Gregorio Álvarez

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Gregorio Álvarez
Presidente d'Uruguái

1 setiembre 1981 - 12 febreru 1985
Aparicio Méndez - Rafael Addiego Bruno
Vida
Nacimientu Montevidéu26  de payares de 1926
Nacionalidá Bandera de Uruguái Uruguái
Bandera d'España España
Residencia Montevidéu
Fallecimientu

Departamentu de Lavalleja28  d'avientu de 2016

(90 años)
Causa de la muerte infartu de miocardiu
Estudios
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu políticu y oficial
Premios
Graduación xeneral
Creencies
Partíu políticu políticu independiente
Cambiar los datos en Wikidata

Gregorio Conrado Álvarez Armelino (26  de payares de 1926Montevidéu - 28  d'avientu de 2016Departamentu de Lavalleja) foi un militar y dictador d'Uruguái ente 1981 y 1985. Conocíu como "El Goyo", atopábase condergáu y en prisión pol delitu de coautoría en repitíos casos de homicidiu bien especialmente agraváu asocedíos 1978. A mediaos de 2015 sufrió un accidente cerebrovascular, y n'avientu de 2016 un infartu pol cual foi internáu nel Hospital Central de les Fuercies Armaes,[1] onde finó a fines d'esi añu.[2]

Biografía[editar | editar la fonte]

Foi fíu y nietu de xenerales militares. El so padre foi'l xeneral Gregorio Álvarez Lezama, fíu d'otru xeneral, quien se desempeñó como edecán del presidente Gabriel Terra. Ingresó na Academia Militar Nacional en 1940, na que se graduó como oficial del Reximientu de Caballería (1946-1959). Desenvolvió bona parte de la so carrera nel Reximientu de Caballería Nᵘ7, asitiáu en Santa Clara de Olimar, departamentu de Trenta y tres. De 1960 a 1962 foi xefe d'Operaciones de Caballería na Escuela d'Instrucción Militar y, ente 1962 y 1969, de la Guardia Republicana de Montevidéu.

N'avientu de 1970 ganó'l primer puestu nel concursu realizáu pa xubir a xeneral y el Senáu de la República dio-y la laude por que, dende'l 1 de febreru de 1971 lluciera dichu grau. El 16 d'avientu de 1971 crear a títulu esperimental» la Xunta de Comandantes en Xefe (JCJ) y l'Estáu Mayor Conxuntu (Esmaco) de les Fuercies Armaes. Álvarez foi designáu Xefe del Esmaco, organismu que dependía direutamente de la Xunta de Comandantes en Xefe y realizaba l'estudiu, asesoramientu, coordinación y planificación de les aiciones anti guerrilleres.

El Esmaco tenía trés funciones: la de «coordinador» («xeres d'información, asesoramientu y planificación d'operaciones del conxuntu de les Fuercies Armaes»), de «especialista» («enseñanza, movilización, defensa civil, estadístiques, hestoria, aición cívica») y de «personal» (alministrativa). Les actividaes del Esmaco yeren realizaes en xunto col Serviciu d'Información y Defensa (SID), dirixíu entós pol coronel Ramón Trabal, compañeru de l'arma de Caballería d'Álvarez. Magar la execución de les operaciones taba a cargu del Órganu Coordinador d'Operaciones Antisubversivas (OCOA), envalórase qu'Álvarez tenía conocencia de too lo que se faía en materia de llucha antisubversiva.

El 23 de febreru de 1973, depués del llamáu «Alcuerdu de Boiso Llanza», creóse'l Conseyu de Seguridá Nacional (Cosena), órganu asesor del Poder Executivu. Álvarez foi designáu secretariu permanente de dichu Conseyu, cargu qu'ocupó hasta que foi designáu comandante de la 4ª. División del Exércitu en 1974 con asientu en Mines, departamentu de Lavalleja. En 1975 presidió la Comisión d'Asuntos Políticos de les Fuercies Armaes (Comaspo). En 1978 foi designáu Comandante en Xefe del Exércitu, cargu qu'ocupó hasta'l so pase a retiru, el 1 de febreru de 1979.

