Flavio Josefo

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Flavio Josefo

Plantía:Referencies adicionales

Supuesta semeya romana de Flavio Josefo.

Tito Flavio Josefo, tamién conocíu pol so nome hebréu José ben Matityahu o Josefo ben Matityahu (n. 37-38Roma, 101), foi un historiador xudíu fariséu, descendiente de familia de sacerdotes. Home d'acción, estadista y diplomáticu, foi unu de los caudiellos de la rebelión de los xudíos contra los romanos. Fechu prisioneru y treslladáu a Roma, aportó a favoritu de la familia imperial Flavia. En Roma escribió, en griegu, les sos obres más conocíes: La guerra de los xudíos, Antigüedaes xudíes y Contra Apión. Foi consideráu como un traidor a la causa xudío y odiao polos xudíos.[1] La so obra foi caltenida polos romanos y los cristianos.

Biografía[editar | editar la fonte]

Flavio Josefo (en griegu antiguu Ἰώσηπος, Iốsēpos, en hebréu יוסף בן מתתיהו) nació alredor del añu 37 d.C. nel senu d'una familia sacerdotal de Judea amestada a la monarquía de los asmoneos. El so nome orixinariu yera Yosef ben Mattityahu o Yossef chigre Mattityahu, esto ye, José fíu de Matías, anque cuando l'emperador Vespasiano fixo d'él un ciudadanu romanu, lo latinizó acomuñar a la familia del bienhechor que lo lliberar en faciéndo-y prisioneru, como Titus Flavius Iosephus. Nos sieglos XVI y XVIII impúnxose la modalidá ortográfica de «Josefo» pa estremalo de los santos llamaos José, anque los ingleses citar pol so nome llatinu «Josephus».

Yá dende pequeñu caracterizar pola so bona memoria y la so facilidá d'aprendizaxe, lo que-y dexó desenvolver les sos dotes intelectuales. Nel añu 64 treslladar a Roma pa consiguir de Ñerón la lliberación de dellos sacerdotes xudíos amigos sos prindaos mientres les revueltes xudíes contra los romanos, causa pola que ye procesáu y encarceláu. Sicasí, llueu ye lliberáu gracies al sofitu de Popea Sabina, esposa del emperador.

Tres la so vuelta a Jerusalén, nel añu 66 españó la Gran Revuelta Xudía. Foi designáu pol Sanedrín de Jerusalén como comandante en xefe de Galilea, entamando la so alministración y defensa. Capituló nel branu del añu 67, tres seis selmanes defendiendo la casi inexpugnable fortaleza de Jotapata. La mayoría de los sos compatriotes fueron asesinaos y Josefo foi prindáu y lleváu ante la presencia del daquella xeneral Vespasiano. Ante él fixo amueses de la so gran formación y predixo que llueu sería emperador, lo que lu llevó a ganase'l perdón cuando se cumplió la predicción. Asina, Josefo pasó a llamase Flavio Josefo, siendo lliberáu nel añu 69.[2]

Josefo xunir al séquitu de Pedrete, fíu de Vespasiano, nel añu 70 na so marcha escontra Judea, siendo testigu ocular de la destrucción de Jerusalén y del Segundu templu y participando como mediador ente dambes partes.

Nel añu 71 viaxa a Roma y, por orde del emperador, otorgar una pensión, la ciudadanía romana sol nome de Tito Flavio y una casa que foi residencia del mesmu Vespasiano. Va Ser equí onde va desenvolver el so trabayu lliterariu y hestóricu. Morrió mientres el mandatu de Traxano (probablemente en 101).

