Giorgio Napolitanu

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Giorgio Napolitanu
Presidente Napolitano.jpg
diputáu de la República Italiana


senador d'Italia


eurodiputáu

1989 - 1994
Presidente de la Cámara de Diputados de Italia

3 xunu 1992 - 14 abril 1994
Oscar Luigi Scalfaro - Irene Pivetti
Ministru del Interior d'Italia

17 mayu 1996 - 21 ochobre 1998
Giovanni Rinaldo Coronas - Rosa Russo Iervolino
eurodiputáu

1999 - 2004
senador vitalicio

23 setiembre 2005 - 15 mayu 2006
11. Presidente d'Italia

15 mayu 2006 - 14 xineru 2015
Carlo Azeglio Ciampi - Sergio Mattarella
senador vitalicio

14 xineru 2015 - ensin valor
Vida
Nacimientu

Nápoles29 de xunu de 1925

(92 años)
Nacionalidá Bandera d'Italia Italia
Familia
Casáu/ada con Clio Bittoni  (1959 -
Estudios
Estudios Universidad de Nápoles Federico II
Llingües Italianu
Oficiu
Oficiu políticu
Llugares de trabayu Strasbourg, Bruxeles y Roma
Premios
Serviciu militar
Lluchó en Segunda Guerra Mundial
Creencies
Partíu políticu Demócratas de Izquierdas
Partido Comunista Italiano
Partido Democrático de la Izquierda
IMDb nm2884206
Giorgio Napolitano signature.svg
Cambiar los datos en Wikidata

Giorgio Napolitanu (Nápoles, Italia, 29 de xunu de 1925) ye un políticu italianu, Presidente de la República Italiana ente 2006 y 2015, y tamién el primeru y únicu en ser reelexíu pal cargu, polo que ye hasta'l momentu'l presidente más llonxevu de la hestoria d'Italia.[1] Por cuenta de la so dilatada carrera na primer llinia de la política italiana, ye de cutiu moteyáu polos sos críticos como Re Giorgio, «Rei Giorgio».[2]

Mientres décades foi miembru del Partíu Comunista Italianu (PCI), y más tarde xuniríase al Partíu Demócrata d'Esquierda, el socesor moderáu post-comunista del PCI. Escoyíu per primer vegada como diputáu en 1953, Foi Ministru del Interior ente 1996 y 1998 mientres el primer gobiernu de Romanu Prodi. En mayu de 2006, foi escoyíu pol parlamentu como presidente d'Italia, convirtiéndose nel primera y únicu (ex) militante comunista n'aportar al cargu. Reelexíu nuevamente pal cargu en 2013, finalmente dimitió de la presidencia en xineru de 2015, ensin trescurrir apenes la metá del so segundu mandatu.

Biografía[editar | editar la fonte]

Mocedá y formación[editar | editar la fonte]

Nel añu 1942, matricular na Universidá de Nápoles Federico II, onde se convirtió nun firme opositor al fascismu. Mientres la so mocedá, foi un entusiasta del teatru.

La esistencia de la República Social Italiana, un estáu títere de los nazis, llevó a Napolitanu y el so círculu d'amigos, a participar de diverses acciones de la Resistencia italiana. Al rematar la Segunda Guerra Mundial, Napolitanu xunir al Partíu Comunista Italianu.

Carrera política[editar | editar la fonte]

Llicenciáu en Derechu en 1947, foi escoyíu diputáu per primer vegada en 1953 pola circunscripción de Nápoles, pola cual foi reelexíu por socesivos mandatos. Dende esta fecha convertir nun asiduo de la vida parlamentaria, hasta convertise en Presidente de la Cámara de Diputaos en 1992, cargu qu'exerció hasta 1994. Como miembru del Partíu Comunista Italianu foi un destacáu miembru de la corriente meliorista del partíu, identificada como la nala derecha» del PCI poles sos posiciones más moderaes respectu al restu del partíu. Foi escoyíu miembru del Comité Nacional del PCI nel añu 1956, y presidiría el Grupu parlamentariu comunista ente 1981 y 1986. En 1991, ante la dixebra del PCI, optó por integrar se nel mayoritariu Partíu Demócrata d'Esquierda (PDS). De 1989 a 1992 foi diputáu del Parlamentu Européu, del cual salió pa presidir la Cámara de los Diputaos italiana, sustituyendo a Oscar Luigi Scalfaro, que fuera escoyíu Presidente de la República.

