Fuentes de Llión

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Fuentes de Llión
BA-Fuentes de León 14.jpg
Escudo de Fuentes de León.svg
Alministración
PaísBandera d'España España
AutonomíaBandera de Estremadura Estremadura
ProvinciaProvincia de Badajoz - Bandera.svg Provincia de Badajoz
Tipu entidá conceyu d'España
alcalde de Fuentes de León Fernando Triano Regalado
Códigu postal 06280
Xeografía
Coordenaes 38°04′07″N 6°32′19″W / 38.068611111111°N 6.5386111111111°W / 38.068611111111; -6.5386111111111Coordenaes: 38°04′07″N 6°32′19″W / 38.068611111111°N 6.5386111111111°W / 38.068611111111; -6.5386111111111
Fuentes de Llión is located in España
Fuentes de Llión
Fuentes de Llión
Fuentes de Llión (España)
Superficie 109.9 km²
Altitú 741 m
Llenda con Cañaveral de León, Hinojales, Cumes Mayores, Fregenal de la Sierra, Bodonal de la Sierra, Segura de Llión, Cabeza la Vaca y Arroyomolinos de Llión
Demografía
Población 2340 hab. (2017)
Porcentaxe 0.34% de Provincia de Badaxoz
Densidá 21,29 hab/km²
Más información
Estaya horaria UTC+01:00
www.fuentesdeleon.es
Cambiar los datos en Wikidata

Fuentes de Llión ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz na comunidá autónoma de Estremadura.

Situación[editar | editar la fonte]

Conceyu.

Fuentes de Llión ye una población perteneciente a la contorna de Tentudía na provincia de Badayoz (España), estremera a tierres andaluces, bien cercanu a la llende provincial cola provincia de Huelva. Pertenez al Partíu xudicial de Fregenal de la Sierra.

Tópase asitiada al pie de un cuetu conocíu d'antiguo como «La patada de Dios», nes últimes estribaciones de Sierra Morica, a 741 metros d'altitú sobre'l nivel del mar y ye unu de los pueblos más altos de la provincia, sobre un terrén accidentao y húmedo, plenu de deveses y vexetación, qu'ufierta al viaxeru panorámiques de gran curiosu. La superficie del so términu municipal ye de 109,9 km2 .

Parte con Cañaveral de Llión, Segura de Llión y Cumes Mayores.

Historia[editar | editar la fonte]

La presencia humana en Fontes de Llión ta constatada en diversos xacimientos.

Na Cueva de l'agua», apaeció apaeció en 1983 un enterramientu neolíticu datáu nel 3500 a. C. Tratar d'una muyer, de cerámica, y de diversos grabaos. Esistió tamién presencia celta en diversos asentamientos como la Sierra de Castro, la zona de Fuexos o la Sierra de la Madrona.

La dominación romana dexó la so buelga nestes tierres yá que s'afayaron mosaicos, inscripciones funeraries, columnes y cerámica lo que fai pensar nun pequenu asentamientu ente los sieglos III ya IV.

Queda tamién patente la presencia árabe nestes redolaes, onde s'atopa'l Castiellu del Cuernu». Esta presencia caltener hasta 1247-48 cuando foi conquistada por tropes cristianes y apurrida a la Orde de Santiago, momentu dende'l que s'asitió y fundó la población tal que la conoz na actualidá.

La hestoria de la villa permaneció amestada a la Encomienda Mayor de Llión a la que perteneció hasta 1873. Dende 1833 pertenez al Partíu Xudicial de Fregenal de la Sierra y dexó de pertenecer dende entós del Conceyu de Sevilla. Nel censu de 1842 cuntaba con 722 llares y 2920 vecinos.

Patrimoniu relixosu[editar | editar la fonte]

Parroquia La nuesa Señora de los Ánxeles[editar | editar la fonte]

Retablu mayor de la ilesia parroquial.

La so obra empieza en metá del sieglu XV, destacar la so portada principal, de trazáu góticu mudéxar y la capiya mayor de planta poligonal cubierta con bóveda de crucería. La fachada principal consta d'un arcu apuntáu con arquivoltas decoraes con motivos xeométricos sobre baquetones cilíndricos, enmarcada nun alfiz. La última arquivolta da llugar a un arcu conopial rematáu con una Cruz de Santiago.

