Gertrudis de Nivelles

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

Pa consultar sobre otres santes del mesmu nome, ver Santa Gertrudis

Gertrudis de Nivelles
GetrudNivelles.jpg
abbess of Nivelles Traducir

644 - 659 - Vulfetrude Traducir
Vida
Nacimientu Landen Traducir626 [[(Gregorianu)]]
Nacionalidá Bandera de Bélxica Bélxica
Fallecimientu

Nivelles Traducir17  de marzu[[(Gregorianu)]]

(32/33 años)
Familia
Padre Pipino de Landen
Madre Itta
Hermanos/es
Pueblu Pipínidas Traducir
Oficiu
Oficiu monxa
Santoral
30 de setiembre
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Orde relixosa Orde de San Benitu
Cambiar los datos en Wikidata

Gertrudis de Nivelles (Landen, c. 626 - 17 de marzu de 659) foi una relixosa y santa del territoriu francu, fundadora y primer abadesa de Nivelles (Bélxica); ye la santa patrona de la ciudá de Nivelles. La so fiesta llitúrxica celébrase'l 17 de marzu.

Biografía[editar | editar la fonte]

Nacida en 626, yera fía de Pipino de Landen (580-640) y de Itta Idoberge (592 - 8 de mayu de 652), y los sos hermanos fueron Bega de Cumberland y Grimoaldo I el Viejo. El so padre yera'l mayordomu de palaciu de Dagoberto I, rei de Austrasia. Ye l'ancestru de Carlos Martel, Pipino el Curtiu y Carlomagno.

Santa Gertrudis procede, pos, d'una familia tan renombrada qu'ocupaba'l castiellu de Nivelles. Dende la so adolescencia, atestigua una disposición d'espíritu fondamente relixosu que-y faía refugar a los pretendientes que-y yeren presentaos.[1] A la muerte del so padre, la so madre, santa Itta, sol conseyu de san Amand, tresforma'l castiellu familiar nun monasteriu mistu, onde ella apuerta a la primer abadesa.

L'aristocracia austrasiática oponer a la fundación, pa evitar que los dominios importantes cayan nel control de la Ilesia, o pa evitar qu'aumentara'l prestíu de la familia de los Pipinos por esta fundación. Pa evitar que Gertrudis fuera raptada y casada a encomalo, Itta corta la melota de la so fía, con cuenta d'amosar a toos la determinación de la so fía d'arrenunciar al matrimoniu y d'entrar en relixón.[2]

Poco dempués de la fundación del monasteriu, Itta dexa'l so llugar a la so fía, quien se convierte n'abadesa. Gertrudis envolúbrase más na vida relixosa. Faise amiga de los santos irlandeses Feuillien y Ultan. Animada por una insaciable sei de conocencia, busca un saber fondo de les Santes Escritures, siéndo-y el santu monxu Feuillien d'una gran ayuda. Ye de Gertrudis que San Feuillien recibe'l terrén de Fosses, onde él s'establez.

Los numberosos ayunos que prauticó debilitar físicamente, entá cuando a la edá de 30 años dexa la direición de l'abadía a la so sobrina Santa Vulfetrude. Muerre trés años dempués, el 17 de marzu de 659.

Cultu a Santa Gertrudis[editar | editar la fonte]

Escontra 670, una relixosa de Nivelles escribe una Vita Garitrudis abbatissae Nivialencis. Del añu 691 daten les Virtutes sanctae Geretrudis cuntando los milagros que se producen alredor de la so tumba, principalmente de sanamientos, pero tamién la resurrección d'un neñu pequeñu afogáu y el fin d'una quema que se dio nel monasteriu.

Los sos restos fueron soterraos na entós ilesia abacial de San Pedro, que foi renombrada como ilesia Santa Gertrudis nel sieglu X. El cultu de Santa Gertrudis estender dende Nivelles por toa Europa. Ye patrona de viaxeros, delles ilesies, capiyes y hospitales.

Nel sieglu XV ye invocada contra les invasiones de mures nos Países Baxos, Alsacia y Cataluña, polo que lo conoz tamién como la santa patrona de los gatos, pos estos felinos ayuden a controlar felicidaes plagues.

Represéntase-y con una cruz abacial y/o con una corona de princesa, o como una relixosa.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. McNamara et al 223
  2. McNamara et al. 224

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • McNamara, Jo Ann and John Y. Halbord with Y. Gordon Whatley. Sainted Women of the Dark Ages. Durham, N.C.: Duke University Press, 1992.
  • Pierre Riché, Les Carolingiens, xune famille qui fit l'Europe, Hachette, coll. « Pluriel», Paris, 1983 (réimpr. 1997), 490 p. (ISBN 2-01-278851-3), p. 31-3.
  • Christian Settipani, Les Ancêtres de Charlemagne, Paris, 1989, 170 p. (ISBN 2-906483-28-1)
  • M.J.H. Madou, « Gertrude de Nivelle (sainte)» dans Dictionnaire d'Histoire et de Géographie Écclésiastique, vol. XX. (Gatianensis - Giry), Librairie Letouzey et Ané, Paris, 1984 (ISBN 2-7063-0157-0), col. 1065-8
  • Jean-Charles Volkmann, Bien connaître -yos généalogies deas rois de France, Éditions Gisserot, 1999 (ISBN 2-87747-208-6)
  • Michel Mourre, Le Petit Mourre. Dictionnaire d'Histoire universelle, Éditions Bordes, avril 2007 (ISBN 978-2-04-732194-2)
  • Régine -y Jan, « Monastères de femmes, violence et compétition pour -y pouvoir dans la Francie du VIIe siècle» dans Femmes, pouvoir et société dans -y haut Moyen Age, Picard, 2001 (ISBN 2-7084-0620-5), p. 89-107.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




Gertrudis de Nivelles