Hyoscyamus falezlez

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Hyoscyamus falezlez
Commons-emblem-notice.svg
 

Infobox plantae.png

Beleñu del Sáḥara
Clasificación científica
Reinu: Plantae
División: Magnoliophyta
Clas: Magnoliopsida
Orde: Solanales
Familia: Solanaceae
Subfamilia: Solanoideae
Tribu: Hyoscyameae
Xéneru: Hyoscyamus
Especie: Hyoscyamus falezlez
Coss.
[editar datos en Wikidata]

Hyoscyamus falezlez, ye una especie de planta yerbácea perteneciente a la familia de les solanacees. Ye orixinal del Sáḥara tien les mesmes carauterístiques y propiedaes qu'el Beleñu negru y tan ricu en alcaloides como'l Beleñu exipciu.

Descripción[editar | editar la fonte]

Ye una planta yerbácea ensundiosa brillosa qu'algama un tamañu de 80 cm d'altor, alcuéntrase na arena y sitios predresos nel Sahel a lo llargo del llende norte de la rexón, nel Norte d'África. Cultivar nel norte de Nixeria, probablemente pol so usu como planta melecinal. La planta ta reconocida como venenosa.[1]

Propiedaes[editar | editar la fonte]

Principios activos[editar | editar la fonte]

Les fueyes contienen más d'un 1% d'alcaloides, de los que'l grupu mayoritariu ye hiosciamina y atropina.[3]

Taxonomía[editar | editar la fonte]

Hyoscyamus albus describióse por Ernest Saint-Charles Cosson y espublizóse en Bull. Soc. Bot. Fr. 11: 166, t. , nel añu 1864.[4]

Sinonimia

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Hyoscyamus falezlez en Jstor
  2. Dr. Berdonces I Serra. . Gran Enciclopecia de les Plantes Melecinales páxs. 203-204. Tikal ediciones ISBN 84-305-8496-X.
  3. «Hyoscyamus falezlez». Plantes útiles: Linneo. Consultáu'l 26 de payares de 2011.
  4. Hyoscyamus falezlez en Trópicos
  5. Hyoscyamus falezlez en PlantList

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  1. COSSON, Y. (1865). Description des plantes nouvelles découvertes par M. Henri Duveyrier dans le Sahara. Bull. Soc. Bot. France 11: [164-169. (1864).]
  2. BATTANDIER, J. A. & TRABUT, M. (1888). Flore de l'Algérie. Dicotyledones. [1-184] Monocotyledones par L. Trabut. [p.624]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]