» (inglés). Archiváu dende l'orixinal, el 1 de mayu de 2010. Consultáu'l 25 de xineru de 2009.
  15. «Demostrativu añal de visitantes». Itaipu Binacional. Consultáu'l 2 de xunetu de 2015.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Represa de Itaipú