La fachada llateral este, de corte clasicista, presenta un senciellu vanu d'ingresu con arcu de mediu puntu flaqueado por columnes rematáu por un frontón triangular. La fachada llateral oeste presenta un arcu de mediu puntu construyíu de sillería.La torre pertenez al sieglu XVII. Tien planta cuadrada estremada en tres cuerpos, d'obra de mampostería con sillares nes esquines y recercado de vanos. El moblame ta formáu por orfebrería contemporanea. Tamién cunta con delles motes barroques y un órganu del sieglu XVIII. Destaca una llámpara de plata realizada en Méxicu.

Conventu Franciscanu San Diego de Alcalá[editar | editar la fonte]

Atópase asitiáu pela rodiada del pueblu. Esti conventu empezar a edificar n'a l'añu 1598 ya inauguróse en 1603. Púdose costear gracies a les llimosnes de los vecinos del pueblu. Los flaires permanecieron nel conventu hasta l'añu 1822. La Ilesia ye d'una sola nave cubierta con una bóveda d'arestes. Tien adosáu un pequenu claustru con pilastres cuadraes y arcos de mediu puntu de cantería.

Ermita de San Onofre[editar | editar la fonte]

Ta asitiada nel paséu de San Onofre, esti nome n'honor al patrón de la villa. La so fachada en d'estilu barrocu. El so interior ye una nave de cinco tramos cubiertos con bóveda de cañón con lunetos reforzada por arcos fajones sobre les pilastres. El retablu fecháu en 1940, ye obra d'Enrique Orce Mármol, d'estilu rexonalista. Nel so interior tien un frontal d'azulexos pintaos, del sieglu XVIII con motivos geométricosy florales, obra de Don Ramón Rejano.

Capillita o Ermita de la Virxe de Tudía[editar | editar la fonte]

Atópase asitiada a un km. del núcleu urbanu. Construyir a finales del sieglu XVIII. La so construcción ye bien senciella yá que tien una sola planta rectangular rematada por un pequenu campanil con un solu vanu. L'interior tien una bóveda de cañón y construyíu con mampostería encalada y enlucida.

Ermita de Santo Ana[editar | editar la fonte]

Atópase asitiada na cai que lleva'l so nome, bien cercana a la plaza del pueblu. Fundar nel añu 1480 y formó parte d'un antiguu conventu de relixoses Mínimes. Cuenta con una fachada principal formada pola superposición de dos arcos, sobre esta portada apaez una fornica central na que s'alluga una cruz de fierro forxáu. Nel interior la bóveda ye de cañón, la capiya mayor de planta cuadrada cerrar con senciella bóveda d'aresta y ye d'amenorgaes proporciones, del llau de la epístola atopa una imaxe de San Antonio del sieglu XVI.

Patrimoniu Civil[editar | editar la fonte]

Castillo del Cuernu[editar | editar la fonte]

Ta asitiáu nel Cuetu del Cuernu o Santa Marina a 731 msnm. El so datación más antigua correspuende a los sieglos X y XI, el so momentu culminante correspuende a los sieglos XII y XIII, coincidiendo cola dominación árabe. Nel sieglu XIII la tierra ye ganada al Islam y donada al Temple y nel 1312 esti castiellu ye donáu a la Orde de Santiago. Anguaño solo queden los murios perimetrales de gran espesura, d'obra de mampostería y tapial. Anguaño esiste un proyeutu de restauración y realización d'un proyeutu nes proximidaes d'esti castiellu, dende'l cuál podrá esfrutase de maraviyoses vistes.

Conceyu[editar | editar la fonte]

Asitiáu na Plaza d'España, construyir nel sieglu XIX y reformóse en 1993.

Plaza de Toros[editar | editar la fonte]

Pertenez al sieglu XIX, fecha que figura nel arcu de la puerta grande. Tien una capacidá pa 2500 llocalidaes, cuenta con graes de mampostería sacante los cuatro primeres que tán forraes de cayuela. El graderíu ye de diseñu anular, asitiáu nuna bóveda de cañón. Inaugurar en 1885 con toros d'Álvaro Montero d'Espinosa y con Manuel García Cuesta, El Espartero, como únicu espada.

Cine-Teatru «San Vicente»[editar | editar la fonte]

Llamáu «Cine San Vicente», por pertenecer en primer llugar a la confrería de San Vicente, anque darréu foi adquiríu pol que foi alcalde d'esta villa Don Ezequiel Navarro, y darréu pasó a ser propiedá municipal. Pertenez al sieglu XIX o empiezos del XX, el so estilu ye Neomudéjar, con tribunes y palcos, d'especial interés son los platones de tipu modernista. Consta de platees, gallineru, butaques y escenariu.Tien capacidá p'acoyer a 375 persones.

