Inge Lehmann

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Inge Lehmann
Vida
Nacimientu Copenḥague y Østerbro Traducir13  de mayu de 1888
Nacionalidá Flag of Denmark.svg Dinamarca
Fallecimientu Copenḥague21 de febreru de 1993
()
Sepultura Hørsholm Kirkegård Traducir
Familia
Padre Alfred Lehmann, Hello
Hermanos/es
Familia
Estudios
Estudios Universidá de Copenḥague 1968) Cand.mag. Traducir, Philosophiæ doctor
Universidá de Columbia 1964) Doctor en Ciencies
Newnham College Traducir
(1910 - 1911)
Oficiu
Oficiu sismóloga, xeóloga y xeodesta
Emplegadores Geodætisk Institut Traducir  (1928 -  1953)
Trabayos destacaos discontinuidad de Lehmann Traducir
Premios
Miembru de Royal Society
Cambiar los datos en Wikidata

Inge Lehmann (Copenhague, 13 de mayu de 1888-ibídem, 21 de febreru de 1993) foi una sismóloga danesa, conocida por realizar les primeres pruebes de magnitúes de sismos y les sos consecuencies.[1][2] Foi la descubridora de la discontinuidá que dixebra'l nucleu esternu del nucleu internu, y que lleva'l so nome nel so honor (discontinuidá de Lehmann).[3]

Biografía[editar | editar la fonte]

Lehmann nació'l 13 de mayu de 1888 en Østerbro, un distritu de la capital danesa Copenhague, fía del psicólogu esperimental Alfred Georg Ludvig Lehmann (1858-1921).

Ella asistió a una escuela pedagóxica progresista empobinada por Hanna Adler, una tía de Niels Bohr. Un llugar onde los neños y les neñes estudiaben y aprendíen les mesmes temes.[4][5] Según Lehmann, el so padre y Adler fueron los dos inflúis más importantes nel so desenvolvimientu intelectual. Dempués de terminar la escuela, estudió con delles interrupciones por cuenta de la so mala traza de salú, les matemátiques en Copenhague y Cambridge. Dempués de dellos años de trabayar nel seguru convirtióse n'asistente xeodésica Niels Erik Nørlund, quien-y asignó la xera de creación d'observatorios sismolóxicos en Dinamarca y Groenlandia. El so tempranu interés na sismoloxía remontar a esti periodu. Na so vida adulta, creció col campu de la sismoloxía, convirtiéndose nuna pionera ente los científicos.

En 1920 llogró'l títulu en matemática dempués de 12 años d'estudios de pregrado y posgráu na Universidá de Copenhague y de Cambridge. Tamién estudió en Alemaña, Francia, Bélxica y Países Baxos.

Lehmann empezó la carrera de sismoloxía en 1925 y con ayuda de N.Y. Norlund estudió redes sísmiques en Dinamarca y en Groenlandia. En 1928, foi nomada primer xefa del departamentu de sismoloxía del acabante crear «Real Institutu Xeodésicu danés», un cargu que caltuvo mientres 25 años.

En 1928 aprobóse l'exame pa la xeodesia aceptar la so posición como una xeodésica d'estáu y xefe del departamentu de sismoloxía del Institutu Xeodésicu de Dinamarca, dirixida por Nørlund.

Foi la primer persona en postular qu'el nucleu internu de la Tierra ta estremáu en dos partes: una esfera interna sólida y una capa de consistencia líquida qu'envolubra a l'anterior. La diferencia ente los dos partes del nucleu punxérase de manifiestu pola distinta velocidá de les ondes P mientres los movimientos sísmicos al travesar felicidá parte sólida. Otros sismólogos qu'estudiaren esti fenómenu, como Beno Gutenberg, Charles Richter y Harold Jeffreys llegaron darréu a aceptar y siguir l'afayu de Lehmann. En términos senciellos, la esistencia d'una parte sólida nel interior del nucleu líquidu manifestar nel fechu de que les ondes P (ondes primaries nel rexistru sismolóxicu) sufren una esviación y cambéu de velocidá (acelérense) al travesar escontra l'interior la discontinuidá que dixebra los dos partes del nucleu. A dicha discontinuidá llamóse-y discontinuidá de Bellon, de Wiechert-Lehmann-Jeffrys o discontinuidá de Lehmann, nel so honor, anque xeneralmente faise referencia a la discontinuidá de Lehmann a la qu'esiste a unos 190-220 km de fondura nel mantu que tamién foi afayada por Lehmann.

En 1936 publicó'l documentu que selló'l so llugar na hestoria de la xeofísica. Conocíu a cencielles como «P'» (P-prima),[3] contenía la descripción d'una nueva discontinuidá sísmica na estructura de la Tierra, qu'agora se conoz como la discontinuidá de Lehmann, dixebrando'l nucleu esternu del nucleu internu.

En 1971, ganó la Medaya William Bowie, la máxima distinción de la Unión Xeofísica Americana polos sos descubrimientos fundamentales nel campu de la xeofísica, ente otres distinciones, siendo la primer muyer en recibir dichu galardón.

Esquema del interior de la Tierra. * C: discontinuidá de Lehmann; * 5: Nucleu esternu; * 6: Nucleu internu.

Publicaciones claves ya importantes[editar | editar la fonte]

  • Lehmann, Inge. 1936. P'. Publications du Bureau Central Séismologique International A14 (3): 87-115

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Bolt, Bruce. «Inge Lehmann». Biographical Memoirs of Fellows of the Royal Society 43:  p. 285-301. Archivado del original el 16 de mayu de 2015. https://web.archive.org/web/20150516080509/http://www.physics.ucla.edu/~cwp/articles/bolt.html. Consultáu 'l 13 de mayu de 2015. 
  2. Bolt, Bruce A. (xineru de 1994). «Obituary: Inge Lehmann». Physics Today 47 (1). doi:10.1063/1.2808386. Bibcode1994PhT....47a..61B. http://www.physicstoday.org/resource/1/phtoad/v47/i1/p61_s2?bypassSSO=1. 
  3. 3,0 3,1 Lehmann, I. 1936. P' . Publ. bureau central séismologique International, Ser. A, Vol. 14: 87-115.
  4. «WiP: Herstory: Spotlight Scientist: Inge Lehmann». Purdue University. Consultáu'l 15 d'ochobre de 2013.
  5. Knopoff, Leon. «Lehmann, Inge». UCLA. Archiváu dende l'orixinal, el 20 de xunetu de 2013. Consultáu'l 15 d'ochobre de 2013.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




Inge Lehmann