Gramática del francés

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

El términu gramática francesa fai referencia a la gramática del francés —esto ye, l'estudiu de les regles que la rixen—, que ye similar a la d'otres Llingües romániques.

El francés ye un idioma moderadamente flexonal. Los sustantivos, los axetivos y la mayoría de los pronomes se flexionan pal númberu (singular o plural) y el xéneru (masculín o femenín); los pronomes personales, amás pa la persona y el casu, y los verbos pa la persona, el manera, el tiempu y el númberu del so suxetu. El casu márcase principalmente utilizando preposiciones y un orde pa les pallabres, y ciertes carauterístiques verbales márquense utilizando verbos auxiliares.

Les partes del discursu[editar | editar la fonte]

El sustantivu[editar | editar la fonte]

Xéneru[editar | editar la fonte]

Cada sustantivu francés (en francés: -y nom substantif, o a cencielles -y nom) tien un xéneru gramatical, bien masculín bien femenín. El xéneru d'un sustantivu referíu a un ser humanu o a otru mamíferu correspuéndese xeneralmente col xéneru natural de dichu sustantivu, esto ye, el so sexu. Nesti casu, casi siempres se da la esistencia d'un sustantivu distintu pa cada xéneru, y la so eleición vese determinada pol xéneru natural del ser descritu; V.G.: chanteur fai referencia a un cantante varón, ente que chanteuse a una cantante muyer. En dellos casos, dambes formes son indénticas, marcándose la diferencia coles pallabres vecines (por cuenta de la concordanza de xéneru). Asina, un católicu va ser un catholique, ente que una católica va ser xune catholique. Esisten sicasí dellos sustantivos que caltienen el so xéneru gramatical ensin importar el so xéneru natural: personne (persona) ye siempres femenín, ente que professeur (profesor) ye siempres masculín, siquier nel francés formal, ensin importar el sexu de la persona referida.

Magar el xéneru d'un sustantivu nun ta del tou determináu pola so forma, esisten dellos enclinos. Una de les más xenerales ye que los sustantivos acabaos en -y tienden a ser femeninos, y el restu tiende a ser masculín; esisten sicasí munches esceiciones. Otru enclín más consistente ye que les terminaciones -sion y -tion danse casi siempres en sustantivos femeninos, ente qu'otres como -eau preséntense casi puramente nel xéneru masculín. Sicasí, un sustantivu que paez ser masculín pola so forma bien podría ser femenín (V.G.: souris, 'mure'), o viceversa (V.G.: squelette, 'cadarma').

En dellos casos raros, el sustantivu puede presentar dambos xéneros, y pueden usase tantu en masculín como en femenín calteniendo'l mesmu significáu, anque siempres se prefier un xéneru sobre l'otru. Esisten tamién dellos casos entá más raros nos que'l xéneru camuda d'alcuerdu al usu: les pallabres amour (amor) y délice (delicia, prestar) son masculines nel singular y femenines nel plural; la pallabra orgue (órganu) ye masculina, pero cuando ye usada enfáticamente pa referise a un órganu d'ilesia vuélvese femenina; el sustantivu plural gens (xente) camuda de xéneru de forma bien inusual, dependiendo de los axetivos que s'usen con él.

Regles de formación del femenín[editar | editar la fonte]

Como enriba, el femenín fórmase añediendo una -y al masculín: français → française. Sicasí, esisten los siguientes casos especiales:

  • Si'l sustantivu termina en -er, el femenín fórmase camudando dicha terminación por -ère: boulanger → boulangère
  • Si'l sustantivu termina en -y, el femenín fórmase camudando dicha terminación por -esse: maître → maîtresse
  • Si'l sustantivu termina en -eur, el femenín fórmase camudando dicha terminación por -euse: voleur → voleuse; esisten bien pocos casos nos que se camuda la terminación del masculín por -eresse: demandeur → demanderesse
  • En ciertos casos repite la consonante final y amiéstase una -y: péruvien → péruvienne; lion → lionne; chat → chatte
  • Si'l sustantivu termina en -x, el femenín fórmase camudando dicha terminación por -se: époux → épouse
  • Si'l sustantivu termina en -el o -eau, el femenín fórmase camudando dicha terminación por -elle: différentiel → différentielle; jouvenceau → jouvencelle
  • Si'l sustantivu termina en -teur, el femenín fórmase camudando dicha terminación por -trice o -teuse: porteur → porteuse; acteur → actrice
  • Si'l sustantivu termina en -p o -f, el femenín fórmase camudando dicha terminación por -ve: loup → louve; veuf → veuve

Esisten, al igual que n'español, femeninos dafechu irregulares: père → mère; cheval → jument; parrain → marraine; oncle → tante, etc.

