Gonzalo Aguirre Ramírez

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Gonzalo Aguirre Ramírez
senador d'Uruguái

Vida
Nacimientu

Montevidéu25  de xineru de 1940

(79 años)
Nacionalidá Bandera de Uruguái Uruguái
Bandera d'España España
Familia
Familia
Estudios
Estudios Universidá de la República
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu periodista, políticu y abogáu
Creencies
Partíu políticu Partido Nacional Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Gonzalo Aguirre Ramírez (Montevideo, 25 de xineru de 1940) ye un abogáu y políticu uruguayu. vicepresidente de la República ente 1990 y 1995; perteneciente al Partíu Nacional.

Familia[editar | editar la fonte]

Baxa de José Ramírez Pérez, saladerista nel antiguu Montevideo.[1]

Ye nietu de Juan Andrés Ramírez Chain, políticu nacionalista de destacada actuación na primer metá del sieglu XX. Fíu del abogáu Tomás Aguirre Rosselló y d'Irene Ramírez García Morales.[2]

Tamién ye primu del abogáu y exministro Juan Andrés Ramírez Turell.

Casáu con Marga Sosa, tien dos fíos, Gonzalo y Lucas.

Carrera[editar | editar la fonte]

Cursó educación primaria y secundaria na Escuela y Licéu Elbio Fernández, de Montevideo.[3] Graduáu como abogáu na Universidá de la República, con particular formación y versación en Derechu Constitucional. Mientres la dictadura militar desempeñóse como Secretariu del Triunviratu que desempeñó la direición del Partíu Nacional naquel periodu pautado pola prohibición de l'actividá política.

En 1983, xuntu col coloráu Enrique Tarigo, redactaron proclamar "Por un Uruguái ensin esclusiones", pal multitudinariu actu que se celebró xuntu al Obeliscu en señal d'oposición a la yá languideciente dictadura militar.

Representando al Movimientu Nacional de Rocha, en 1984 foi candidatu a Vicepresidente de la República acompañando a Alberto Zumarán na fórmula del sector que lideraba'l proscripto Wilson Ferreira Aldunate. Foi naquella oportunidá electu senador, ocupando la banca ente 1985 y 1990.

Ente les sos carauterístiques más descollantes como parllamentariu, tolos sos colegues son unánimes al sorrayar la so intelixencia, la so capacidá de trabayu, la so puntualidá, y particularmente la so prodixosa memoria pa recordar articulaos enteros de lleis.

A entamos de 1987, dixebrar del Movimientu de Rocha y forma el Movimientu Renovación y Victoria, al cual avérense tamién Sergio Abreu, Álvaro Ramos, Bari González, Antonio Morell, Rubén Martínez Huelmo y Villanueva Saravia.

Realiza un alcuerdu col herrerista Luis Alberto Lacalle, y en 1989 foi nuevamente candidatu vicepresidencial, pero esta vegada acompañando al antes nomáu. Resultó electu Vicepresidente pal periodu 1990-1995.

En 1994 proclama la so candidatura a la Presidencia de la República, acompañáu por Raquel Macedo de Sheppard. Pero llueu torna'l so postulación, decidiendo acompañar con una llista propia al Senáu la candidatura del so primu Juan Andrés Ramírez Turell. Nun resulta electu. Nuevamente en 1999 sofita la candidatura de Ramírez, esta vegada de cara a les eleiciones internes; nes eleiciones d'ochobre de 1999 postular al Senáu, ensin ser electu.

nun volvió ocupar cargos públicos, siguiendo nel exerciciu de l'abogacía, y del periodismu, particularmente nel diariu El País de Montevideo. Con frecuencia actúa como consultor en temes constitucionales; por casu, participó nel equipu que preparó l'anteproyectu de reforma constitucional de 1996 (qu'instaurara les eleiciones internes y el balotaje).

A entamos de 2008 decidió sofitar la precandidatura de Lacalle nes eleiciones internes de 2009, ya integróse al movimientu Unidá Nacional.

Referencies[editar | editar la fonte]





Gonzalo Aguirre Ramírez