Hilario de Poitiers

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Hilario de Poitiers
Hilario de Poitiers
Hilaryofpoitiers.jpg
obispu

Vida
Nacimientu Poitiers, [[ ]] de 315
Nacionalidá Antigua Roma
Fallecimientu

Poitiers, [[ ]] de 367

(51/52 años)
Familia
Casáu/ada con wife of Hilary of Poitiers
Fíos/es
Estudios
Llingües Llatín
Oficiu
Oficiu teólogu, sacerdote y filósofu
Santoral
14 de xineru y January 14
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Cambiar los datos en Wikidata

San Hilario de Poitiers (en llatín, Hilarius Pictaviensis) foi un obispu y escritor, santu, Padre y Doctor de la Ilesia nacíu a principios de sieglu IV, escontra 315, en Poitiers (Francia) y fináu nesta mesma ciudá en 367. Ye referíu n'ocasiones como'l martiellu de los arrianos» (en llatín, Malleus Arianorum) y como el «Atanasio d'Occidente».

Biografía[editar | editar la fonte]

Lucubrationes, 1523

Criar nel paganismu, nuna familia de l'aristocracia romana local, pero'l so gran interés y la so pasión pola verdá, lleváronlu a estudiar filosofía, especialmente'l neoplatonismu, y a la llectura de la Biblia. Convertir al cristianismu polos sos estudios, yá adultu, casáu y con una fía, Abre. Poco dempués del so bautismu, el pueblu aclamar como obispu de la so ciudá, cátedra qu'ocupó mientres siete años, momentu nel que Hilario foi desterráu a Frigia pol emperador Constancio II, que s'alliniara coles decisiones del sínodu arriano de Béziers del añu 356. Mientres el so pontificáu na Galia siguiera los sos estudios y perfeccionáu la so formación teolóxica, pero ye'l contactu cola teoloxía d'Oriente lo que fai fructificar el so pensamientu.

El destierru en Frigia duró cinco años, mientres los qu'aprendió'l griegu y afayó a Oríxenes, como tamién la gran producción teolóxica de los Padres orientales. Con estes bases escribe un rigorosu estudiu tituláu De Fide adversus Arrianos o De Trinitate, el tratáu más fondu hasta entós sobre'l dogma trinitariu. Ellí tamién escribió'l opúsculo Contra Maxertiam, nel qu'atacó al emperador Constancio, acusándo-y de cesaropapismo y d'entemetese nes disputes teolóxiques y asuntos internos de la disciplina eclesiástica.

Volvió a la so diócesis en 361, tres la muerte del emperador. Nesta dómina convertir nel protector del nuevu Martín de Tours.

Ye conocíu como'l «Atanasio d'Occidente», de quien yera contemporaneu. Dambos teólogos son cruciales na crítica del arrianismu y participaron nos discutinios teolóxicos con discursos y escritos, defendiendo la ortodoxa teolóxica entá cuando falaba del "cuerpu" de Jesús como un cuerpu celeste, yá que fuera niciáu de manera milagrosa na Virxe María: d'esta miente, según afirma Hilario, el cuerpu de Jesús yá yera gloriosu na so vida humano anque tal gloria taba escondida a los güeyos de quien pudieron velo sacante la Tresfiguración, onde s'amosó talo como yera.[1] Amás, los sos himnos, afayaos en dómina contemporanea, convertir nun pioneru d'esta forma poéticu-musical, precediendo a san Ambrosio de Milán, siendo quien introdució nel mundu llatinu cristianu una nueva poesía inspirada nos modelos clásicos greco-llatinos y bíblicos (salmos alfabéticos).

Foi declaráu Doctor de la Ilesia, polos sos grandes aportaciones pa la definición del dogma trinitariu, en 1851 pol papa Pío IX. El so fiesta celebra'l 13 de xineru.

Les sos reliquies guardar na ilesia parroquial de la llocalidá de Puy-de-Dôme (Auvernia), hai delles tradiciones qu'afirmen el so treslláu al panteón real de la ilesia de San Denís, en París, y que fueron quemaes polos hugonotes mientres les revueltes de 1572.

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Cf. ENRIQUE MOLINÉ, Los Padres de la Ilesia. Una guía introductoria, Ediciones Palabra, Madrid 19953, ISBN 84-8239-018-X, pág. 479.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]