Númberu[editar | editar la fonte]

Al igual que nel español, los sustantivos tamién se flexionan pal númberu; asina, el plural fórmase xeneralmente añediendo una -s al singular, o delles vegaes -x. Sicasí, una y bones les consonantes finales xeneralmente nun se pronuncien nel francés, la adición de -s o -x nun afecta la pronunciación, polo que tanto la forma plural como la singular pronúnciense casi siempres de la mesma manera. Amás, los sustantivos qu'acaben en -s (français, francés), -x (choix, eleición) o -z (nez, ñariz) tienen la mesma forma escrita tantu pal singular como pal plural. Sicasí hai sustantivos que se pronuncien y hasta s'escriben distintu na forma plural: por casu: œil ("güeyu") camuda a yeux, cheval ("caballu") vuélvese chevaux, y vos ("güesu" o "güesos") pronúnciase distintu cuando ta en singular ([ɔs]) de cuando ta en plural ([o]); y entá colos sustantivos que nun encaxar nesti casu, va faese una distinción nel discursu, por cuenta de que suel haber un artículu o otru modificador que la so pronunciación sí camuda col númberu del sustantivu (concordanza de númberu).

Regles de formación del plural[editar | editar la fonte]

Como yá se mentó, el plural fórmase, xeneralmente, añediendo una -s a la fin de la pallabra. Sicasí, esisten dellos casos especiales nos que'l plural sigue otres pautes:

  • Si la pallabra termina en -s, -x o -z, el plural queda esactamente igual: la croix → -yos croix; -y français → -yos français; -y nez → -yos nez.
  • Si la pallabra termina en -au, -eau o -eu, el plural toma una x: étau → étaux; enjeu → enjeux; oiseau → oiseaux. Esisten les siguientes esceiciones: bleu → bleus; pneu → pneus; landau → landaus.
  • Si la pallabra termina en -a el, el plural formar col sufixu -aux: journal → journaux; animal → animaux.
  • Esisten siete sustantivos terminaos en -ou que faen el plural en -x: bijou → bijoux; caillou → cailloux; chou → choux; genou → genoux; joujou → joujoux; pou → poux.
  • Esisten siete sustantivu acabaos en -ail que faen el plural en -aux: bail → baux; corail → coraux; émail → émaux; soupirail → soupiraux; travail → travaux; vantail → vantaux; vitrail → vitraux.

Artículos y determinantes[editar | editar la fonte]

Los artículos y los determinantes concuerden en xéneru y númberu col sustantivu que modifiquen, y, a diferencia d'estos postreros, esta flexón faise tantu al falar como al escribir. Quiciabes ye por causa de esto que sían más utilizaos en francés que n'español: dexen que tanto'l xéneru como'l númberu de los sustantivos reflexar na llingua falada.

El francés presenta tres tipos d'artículu: definíu (-y 'el', la 'la', -yos 'los, les'), indefiníu (un 'un', xune 'una', deas 'unos, unes') y partitivu[1] (du, de la, de l', deas, nun tienen traducción). La diferencia ente l'artículu definíu y l'indefiníu ye similar al presente nel español. L'artículu partitivu ye paecíu al indefiníu, pero usar con sustantivos incontables o cuando nun se tien noción de la cantidá referida (V.G.: elle mange du fromage, 'ella come quesu'; il boit de la bière, 'él bebe cerveza'; j'ai deas enfants, 'tengo fíos').

El pronome[editar | editar la fonte]

Nel francés, los pronomes (en francés: -y pronom) puédense flexionar pa indicar la so función nuna proposición (suxetu, oxetu direutu, etc.), según tamién la persona, el xéneru y el númberu del referente (sustantivu al que reemplaza). Non toes estes flexones pueden presentase al empar; V.G., el pronome relativu que ('que', 'el cual') puede tener cualquier referente, ente que el pronome posesivu mien ('mio') puede tener cualquier función nuna proposición.

El francés — a diferencia del español — ye una llingua na que'l suxetu siempres ye espresu; ergo, los pronomes xueguen un rol prominente nel idioma. Los verbos impersonales (V.G.: pleuvoir, 'llover') usen el pronome impersonal il, que nun se traduz (il pleut, 'llueve').