El so ascensu a la Comandancia del Exércitu xeneró divisiones internes na arma. El 3 de marzu de 1978 dictó la Orde de Serviciu Nᵘ7738 pola cual subordinábase al so mandu l'actuación del Serviciu d'Información y Defensa (SID). La negativa del direutor del SID, Xeneral Amaury Prantl, a tal subordinación derivó nel dictáu d'una nueva Orde, la Nᵘ7777, el 3 de xunetu de 1978, pola que se responsabilizaba de «dar la primer orde» como xefe del Esmaco, si hubo «dalguna actividá reñida colos derechos humanos». El Xeneral Amaury Prantl y el so llugarteniente, José Nino Gavazzo, pagaron el so enfrentamientu col nuevu Comandante en Xefe con 60 díes d'arrestu a rigor. El 24 d'agostu de 1978, por resolución Nᵘ53/495, fueron pasaos a retiru.[3]

Tres el plebiscitu de 1980, onde queda clara la voluntá de la ciudadanía uruguaya de retornar a la vida democrática, el Teniente Xeneral Álvarez amosóse renuente a aceptar esti veredictu, polo que forzó al denomináu Conseyu de la Nación, qu'el 1 de setiembre de 1981 apurrió-y la presidencia de la República, retardando d'esta forma la torna a la democracia. Álvarez siguió cola represión hasta que finalmente, forzáu pola meyora de los sectores políticos opositores nes eleiciones internes de 1982 y, n'habiendo perdíu gran parte del sofitu de les Fuercies Armaes pa siguir col réxime dictatorial, aportó a axustar un cronograma eleutoral que remató coles eleiciones llexislativu y presidencial de payares de 1984.

Por esi entós el so adversariu na interna del Exércitu yera'l xeneral Hugo Medina, más gustante a la tresferencia del poder a los civiles. Ganaes les eleiciones por Julio María Sanguinetti, el candidatu del Partíu Coloráu, Álvarez dimitió'l 12 de febreru de 1985, dexando'l poder al entós presidente de la Suprema Corte de Xusticia, Rafael Addiego Bruno.

Mientres el gobiernu d'Álvarez la represión centrar n'activistes políticos nel país y en Arxentina, cometiéndose delitos de lesa humanidá en cuarteles y bases clandestines. Anguaño tase investigando'l paradoriu de los sumíos, atopándose los restos d'a lo menos unu, depués de llargos trabayos arqueolóxicos en terrenes de dependencies militares.

Ministros de facto[editar | editar la fonte]

Ministeriu Nome Periodu
Interior Yamandú Trinidá 1981-1983
Hugo Llinares Brum 1983-1984
Julio César Rapela 1984-1985
Rellaciones Esteriores Estanislao Valdés Oteru 1981-1982
Carlos Maeso 1982-1985
Economía y Finances Valentín Arismendi 1981-1982
Walter Lusiardo Aznárez 1982-1983
Alejandro Végh Villegas 1983-1985
Defensa Nacional Xustu Alonso Leguísamo 1981-1985
Educación y Cultura Raquel Lombardu de De Betolaza 1981-1983
Juan Bautista Schroeder Oteru 1983-1984
Armando López Scavino 1984-1985
Industria y Enerxía Francisco Tourreilles 1981-1982
Walter Lusiardo Aznárez 1982
Juan Chiarino Rossi 1982-1984
Filiberto Xinzo Gil 1984-1985
Salú Pública Luis Givogre 1981-1985
Agricultura y Pesca Carlos Mattos Moglia 1981-1985
Trabayo y Seguridá Social Carlos Maeso 1981-1982
Luis Crisci 1982-1983
Néstor Bolentini 1983-1984
Ramón Malvasio 1984-1985
Tresporte y Obres Públiques Eduardo Sampson 1981-1982
Francisco Tourreilles 1982-1985
Xusticia Julio César Espínola 1981-1983
Enrique Frigerio 1983-1985
Secretaría de Presidencia Ángel Mario Scelza 1981-1985
Prosecretaría de Presidencia Antonio Stella 1981-1985

[4]

Procesamientu y conderga[editar | editar la fonte]

El 17 d'avientu de 2007, el xuez Luis Charles someter a procesu per coautor de «repitíos delitos de desapaición forzada» polos tresllaos clandestinos dende Arxentina de, siquier, 18 persones en 1978, que depués seríen asesinaes. Foi sometíu a prisión preventiva, siendo recluyíu nuna nueva cárcel especial construyida pa militares arreyaos en crímenes de lesa humanidá, allugada na cai Domingo Arena esquina Zapadores en Montevidéu.[5][6]

El 7 de febreru del 2008, el BPS suspendió la xubilación que percibía como expresidente de la República. La suspensión de los haberes foi executada automáticamente en forma inmediata al so procesamientu, poles oficines liquidadoras del BPS.

