Guerres del Opiu

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Battle icon gladii.svg
Guerres del opiu del añu 1839
Second Opium War-guangzhou.jpg
Combate en Cantón mientres la Segunda Guerra del Opiu
Fecha 1839-1842 y 1856-1860
Llugar China
Conflictu Guerra desamarrada pola mor del contrabandu del opiu
Resultáu Victoria del Reinu Xuníu, Francia y Rusia
Belixerantes
Bandera del Reinu Xuníu Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda
Bandera de Rusia Imperiu rusu
Bandera de Francia Segundu Imperiu francés (mientres la segunda guerra)
cantu Imperiu chinu
[editar datos en Wikidata]

Les guerres del Opiu (en chinu tradicional: 鴉片戰爭, chinu simplificáu: 鸦片战争, pinyin: Yāpiàn Zhànzhēng) o les guerres anglu-chines fueron dos conflictos bélicos qu'asocedieron nel sieglu XIX ente los imperios chinu y británicu. La Primer Guerra del Opiu Primera duró ente 1839 y 1842. La Segunda Guerra del Opiu Segunda, na que Francia implicar colos británicos,[1] españó en 1856 y duró hasta 1860. Les sos causes fueron los intereses comerciales que crearon el contrabandu británicu d'opiu dende India escontra China y los esfuercios del Gobiernu chinu por imponer les sos lleis a esi comerciu.

La derrota china nos dos guerres forzó al gobiernu a tolerar el comerciu d'opiu. Los británicos coaccionaron a los chinos pa roblar los Trataos Desiguales, abriendo dellos puertos al comerciu esterior y anexionándose Hong Kong (ver Tratáu de Nankín y cesión de Hong Kong al Reinu Xuníu). Portugal siguió a los británicos, forzando términos d'intercambiu desiguales a China y l'ampliación de Macáu, so dominiu portugués dende'l sieglu XVI.

Lo anterior contribuyó a la Rebelión Taiping a mediaos del sieglu XIX, la Rebelión de los Bóxers a principios del XX, y la cayida de la Dinastía Qing en 1912. Tamién acabó col relativu aislamientu chinu al respective de Occidente.[2][3]

Comerciu chinu[editar | editar la fonte]

El comerciu marítimu direutu ente Europa y l'Imperiu chinu empezó nel sieglu XVI, dempués de qu'el portugueses establecieren la colonia de Goa na India, y pocu dempués la de Macáu nel sur de China. Dempués de la conquista española de les Filipines, el ritmu del intercambiu ente China y Occidente aceleróse drásticamente. Los galeones de Manila traxeron más plata a China que la Ruta de la Seda.

Dende China intentóse llindar a un mínimu'l contautu col mundu esterior. Los chinos solo dexaron el comerciu pol puertu de Cantón. Estableciéronse monopolios y trámites rigorosos p'acutar el fluxu del comerciu, teniendo como resultancia altos precios de vienta pa los artículos importaos y demanda llindada.

L'Imperiu mogol empezó a vender opiu a los chinos hasta que foi asocedíu pola implantación de la Compañía Británica de les Indies Orientales en Bengala y monopolizó el comerciu.[1] Dende Indonesia, al traviés de la Compañía Neerlandesa de les Indies Orientales, esi país favoreciera de la mesma esti comerciu escontra China, siendo realmente'l modelu del tráficu esitosu del opiu y el so usu pa compensar l'enorme déficit comercial con China.

Por causa de l'alta demanda de , seda y porzolana nel Reinu Xuníu y la baxa demanda de mercancíes britániques en China, Gran Bretaña tenía un gran déficit comercial con China y tenía de pagar estos artículos con plata. Gran Bretaña empezó a esportar illegalmente opiu a China dende la India Británica nel sieglu XVIII pa compensar el so déficit. El comerciu del opiu creció rápido, y el fluxu de plata empezó a amenorgase. L'emperador Daoguang prohibió la vienta y el consumu d'opiu en 1829 pola mor del gran númberu d'adictos.

La disputa desamarróse debíu al comerciu del opiu, que víase dende dambos llaos de maneres bien distintes. L'emperador censuró l'opiu en China pol efeutu negativu d'este na población. Los británicos, sicasí, víen al opiu como'l mercáu ideal que los ayudar a compensar el gran comerciu con China. Estes guerres y los subsiguientes trataos roblaos ente les potencies dieron como resultáu que dellos puertos de China abrir al comerciu con Occidente, lo que condució en parte a la cayida de la economía china. Estes guerres considérense la primer guerra de drogues.

