Hohenzollern-Sigmaringen

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Fürstentum Hohenzollern-Sigmaringen
Principáu de Hohenzollern-Sigmaringen

Condáu de Zollern

1575-1849

Flagge Preußen - Provinz Hohenzollern.svg

Bandera de {{{nome_común}}}

Bandera

Llocalización de {{{nome_común}}}
Capital Sigmaringen
Relixón Catolicismu
Gobiernu El Condao, Principáu (dende 1623)
Historia
 • Afitáu 1575
 • Disolución 1849
Miembru de: Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, Confederación del Rin, Confederación Xermánica

Hohenzollern-Sigmaringen foi un Estáu alemán perteneciente al Sacru Imperiu Romanu Xermánicu surdíu en 1575 como una partición del condáu de Hohenzollern. Aquel añu'l condáu quedó estremáu en cuatro Estaos: Hohenzollern-Hechingen, Hohenzollern-Haigerloch, Hohenzollern-Hohenzollern y Hohenzollern-Sigmaringen.

Historia[editar | editar la fonte]

Vista del castiellu de Sigmaringen escontra l'añu 1900.
Rexón de Hohenzollern.

El primer Conde de Hohenzollern-Sigmaringen foi Carlos II (1576-1606).

Mientres el reináu del fíu y socesor de Carlos II, el Conde Juan (1606-1638), empecipióse la Guerra de los Trenta Años na que Hohenzollern-Sigmaringen viose somorguiada al igual que los demás Estaos alemanes. Juan caltuvo fiel al catolicismu. Como compartía frontera colos duques de Wurtemberg, de confesión protestante, quedó envolubráu en conflictos relixosos. Pa faer frente a los sos poderosos y peligrosos enemigos, el conde de Hohenzollern-Sigmaringen buscó una alianza cola católica Baviera. La so alianza con Baviera dexó-y a Juan trate alzáu a la dignidá de Príncipe Imperial en 1623. En 1630 facer col principáu de Hohenzollern-Haigerloch que quedó integráu nel so patrimoniu. En 1632 el castiellu de Sigmaringen foi afaráu polos suecos y el mesmu Príncipe Juan viose obligáu a abelugase en Baviera, onde morrió.

El príncipe Meinardo I (1638-1681) vio'l final de la guerra. Tres la muerte de Meinardo restablecióse un principáu de Hohenzollern-Haigerloch pal so segundogénito. Esti principáu de Hohenzollern-Haigerloch non se reintegraría definitivamente en Hohenzollern-Sigmaringen hasta 1767.

El principáu de Hohenzollern-Sigmaringen sobrevive hasta mediaos del sieglu XIX. La revolución lliberal de 1848 obligó al príncipe Carlos a abdicar en favor del so fíu Carlos Antonio, d'ideoloxía lliberal. El nuevu príncipe, imbuyíu d'un ideariu lliberal y panxermanista, decidió apurrir la soberanía del principáu de Hohenzollern-Sigmaringen a Prusia, onde reinaba una caña menor de la familia Hohenzollern.[1] Hohenzollern-Sigmaringen xuntu col vecín Hohenzollern-Hechingen integrar en 1849 como la provincia de Hohenzollern nel Estáu prusianu.

Con posterioridá, el príncipe Carlos Antonio aportaría a ministru-presidente de Prusia ente 1858 y 1862, ente que'l so fíu Carlos sería escoyíu (col sofitu de Prusia) príncipe y darréu rei de Rumanía.

Llista de xefes d'Estáu[editar | editar la fonte]

Condes de Hohenzollern-Sigmaringen[editar | editar la fonte]

Príncipes de Hohenzollern-Sigmaringen[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «La ruta de Hohenzollern». Deutsche Welle 10.03.2002. Consultáu'l 2 de payares de 2007.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Hohenzollern-Sigmaringen