Francisco Villagrán Kramer

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Francisco Villagrán Kramer
Francisco Villagran Kramer.jpg
Diputado del Congreso de Guatemala Traducir

Vida
Nacimientu 5  d'abril de 1927
Nacionalidá Bandera de Guatemala Guatemala
Fallecimientu

Ciudá de Guatemala12  de xunetu de 2011

(84 años)
Causa de la muerte insuficiencia cardiaca
Estudios
Estudios Universidá de San Carlos de Guatemala
Oficiu
Oficiu políticu
Cambiar los datos en Wikidata

Francisco Villagrán Kramer, (n. Guatemala 5 d'abril de 1927- m. Ciudá de Guatemala, Guatemala 12 de xunetu de 2011) foi un connotado abogáu y políticu guatemalianu que tenía una estructura física d'estrema delgadez y considerable altor. Tenía un pensamientu constitucionalista y demócrata. Foi Vicepresidente de Guatemala de 1978 a 1980. Finó a los 84 años d'edá, na so casa d'habitación por causa de insuficiencias cardiaques.[1]

Historia[editar | editar la fonte]

Francisco Villagrán Kramer creció en Guatemala mientres el réxime autoritariu del Xeneral Jorge Ubico. Tenía 17 años cuando xuntu colos sos compañeros del Institutu Nacional Central pa Varones participó nes protestes de xunu de 1944, que remataron col arrenunciu del xeneral Ubico'l 1º de xunetu de 1944. Depués, vio como trunfaba la Revolución d'Ochobre y derrocaba al presidente Federico Ponce Vaides el 20 d'ochobre de 1944. A la cayida del Presidente Jacobo Árbenz Guzmán en xunu de 1954, yera un mozu profesional egresado de la Universidá de San Carlos de Guatemala, d'onde llogró'l grau académicu de Llicenciáu n'Abogáu y Notariu (1946-1951),[2] convencíu de que l'Estáu de Derechu y la democracia taben ausentes en Guatemala dende diba décades.

Villagrán Kramer, d'ideoloxía de centru esquierda, conceptualizaba que “l'estáu tien de ser fuerte y un motor de desenvolvimientu y de redistribución, amás d'ente garante de los derechos humanos”;[3] empecipiar na política activa y fundó la organización política Unidá Revolucionariu Democrática (URD)[Nota 1] “(…) juntamente con Manuel Colom Argueta, Adolfo Mijangos López, Alfredo Balsells Toxu, Miguel Ángel Andrino, Carlos Duarte y América Cifuentes Rivas, ente otros.[4]

La so vida política atayar en 1955 cuando ye obligáu al esiliu pol gobiernu del Coronel Carlos Castillo Armes xuntu colos dirixentes políticos Adolfo Mijangos López y Manuel Colom Argueta. A la so torna reincorporar a l'actividá política y de 1958 a 1962 foi parllamentariu pol Partíu Revolucionariu (PR), y coincide nel hemiciclu col Xeneral Fernando Romeo Lucas García, quien yera representante pol partíu de la Reconciliación Democrática Nacional y el Partíu d'Unificación Anticomunista (PUA). Darréu a esti periodu ye forzáu per segunda vegada al esiliu en 1970, aniciando esta vegada en Méxicu y El Salvador.[5]

En 1978, xuntu col Xeneral Lucas García, crean el binomiu presidencial pol Partíu Revolucionariu, ganando les eleiciones y Villagrán asume la Vicepresidencia de la República de Guatemala y al empar la Presidencia del Conseyu d'Estáu; sicasí, “(…) a les poques selmanes d'asumir el poder empezó una campaña brutal de represión en contra d'organizaciones estudiantiles, de trabayadores y populares (…)”.[6]

El 1 de setiembre de 1980 Villagrán Kramer dende Washington, Estaos Xuníos, arrenunció a la Vicepresidencia cuando'l gobiernu de Lucas García yá llevaba más d'un centenar de muertos políticos nel so haber, pero primero que la espiral d'asesinatos esguilara.[7]

Los entretelones del arrenunciu de Villagrán Kramer apaecen como la imposibilidá d'influyir por que les soluciones polítiques prevalecieren sobre les militares; la regla xeneral de Lucas García, yera de represión brutal, como la exercida na masacre de llabradores qu'ocupaben la embaxada española en Ciudá de Guatemala en xineru de 1980[Nota 2] Esti fechu xuntu col asesinatu de Manuel Colom Argueta, quien morrió en recibiendo 45 impactos de bala nuna operación militar, son los que s'atribúin como principales razones a que llevaron a tomar de decisión del arrenunciu al cargu de Vicepresidente.