El 23 d'ochobre de 2008 el Tribunal d'Apelaciones no penal de 2° Vez ratificó'l so procesamientu por participación nos tresllaos clandestinos de deteníos dende Arxentina en 1978. Sicasí, decidió camudar la carátula del espediente de «repitíos delitos de desapaición forzada» a «repitíos delitos de homicidiu bien especialmente agravaos».[7]

Un añu dempués, el 22 d'ochobre de 2009, Álvarez foi finalmente condergáu pol homicidiu de 37 persones mientres la so etapa como comandante del Exércitu. La fiscalía argumentó que tenía de tar al corriente de los tresllaos de prisioneros políticos ente Buenos Aires y Montevideo, que los sos restos nun fueron atopaos.[8] Amás de Gregorio Álvarez, el exmarino Juan Carlos Larcebeau tamién foi condergáu por 29 homicidios.[9]

El 24 de marzu de 2010 Álvarez foi procesáu por homicidiu bien especialmente agraváu» nel casu del militante del Movimientu de Lliberación Nacional-Tupamaros Roberto Luzardo, fináu en 1973. El militante foi mancáu de bala n'agostu de 1972 y finó diez meses dempués nel Hospital Militar, dos semana antes del golpe d'Estáu. Daquella Álvarez yera'l direutor del Estáu Mayor Conxuntu del Exércitu y, según los abogaos de la familia Luzardo, ordenó que nun se-y brindara atención médica. Luzardo, como integrante del MLN-Tupamaros, presuntamente participó nuna aición armada que derivó na muerte del coronel Artigas Álvarez, hermanu del procesáu. Sicasí, n'ochobre de 2013 la Suprema Corte de Xusticia declarar inocente d'esti crime, estableciendo que «nun surde probáu estremu dalgunu qu'indique la esistencia de elemenos de convencimientu abondu» pa enxuicialo.[10]

A mediaos de 2015 sufrió un accidente cerebrovascular mientres taba encarceláu, polo que foi treslladáu al Hospital Central de les Fuercies Armaes. Daquella tuvo como remortines un paralís que-y torgó dar declaraciones nes causes xudiciales na so contra. El 14 d'avientu del añu siguiente foi nuevamente internáu, esta vegada por problemes cardiacos. Finó nel mesmu hospital el 28 d'avientu de 2016, a la edá de 91 años.[11]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Gregorio Alvarez foi internáu por un problema cardiacu». El País (15 d'avientu de 2016). Consultáu'l 28 d'avientu de 2016.
  2. «hestoria-murio-gregorio-alvarez-n1014178 Soterráu pola hestoria, morrió Gregorio Álvarez». L'Observador (28 d'avientu de 2016). Consultáu'l 28 d'avientu de 2016.
  3. José Nino Gavazzo, el prontuario d'un impune
  4. Cronoloxía Histórica del Prof. Walter Rela
  5. Diariu El País "Procesaron a Gregorio Álvarez por delitos de desapaición forzada"
  6. www.espectador.com. Primer día de Gregorio Álvarez en prisión. http://www.espectador.com/1v4_conteníu.php?id=111464. Consultáu 'l 29 d'avientu de 2016. 
  7. Tribunal confirmó prisión d'Álvarez
  8. Xuez condergó al Goyo y a Larcebeau.
  9. Verónica Smink (22 d'ochobre de 2009). «Uruguái conderga a ex mandatariu». BBC. Consultáu'l 23 d'ochobre de 2009.
  10. «"Goyo" inocente nel casu Luzardo». Republica.com.uy. Consultáu'l 7 de febreru de 2016.
  11. «Morrió'l exdictador Gregorio Álvarez esta madrugada nel Hospital Militar». El País (28 d'avientu de 2016). Consultáu'l 28 d'avientu de 2016.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Aparicio Méndez
Presidente d'Uruguái
1981-1985
Socesor:
Rafael Addiego Bruno





Gregorio Álvarez