En 1996, Napolitanu foi ministru del Interior mientres el gobiernu del primer ministru Romanu Prodi, que tuvo al mandu de la coalición de centru-esquierda El Olivo. Dempués de la cayida del primer executivu empobináu por Prodi, foi nuevamente europarlamentario ente 1999 y 2004 polos Demócrates d'Esquierda (DS).

El 23 de setiembre de 2005 foi nomáu, juntamente a Sergio Pininfarina, senador vitaliciu pol entós presidente italianu Carlo Azeglio Ciampi. El 10 de mayu de 2006, foi escoyíu Presidente de la República Italiana nel cuartu escrutiniu, con 545 votos de los 1.010 posibles, y convirtióse nel primera presidente ex comunista d'Italia: la so candidatura foi sofitada principalmente polos parllamentarios de la coalición La Unión (vencedora de les eleiciones lexislatives que tuvieron llugar nel mes d'abril del añu 2006). Como de costume, anque nun ye obligatoriu, arrenunció a la so afiliación del so partíu (Demócrates d'Esquierda) antes de xurar el cargu pa garantizar la so imparcialidá.

Presidencia de la República[editar | editar la fonte]

Napolitanu col presidente de los Estaos Xuníos Barack Obama, 2009.

Napolitanu asumió la xefatura del Estáu d'Italia'l 15 de mayu del 2006, como XI Presidente, asocediendo nel cargu a Carlo Azeglio Ciampi. Mientres el so primer mandatu, supervisó'l gobiernu de centru esquierda lideráu por Prodi y el gobiernu de centru derecha lideráu por Silvio Berlusconi. En payares de 2011, cuando Berlusconi dimitió como primer ministru metanes fuertes problemes económicos y financieros, Napolitanu convidó al ex comisariu italianu de la Unión Europea, Mario Monti, a formar un gabinete de profesionales ensin escoyer», un gobierno tecnócrata.

El 20 d'abril de 2013, cuando expiró el so períodu presidencial, aceptó a remolera el presentase de nuevu, siendo escoyíu de nuevu como presidente al nun haber alcuerdu ente los principales partíos alrodiu de quién tenía de ser el so socesor.[3] Napolitanu convirtióse asina nel primer Presidente de la República en ser reelecto en dichu cargu, pa lo cual esta vegada sí llogró un ampliu sofitu de los partíos mayoritarios. Esto convertir tamién n'unu d'el xefes d'Estáu d'edá más avanzada del mundu.[4] El so segundu mandatu na presidencia nun tuvo exenta d'inestabilidá política, especialmente tres el fracasu de la propuesta d'un gobiernu "gran coalición" presentada pol primer ministru Enrico Letta, que dimitió en febreru de 2014. Napolitanu encargó entós al socialdemócrata Matteo Renzi, socesor de Letta, formar un nuevu gobiernu.

El 31 d'avientu de 2014 mientres el tradicional discursu de Fin d'Añu anunció la so inminente dimisión como Presidente de la República por motivos d'edá y salú.[5] El 14 de xineru de 2015, a les 10:35 hores, el Presidente de la República robló la so acta de dimisión.[6]

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Wikinoticias



Predecesor:
Oscar Luigi Scalfaro
Emblem of Italy.svg
Presidente de la Cámara de Diputaos

1992-1994
Socesor:
Irene Pivetti
Predecesor:
Giovanni Rinaldo Corones
Emblem of Italy.svg
Ministru del Interior d'Italia

1996-1998
Socesor:
Rosa Russo Iervolino
Predecesor:
Carlo Azeglio Ciampi
Bandera d'Italia
Presidente de la República Italiana

2006-2015
Socesor:
Pietro Grasso (interín)
Sergio Mattarella
Giorgio Napolitano