Pronomes en Francés
Pronomes Personales
Persona Suxetu Oxetu Direutu Oxetu Indirectu Tónicos[† 1]
Singular Plural Singular Plural Singular Plural Singular Plural
1.ª je[† 2] nous me[† 2] nous me |

align="center" | nous

moi nous
2.ª el to vous[† 3] te[† 2] vous te |

align="center" | vous

toi vous
3.ª Masculín il ils -y[† 2] -yos lui leur lui eux
Femenín elle |

align="center" | elles

la[† 2] elle |

align="center" | elles

Pronomes Posesivos
Persona Xéneru Un Posesor Dellos Posesores
Singular Plural Singular Plural
1.ª Masculín mien miens nôtre nôtres
Femenín mienne miennes
2.ª Masculín tien tiens vôtre vôtres
Femenín tienne tiennes
3.ª Masculín vidaya |

align="center" colspan="2" | siens

leur leurs
Femenín sienne siennes
Pronomes Demostrativos
Xéneru Singular Plural
Masculín celui-ci celui celui-là ceux-ci ceux ceux-là
Femenín celle-ci celle celle-là celles-ci celles celles-là
Pronomes Relativos
Formes
Simples
qui que[† 2] quoi dont
Formes
Compuestes
Xéneru Singular Plural
Masculín lequel lesquels
duquel desquels
auquel auxquels
Femenín laquelle lesquelles
de laquelle desquelles
à laquelle auxquelles
Pronomes Indefiníos
Formes Masculines[† 4] on personne quiconque n'importe qui
Formes Neutres[† 5] quelque chose rien
Formes
Variables
Xéneru Singular Plural
Masculín l'un -yos uns
quelqu'un quelques-uns
chacun
aucun aucuns[† 6]
certain certains
tel tels
Femenín l'xune |

align="center" colspan="4" | xúneslos

quelqu'xune |

align="center" colspan="4" | quelques-xunes

chacune
aucune aucunes[† 6]
certaine certaines
telle telles

L'axetivu[editar | editar la fonte]

L'axetivu (en francés: l'adjectif) concuerda en xéneru y númberu col sustantivu que modifica. La forma del axetivu masculín ta dada por defectu; esto ye, la forma qu'apaez nos diccionarios. La forma de la mayoría de los axetivos femeninos singulares deriva de la de les sos respeutives formes masculines singulares añediendo -y, anque delles terminaciones comunes tienen patrones distintos acordies con les regles de formación del femenín de los sustantivos. De la mesma, les formes plurales de la mayoría de los axetivos masculinos y femeninos construyir a partir de les sos formes singulares añediendo -s, -x o nada si la forma singular termina en -s, -x o -z (vease Regles de formación del plural).

Casi tolos axetivos, cuando s'usen como atributos, allúguense dempués de los sos sustantivos (V.G.: la voiture rouge, 'el carru coloráu'). Ciertos axetivos, sicasí (frecuentemente, pero non siempres, aquellos rellacionaos con guapura, edá, bondá o talla), van primero que los sos sustantivos (xune belle femme, 'una bella muyer'). Con unos pocos axetivos d'esta última clase, esisten dos formes pal masculín singular: una usada delantre de consonantes y otra delantre de vocales. Por casu, l'axetivu beau (bellu, guapu, formosu) camuda la so forma de un beau garçon (un mozu guapu) a un bel homme (un home guapu). Dellos otros axetivos, al igual que n'español, camuden de significáu dependiendo de la so posición, delles vegaes precediendo a los sos sustantivos y otres asocediéndo-yos; V.G., ancien significa 'anterior' cuando preciede al so sustantivu, pero significa 'antiguu' cuando va dempués d'ésti.

Munches pallabres compuestes contienen un axetivu, como por casu belle-mère ('suegra', distintu de belle mère, 'madre bella'). Dalgunos utilicen una forma arcaica del axetivu femenín la cual escarez de la -y final, como ye'l casu de grand-rue ('cai mayor', distintu de grande rue, 'cai llarga') y de grand-mère ('güela', distintu de grande mère, 'madre alta').