Mientres el autoexilio n'Estaos Xuníos, ocupó un puestu nel Departamentu Llegal del Bancu Interamericano de Desarrollu –BID- según tamién sirvió nel Comité Xurídicu Interamericano de la Organización d'Estaos Americanos –OEA- y na Comisión de les Naciones Xuníes de Derechu Internacional. En 1994 foi escoyíu pal Congresu de la República onde se desempeñó como presidente de la Comisión de Derechos Humanos y en 1997 foi nomáu pa un curul nel Interamericano de la OEA de la Comisión de Derechos Humanos, nomamientu que llevantó fuertes crítiques sobre la base del alegatu de qu'escuadrones de la muerte fueren activos en Guatemala mientres el so mandatu como Vicepresidente.[8]

Villagrán Kramer trabayó arduamente nel reclamu territorial de Guatemala sobre Belice, sosteniendo que la Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes nun yera competente pa definir el casu, sinón que lo yera la Corte Internacional de la Faya, onde güei se lleva a cabu'l pleitu.

Vida personal[editar | editar la fonte]

Villagrán Kramer tuvo dos matrimonios, la so primer esposa Alba Ruth de Lleón Méndez, guatemaliana quien finó na ciudá de Guatemala, el 17 de xineru de 1970[9] con quien procreó dellos fíos: Margarita,[10] Francisco,,[Nota 3] María Eugenia,[Nota 4] Juan Carlos[Nota 5] y Ruth Villagrán de Lleón.[Nota 6] Darréu casóse cola señora Pierangela Vercesi.

Muerte[editar | editar la fonte]

Francisco Villagrán Kramer, morrió na ciudá de Guatemala na madrugada del 12 de xunetu de 2011 na so residencia d'habitación. Pa María Eugenia Villagrán de Lleón el so padre “Dexó un legáu bien grande, una vida exemplar d'honorabilidá y dignidá intachable. Foi un xurista internacional que defendió los sos principios, los sos valores, el so amor por Guatemala y el so deséu de llograr una sociedá con xusticia y equidad”. L'Embaxador d'Estaos Xuníos Stephen McFarland tamién-y rindió tributu: “Foi daquién que dio l'exemplu al sacrificar la so posición como vicepresidente p'alloñase d'un réxime que yá nun podía sofitar.”[11]

Pal mesmu Villagrán Kramer “La muerte o l'esiliu ye'l destín d'aquellos que lluchen pola xusticia en Guatemala.”

Condecoraciones[editar | editar la fonte]

  • Premiu Nacional de Cultura. Pa la Teoría Xeneral de la Integración Económica Rexonal”, El Salvador (1986)
  • Premiu Centroamericanu d'Universidaes del Conseyu Cimeru. La edición de l'Asamblea Xeneral.
  • “Teoría de la Integración Económica Rexonal”, San José, Costa Rica (1969)
  • Votu de reconocencia. La Segunda Especializada Conferencia Interamericana de Derechu Internacional Priváu Montevidéu, Uruguái (1979)
  • Votu de reconocencia, ente'l Comité Xurídicu Interamericano (1992)
  • Distinguíu Centroamericanu pola SIECA (2004)

Asociaciones nes que participó[editar | editar la fonte]

  • Colexu d'Abogaos de Guatemala.
  • Asociación Guatemaliana de Derechu Internacional.
  • Asociación Internacional de Derechu Penal.
  • Asociación de Derechu Internacional-Guatemala.
  • Asociación Guatemaliana Pro Naciones Xuníes.