Fuentes[editar | editar la fonte]

Esisten numberoses fontes distribuyíes pol cascu urbanu y redoma.Destaquen la de la Pandiella, la del Paséu San Onofre, la fonte del Xudíu, la fonte Cañaveral, la del Pilarito, la Fontanilla, la del Valdegallina, ente otres.

Patrimoniu Natural[editar | editar la fonte]

Monumentu Natural "Cueves de Fontes de Llión"[editar | editar la fonte]

Ta formáu por cinco cuévanos y dos sima: Cueva de l'Agua, Cueva de Masero, Cueva de los Postes, Cueva del Caballu, Cueva de la Llamparuca, Torca 1 y Torca 2.

Cueva de l'Agua[editar | editar la fonte]

Cueva de Fonte de Llión.

Ta asitiada na Sierra del Puertu. Ye la más grande atopada hasta la fecha y conocida dende antiguu pola lliteratura científica. Ta declarada LIC al allugar una nutrida colonia d'esperteyos. Tien un llagu interior de 250 m2 de superficie. Nes sos sales interior y menos accesibles hai gran variedá de espeleotemas d'interés y bien calteníos como colaes, tours, estalactites, estalagmites, sombreros-hongos, etc. Atopáronse restos arqueolóxicos como un grabáu d'ángulos entecruzaos a manera de dientes de sierra.

Cueva de Masero[editar | editar la fonte]

Ta asitiada na Sierra del Castiellu del Cuernu. Ye un cuévanu formáu por una dolina de desprendimientu, a la cual apuértase por una torca de 6 m de fondura. Tien un percorríu d'unos 80 metros llineales, con seis sales, llegando a tener nel so conxuntu 1000 m2. La so importancia anicia nel mapa y variedá de too tipu de espeleotemas: estalagmites, estalactites de toles formes (excéntricas, helicoidales, curves, con forma de punta de llanza, de filu d'hachu, de nales de camparina, coraliformes, etc), cristales de aragonito, velos de mediu metro,columnes, sifones, lenares, etc. Ye ensin dulda la cueva más espectacular dende'l puntu de vista xeolóxicu. Ye una cueva de formación continua, un viveru dekarst, con espeleotemas vivos y en plenu desenvolvimientu, únicos a nivel rexonal y casi nacional.

Cueva de los Postes[editar | editar la fonte]

Cueva de Fontes de Llión.

Alcontrar na Sierra del Cuernu, nes cercaníes de la del Caballu y al Masero, el so accesu ye complicáu. Tien delles sales, a la primera apuértase al traviés d'un pequenu arcu formáu por columnes de cerca d'un metro d'alto que son el motivu pol que se-y denomina cueva de los postes. Una de les sales denominar tabayón de piedra, pos consta d'una tendalada de nidia pindia queda la sensación de tar reparando una cascada de piedra. El principal interés d'esta cueva nun mora solo nel so valor xeolóxicu, yá que tien un importante xacimientu arqueolóxicu; atopáronse hasta la fecha restos que daten dende'l Neolíticu a la Edá de Fierro. Los más antiguos, 4000 años A.C suponen la ocupación d'esta cortil como llugar d'enterramientu. Darréu apaez una etapa d'abandonu, (entá por confirmar mientres la Edá del Cobre yal del Bronce), na Edá del Fierro (300 AC gasta cambéu d'era). Mientres la transición a la ocupación romana paez que s'usa como santuariu onde se depositen ufriendes (lucernas, vasíes de cerámica y monedes) a los sos dioses.

Cueva del Caballu[editar | editar la fonte]

Cueva de Fontes de Llión.

Atópase na Sierra del Cuernu. Ye xuntu cola de la Llamparuca la más amenorgada de tamañu,pero con una sala de gran altor algamando los diez metros en delles zones.Anque s'atopa deteriorada pola so bona accesibilidá, inda conserva magnífiques tendalaes y tours. El so nome deber al aspeutu d'una tendalada parietal que s'alluga casi a la fin de la cueva y que, dende la entrada l'efectu ópticu fai que s'asemeye a la cabeza d'un caballu.

Cueva de la Llamparuca[editar | editar la fonte]

Esta na Sierra del Puertu, a cien metros de la Cueva de l'Agua. Ye una de les más pequenes, consta de 3 a 4 sales qu'anque tienen accesibilidá complicada sufrieron gran deterioru. Sicasí, caltién bona variedá de espeleotemas, gours, colaes, columnes,estalactites, estalagmites.

Galería d'imaxes de los Danzantes de Fontes de Llión»[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




Fuentes de León