Axetivos en Francés
Axetivos Demostrativos
Xéneru |

bgcolor="lightcyan" align="center" colspan="2" | Singular

Plural
Masculín ce[† 7] ces
ce...-ci ces...-ci
ce...-là ces...-là
Femenín cette ces
cette...-ci ces...-ci
cette...-là ces...-là
Axetivos Posesivos
Xéneru Un Namái Posesor Dellos Posesores
Singular Plural Singular Plural
Masculín mon mes notre nos
ton tes votre vos
son ses leur leur
Femenín ma mes notre nos
ta tes votre vos
sa ses leur leurs
Axetivos Interrogativos
Xéneru |

bgcolor="lightcyan" align="center" colspan="2" | Singular

Plural
Masculín quel quels
Femenín quelle quelles
Axetivos Indefiníos
Xéneru |

bgcolor="lightcyan" align="center" | Singular

Plural Singular Plural
Masculín aucun aucuns[† 6] certain certains
autre autres chaque
maint maints même mêmes
nul plusieurs
quelconque quelconques quelque quelques
tel tels
Femenín aucune aucunes[† 6] certaine certaines
autre autres chaque
mainte maintes même mêmes
nulle plusieurs
quelconque quelconques quelque quelques
telle telles

El verbu[editar | editar la fonte]

Al igual que n'español, en francés el verbu ye l'elementu principal na mayoría d'oraciones, anque ye más frecuente la esistencia d'oraciones ensin verbu en francés que n'español. Los verbos conxugar pa señalar la información siguiente:

Los verbos nes maneres finitos (i.y., indicativu, imperativu, suxuntivu y condicional) tamién se conxuguen pa concordar colos sos suxetos en númberu (plural o singular) y persona (primer, segunda o tercer), mas a diferencia del español el suxetu debe siempres tar presente salvu nel imperativu.

El tiempu y la manera[editar | editar la fonte]

El tiempu dexa, como'l so nome indica, asitiar l'acción nel tiempu. Ciertos verbos tienen un calter absolutu (presente, imperfectu, pasáu simple, pasáu compuestu, futuru) y otros, relativu (como'l pasáu anterior, el pluscuamperfeutu y el futuru anterior); los primeres asitien l'acción "nel tiempu" ente que los segundos facer en función de los otros tiempos.

La manera ye un aspeutu de la forma del verbu qu'indica'l grau de realidá dáu pol falante na proposición que fixo. Nel francés esisten dos maneres reales (indicativu ya infinitivu) y cuatro irreales (suxuntivu, condicional, imperativu y participiu); estos cuatro últimos dexen espresar ficciones, camientos, ordes, etc.

Los distintos tiempos y maneres tienen básicamente la mesma función en francés que n'español, anque se presenten ciertes diferencies. Sicasí, dalgunos cayeron en desusu na llingua oral, y escasamente atopar na llingua escrita. Ésti ye'l casu del pasáu simple y el pasáu anterior del indicativu, y del imperfectu y pluscuamperfeutu del suxuntivu. Otru exemplu ye'l imperativu de pasáu, que sirve pa ordenar que daqué sía fechu antes d'un momentu dáu. L'imperativu de pasáu francés casi nun s'utiliza, siendo xeneralmente reemplazáu pol imperativu de presente — que cumple les mesmes funciones del imperativu español — más un complementu circunstancial; y cuidao que espresa en realidá un orde a futuru, suélse-y llamar imperativu de futuru anterior.

Conxugación[editar | editar la fonte]

El francés, como otres llingües romances incluyíu'l español medieval, intercambia l'usu de être (ser, tar; haber) y avoir (tener; haber; faer) cuando se conxuguen los verbos nos tiempos compuestos. Asina, esisten dieciséis verbos que los sos tiempos compuestos construyir col verbu être, ente que los demás faen los tiempos compuestos col verbu avoir. Estos dieciséis verbos son: aportar, monter, sortir, venir, aller, naître, retourner, revenir, descendre, entrer, rentrer, tomber, rester, arriver, mourir, y partir. Tamién se conxuguen col verbu être tolos verbos pronominales y tolos derivaos de los dieciséis anteriores (anque esta regla ye duldosa). Los que se conxuguen con être faen concordanza ente'l suxetu (singular o plural, masculín o femenín) y el participiu:

  • Il est tombé ([él] cayóse/cayó) frente a Elle est tombée ([ella] cayóse/cayó)
  • Ils sont tombés / Elles sont tombées (cayéronse/cayeron [ellos / elles])
  • Je suis allé / Je suis allée (fui/fui [yo = masculín/femenín])
  • Nous sommes sortis / Nous sommes sorties (nós/nós salimos/salimos)
  • El to t'ye llavé / El to t'ye lavée (te llavasti/llavasti [tu = masculín/femenín])