Publicaciones[editar | editar la fonte]

Foi profesor y conferencista en más de 15 países; ente les sos publicaciones tán:[2]

  • L'asile diplomatique d'apres la pratique des etats latino-américains, Bruxelles; Amibel (1958)
  • Casos y documentos de derechu internacional, Guatemala, Editorial José de Pineda Ibarra[Nota 7] (1960)
  • El réxime de llegalidá: ensayo sociu-políticu, Guatemala, Círculu d'Estudios Constitucionales (1963)
  • Bases pal desenvolvimientu económicu y social de Guatemala, Méxicu, D.F.; O.R.D. (1966)
  • Aspeutos xurídicos ya institucionales de la integración económica centroamericana, Guatemala, Colexu d'Abogaos de Guatemala (1967)
  • Integración económica centroamericana: aspeutos sociales y políticos, Guatemala, Editorial Universitaria (1967, 1977)
  • Teoría xeneral del derechu de la integración económica rexonal: ensayu de sistematización, San José: EDUCA (1972)
  • Mercáu común centroamericanu: réximes especiales, Guatemala, Editorial José de Pineda Ibarra, 1974[Nota 8]
  • Estudios de ciencia política y otros ensayos, Guatemala, Serviprensa (1979)
  • Nulidá y anulabilidad d'actos y negocios xurídicos: ensayu de sistematización, Guatemala, Serviprensa Centroamericana (1984)
  • Política y geopolítica en Centroamérica: un puntu de vista ístmico, Guatemala, USAC, DIGI (1987)
  • Aspeutos llegales de la delda esterna llatinoamericana: informe al comité Xurídicu Interamericano, Guatemala, Tipografía Nacional (1991)
  • Biografía política de Guatemala: años de guerra y años de paz. FLACSO-Guatemala (2004)

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. The New York Times. http://www.nytimes.com/2011/07/16/world/americas/16villagran.html?_r=2&scp=1&sq=francisco%20villagran&st=cse
  2. 2,0 2,1 United Nations. Xeneral Assembly Security Council. Distr. Xeneral. February 5, 1996. Disponible en: http://www.undemocracy.com/A-50-867.pdf
  3. SIEGLU XXI. http://www.s21.com.gt/opinion/2011/07/24/francisco-villagran-kramer
  4. La Hora. Villatoro, Eduardo. Senciellu homenaxe a Bauer Paíz y a Villagrán Kramer. Disponible en: http://www.lahora.com.gt/index.php/opinion/opinion/columnes/3488-senciellu-homenaxe-a-bauer-paiz-y-a-villagran-kramer
  5. Biografía Política de Guatemala Volume II. Años de guerra y años de paz. Villagrán Kramer, Francisco. Editorial de Ciencies Sociales. Guatemala 2004
  6. El País. Disponible en: http://elpais.com/diariu/2011/07/17/necrologicas/1310853602_850215.html
  7. Albeldrio. Disponible: http://www.albedrio.org/htm/articulos/y/ep-001.htm
  8. Wikipedia. Disponible en: http://en.wikipedia.org/wiki/Francisco_Villagr%C3%A1n_Kramer
  9. Diccionariu Históricu Biográficu de Guatemala, Asociación d'Amigos del País y de la so Fundación pa la Cultura y el Desarrollu. 1ª edición 2004
  10. Matemática y Profesora Universitaria
  11. elPeriódico. Disponible en: http://www.elperiodico.com.gt/es/20110713/pais/198079/r

Notes[editar | editar la fonte]

  1. la que dempués se convirtió nel Frente Xuníu de la Revolución (FUR)
  2. L'acción de la policía dexó 37 persones muertes y l'edificiu en ruines; amás de los llabradores morrieron munchos de los emplegaos de la embaxada y los llicenciaos Eduardo Cáceres Lehnhoff y Adolfo Molina Orantes, ex-vicepresidente y ex-canciller de Guatemala, respeutivamente.
  3. designáu nel añu 2008 como Embaxador d'Estaos Xuníos de Norteamérica
  4. Presidenta del Tribunal Supremu Eleutoral 2008-2014
  5. quien trabaya nes Naciones Xuníes na Oficina d'Asuntos del Espaciu Ultraterrrestre
  6. quien emprestó asesoria técnica a Organizaciones Internacionales pal combate al narcotraficoy consumu de drogues
  7. Nel Prólogu del llibru indícase que la obra del doctor Villagrán Kramer ye la primer obra escrita n'idioma español qu'adopta'l complicáu y prácticu métodu anglosaxón y asegura que munchos de los materiales presentaos na obra conocer por primer vegada nun testu de Derechu Internacional n'idioma español
  8. Frutu d'un proyeutu de cooperación ente los Departamentos d'Integración Económica de les Facultaes de Derechu de les Universidá de San Carlos y de la Universidá d'El Salvador.



Francisco Villagrán Kramer