Crecedera del comerciu del opiu[editar | editar la fonte]

Funcionarios chinos destrúin una partida del opiu importáu.

A la dinastía imperial china la asediaban, cada vez con más insistencia, les potencies estranxeres que demandaben un mayor comerciu billateral con China, tres una gran cayida a principios del sieglu XIX.

Los europeos mercaben porzolana, seda, condimentos y té chinu, pero yeren incapaces de vender dalgún bien d'interés pa China. En llugar d'eso, víense obligaos a pagar con plata, lo cual significaba un gran esfuerciu pa les yá apertaes finances europees provocaes poles guerres napoleóniques.

El opiu yera producíu en China dende'l sieglu XV. Entemecer con tabacu nun procesu inventáu polos españoles, que depués foi apoderáu polos neerlandeses nel sieglu XVII y xeneralizáu de forma masiva polos británicu nel XVIII. Al reparar los problemes de salú y sociales venceyaos col so consumu, el gobiernu imperial chinu prohibir en 1829.

Los británicos empezaron a producir opiu a mediaos del sieglu XVIII na India en cantidaes significatives. Aprendieron l'arte de los mogoles, quien comerciaban con esa sustanza siquier dende'l reinu de Akbar (1556-1605), y empecipiaron el so intercambiu por plata nel sur de China.

Los británicos repararon les grandes ganancies que potencialmente traería esi mercáu (primeramente apoderáu por Xakarta, entós una colonia de los Países Baxos) al invadir Bengala en 1764. Les ganancies averar al 400 per cientu y la amapola crecía casi perdayuri.

Les esportaciones d'opiu de los británicos crecieron vertiginosamente, d'aprosimao 15 tonelaes en 1730 a 75 tonelaes en 1773, embarcaes en más de 2000 caxes con 70 kg caúna.

Los productos triangulaban de la siguiente manera:

Na primavera de 1830, ante l'alarmante y desenfrenáu abusu del comerciu del opiu en China, l'Emperador Daoguang ordenó a Lin Hse Tsu que combatiera rápido esta plaga, y este respondió atayando la corrupción del funcionariado imperial y ordenando la destrucción de más de 20.000 caxes de opiu.

Lin Hse Tsu unvió una carta a la Reina Victoria[4] pidiéndo-y que respetara les regles del comerciu internacional y non comerciara con sustances tóxiques.

Pero esiste una categoría d'estranxeros malfechores que fabriquen opiu y traer al nuesu país pa vendelo, afalando a los necios a destruyise a sigo mesmos, a cencielles col fin de sacar provechu. (...) agora'l viciu estendióse perdayures y el venenu va enfusando cada vez más fondamente (...) Por esti motivu, decidimos castigar con penes bien graves a los mercaderes y a los fumadores d'opiu, col fin de poner términu definitivamente al espardimientu d'esti viciu. (...) Tou opiu que s'afaye en China va echar n'aceite ferviendo y va destruyise. En delantre, tou barcu estranxeru que llegue con opiu a bordu va ser amburáu (...) Lin Hse Tsu. Carta a la reina Victoria. 1839.[5]

Nel añu 1865 créase'l bancu HSBC p'alministrar les ganancies xeneraes pol tráficu d'opiu.[6]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 Pedro Augusto Rezende Rodrigues (19 de xineru de 2011). Guerra do Ópio (en portugués) InfoEscola. Visitáu en septiembre de 2015.
  2. Taylor Wallbank; Bailkey; Jewsbury;Lewis; Hackett. «"A Short History of the Opium Wars" (from: Civilizations Past And Present, Chapter 29: South And East Asia, 1815-1914)».
  3. Kenneth Pletcher. «Chinese history: Opium Wars». Encyclopedia Britannica.
  4. Puede consultase'l testu completu (n'inglés) en:
  5. Clase d'Hestoria.com Carta a la reina Victoria. 1839.
  6. HSBC : xune banque au lourd passé et au présent sulfureux

Bibliografía[editar | editar la fonte]








Guerras del Opio