Pero los que se conxuguen con avoir nun faen concordanza:

  • J'ai mangé (comí/comí)
  • Il a vu ([él] vio/vio)
  • Elle a vu ([ella] vio/vio)
  • Nous avons fait (fiximos/fiximos)

La siguiente tabla correspuende a la conxugación de dellos tiempos d'exemplu del verbu "chanter", un verbu regular perteneciente a la primer conxugación (verbos acabaos en -er):

Pronom Présent
de l'indicatif
Présent
du subjonctif
Présent
du conditionnel
Passé Simple Imparfait
de l'indicatif
Je chante chante chanterais chantai chantais
El to chantes chantes chanterais chantas chantais
Il / Elle / On chante chante chanterait chanta chantait
Nous chantons chantions chanterions chantâmes chantions
Vous chantez chantiez chanteriez chantâtes chantiez
Ils / Elles chantent chantent chanteraient chantèrent chantaient

Pa la conxugación completa del verbu aimer, vease Conxugación del verbu aimer en Wikibooks.

Sintaxis[editar | editar la fonte]

La negación[editar | editar la fonte]

Nel francés, la negación siempres ye doble, esto ye, esprésase xeneralmente en dos Partes, col alverbiu de negación ne xuníu al verbu y una o más pallabres negatives que modifiquen al verbu o a unu de los sos argumentos. Por casu, la negación verbal simple espresar con ne antes del verbu o auxiliar (y de cualquier pronome d'oxetu direutu o indirectu) y l'alverbiu pas dempués del verbu:

  • Je -yos ai pris ('coyer') → je ne -yos ai pas pris ('nun los coyer')

Úsense tamién otres pallabres negatives en conxunción con ne pa espresar tipos más complexos de negación:

  1. Alverbios negativos: ne … plus ('non más'), ne … jamais ('nunca'), ne … nulle part ('[en] nengún llau'), ne … guère ('non muncho, difícilmente'), ne … point / aucunement / nullement ('non, pa nada')
  2. Pronomes negativos: ne … rien ('nada'), ne … personne ('naide')
  3. Otros determinantes: ne … aucun(y) / nul(-y) ('nunguno/a'), ne … que ('non … más que')

Exemplos:

  • Je ne sais pas ('nun sé')
  • Il ne fume plus ('yá nun fuma/nun fuma más')
  • Nous n'avons vu personne ('nun vimos a naide')
  • Rien n'est certain ('nada ye seguro')
  • Je n'ai aucune idée ('nun tengo nenguna idea')
  • Vous ne mangez que deas légumes? ('¿nun coméis más que verdures?')

Los alverbios negativos (y tamién rien) asoceden a les formes finitas de los verbos, mas precieden al infinitivu (xuntu con ne):

  • Il prétend ne pas/ne jamais/ne rien fumer ('afirma non/nunca/nada fumar')

Delles pallabres negatives distintes de pas pueden apaecer na mesma oración, pero ésta interprétase usualmente como una negación simple. Cuando otra pallabra negativa presentar al pie de pas, la oración interprétase como una doble negación.

  • Elle n'a plus jamais rien dit à personne ('nunca dixo namás a naide')
  • Elle n'a pas vu personne ('non a naide nun vio', i.y. 'vio a daquién'

Nel francés coloquial ye común evitar l'usu de ne nel falar rápido, anque esto puede crear dalguna ambigüedá cola construcción ne … plus cuidao que plus puede significar 'más' o 'non más'. Xeneralmente, cuando plus usar pa dicir 'más', la s final pronúnciase, ente que esta s nunca se pronuncia cuando toma'l sentíu de 'non más'. Asina, la oración informal il y en a plus puede pronunciase cola s final pa dicir 'hai más', o ensin ella pa dicir 'yá nun hai más'.

En ciertes construcciones — xeneralmente lliterariesne puede espresar la negación por sigo mesmu (ensin nenguna otra pallabra negativa). Esto ye posible con ciertos verbos (V.G., pouvoir, savoir, oser).

  • (estándar, ne + pas) Je n'ai pas pu venir ('nun pudi venir')
  • (casual, pas solamente) J'ai pas pu venir
  • (lliterariu, ne solamente) Je n'ai pu venir

El ne espletivu[editar | editar la fonte]

En ciertos casos, la pallabra ne puede ser usada ensin qu'ésta implique negación; el ne en tales situaciones ye llamáu'l ne espletivu (en francés: ne explétif):

  • J'ai peur que cela ne se reproduise ('tengo mieu de qu'eso se vuelva a producir')
  • Il est arrivé avant que nous n'ayons commencé ('llegó primero qu'empecemos')
  • Ils sont plus nombreux qu'el to ne -y crois ('son más numberosos que lo que crees')

El ne espletivu atopar nes proposiciones con verbos finitos — esto ye, nes maneres finitos (indicativu, suxuntivu, imperativu, condicional) — y nunca antes d'una proposición infinitiva (manera infinitivu y formes non personales, i.y., xerundiu y participiu). Ye propiu del llinguaxe lliterariu y non del coloquial.[2]

Los contestos siguientes dexen el ne espletivu:

  • La proposición complemento de los verbos qu'espresen mieu o fuximientu: craindre ('tarrecer'), avoir peur ('tener mieu'), empêcher ('torgar'), éviter ('evitar')
  • La proposición complemento de los verbos qu'espresen dulda o: douter ('duldar'), nier ('negar')
  • Les proposiciones alverbiales qu'empiecen coles siguientes espresiones: avant que ('primero que'), à moins que ('nun siendo que'), de peur/crainte que ('por mieu de que')
  • Les construcciones comparatives qu'espresen inequidad: autre ('otru/a'), meilleur(y) ('meyor'), plus fort(y) ('más fuerte'), moins intelligent(y) ('menos intelixente'), etc.

L'orde de les pallabres[editar | editar la fonte]

Los componentes d'una proposición dispónense típicamente nel siguiente orde, (anque non siempres tán presentes toos estos componentes):

  • Alverbiu(s)
  • Suxetu *

ne (xeneralmente pa marcar la negación, magar tien otros usos)

Los pronomes d'oxetu indirectu * El pronome y

  • El pronome en
  • El verbu finito, sía ésti un auxiliar o'l verbu principal
  • Alverbiu(s)
  • El pronome rien
  • El verbu principal (si'l verbu finito ye un auxiliar)
  • Alverbios y oxetos

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Sirven pa enfatizar a la persona que fala; V.G., moi je ne veux pas, 'yo nun quiero' (faciendo énfasis nel yo). Tamién s'utilicen na formación de los imperativos de los verbos pronominales (llave-toi, 'llávate') o de les proposiciones interpersonales (aide-moi, 'ayudar')
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Cuando s'atopen frente a una vocal o h muda, los pronomes je, me, que, -y, la y te contractan la y, dando llugar a les formes j', m', qu', l' y t'; V.G., j'ai deas enfants; j'habite à Paris; el to t'est allé hier; je m'appelle Charles; el to l'aides à faire ses devoirs
  3. Nel tratamientu formal, el pronome plural vous equival a la forma española Usté. La concordanza suxetu-verbu faise, nesti casu, en plural, mas la concordanza suxetu-atributu, en singular: Vous êtes un bon professeur (Usté ye un bon profesor) → êtes: verbu être 2.ª persona plural; un bon professeur: atributu en singular
  4. Úsense solamente pa reemplazar persones.
  5. Úsense solamente pa reemplazar coses.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Aucun(y) ('nengún(a)') va ser siguíu del singular en cuantes que ésti (aucun) esista nel sentíu consideráu (sobremanera en casu d'una entidá incontable). Sicasí, y a pesar del so sentíu privativu, aucun toma la forma plural cuando funciona como axetivu.
  7. Cuando l'axetivu demostrativu atópase frente a una vocal o h muda, emplégase la forma cet (V.G., cet homme, cet appartement).
  8. En dalgunos de los sos usos, el condicional actúa como un tiempu del indicativu; n'otros, incluyendo l'usu del que toma'l so nome, actúa como una manera distinta.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 La manera xerundivu, l'aspeutu perfectu, y les voces pasivo y reflexivo nun son sintéticos; esto ye, esprésense utilizando formes verbales qu'inclúin delles pallabres.
  10. El pretéritu indefiníu tamién ye llamáu pasáu simple, y el perfectu pasáu compuestu. Estes denominaciones son una traducción de los sos nomes en francés: passé simple y passé composé.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Komé Koloto Dikanda Madeleine. «Estudio contrastivo de los partitivos en francés y n'español.». Université de Douala.
  2. «Ne explétif - French Expletive Ne». About.com. Consultáu'l 25 de febreru de 2007.


Gramática del francés