Pensamiento[editar | editar la fonte]

Flavio Josefo nun busca l'asimilación del mundu hebréu al grecorromanu, sinón la reconocencia de la so dignidá. Sobre'l so métodu diznos: «…yo creo que si lo qu'interesa ye estrayer la verdadera interpretación de los fechos a partir de los fechos mesmos, y nun siguir baldíes opiniones, lo fayadizo ye tou lo contrario [nun despreciar los testimonios de los pueblos non griegos]» (Antigüedaes xudíes, 6). L'autor consideraba que la audacia ye una fuerza fundamental nos acontecimientos históricos, por casu: «… nun consiguieron lo qu'entamaren contra mi, pos yo saliéralos al pasu con una estrataxema meyor» (Autobiografía, LV). A pesar de creer na potencia de la Fortuna, nun ye supersticiosu: «y faía risión lo absurdo de l'acusación de bruxería, señalando que si los romanos pudieren vencer a los sos enemigos por aciu bruxos, nun caltendríen tantos miles de soldaos» (Autob., XXI).

Obra[editar | editar la fonte]

Traducción alemana temprana del De bellu Iudaico (1554).

Escribió los siguientes llibros en griegu:

Testimoniu flaviano[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Atestiguo flaviano

Escontra l'añu 93, escribe Antigüedaes xudíes. Nel llibru XVIII consta una mención a Jesús de Nazaret que recibió'l nome de Testimoniu flaviano, que la so veracidá sigue siendo motivu de discutiniu anguaño.[3]

Nel llibru XX, escribe tamién avera del hermanu del llamáu Xesucristo, de nombre Santiago»:[4]

Cquote1.svg Ananías yera un saducéu ensin alma. Convocó astutamente al Sanedrín nel momentu aparente. El procurador Festo finara. El sucesor, Albín, inda nun tomara posesión. Fixo qu'el sanedrín xulgara a Santiago, hermanu de Jesús, quien yera llamáu Cristu, y a dellos otros. Acusar d'haber transgredido la llei y apurrir por que fueren apedriaos.
—Ant., XX, ix, 1Cquote2.svg

Nel mesmu llibru de Antigüedaes xudíes, menta la muerte de Juan el Bautista por orde de Herodes Antipas (Ant., XVIII, v, 2).

Nel llibru sestu de La guerra de los xudíos atópase una completa descripción del famosu Templu de Salomón, que xunto cola de la Mishná y la Biblia sirvió de discutiniu a lo llargo de la hestoria p'aldericar sobre'l tamañu y la forma del edificiu. Especialmente nel Renacimientu estremó a los estudiosos en dos tendencies:

  1. La liderada por filólogos como'l bibliotecariu de formación flamenca Benito Arias Montano, que con una fuerte base filolóxica defendíen la continuidá del edificiu rectangular que Herodes construyó sobre la cortil del Templu de Salomón nel monte Moriá.
  2. La liderada por relixosos como l'arquiteutu cordobés Juan Bautista Villalpando, que defendíen la descripción de la Biblia del templu cuadráu que'l profeta Ezequiel suañó que se construyiría sobre les ruines del salomónicu.

Ye bien probable qu'el Monesteriu d'El Escorial, obrar cume del católicu Felipe II, tea basáu nes descripciones de Josefo, dientro de la llinia historicista del hebraísta Benito Arias Montano.

Mientres la Edá Media, en Europa, Josefo foi un autor bien lleíu. La so obra reviste una importancia de primer orde pa la hestoria del pueblu hebréu y esclaria dellos fechos históricos importantes, como l'asediu y destrucción de Masada nel añu 74. Tamién realiza descripciones de les sectes históriques del xudaísmu: fariseos, saduceos y zelotes y la daqué estravagante comunidá de los esenios (unu de que los sos asentamientos foi Qumram). Atópense coles mesmes dalgunes de les primeres noticies históriques referentes al cristianismu, como'l martiriu del hermanu de Jesús, Santiago, o'l sacrificiu de Jesús nuna cruz, en tiempos de Poncio Pilato, testu que se consideró bien deformado pola tradición de copia cristiana, pero que foi reconstruyíu na so forma orixinal con ayuda de copies siries.

Estilo[editar | editar la fonte]

  • Reacción aticizante a la koiné.
  • Atención al ordo verborum.
  • Evita l'hiatu.
  • Preferencia por espresiones clásiques.
  • Hai discursos de distintes estensiones: bien curtios y llongures.
  • Fai descripción de calteres.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Nieto, P. Gustavo: Flavio Josefo, l'home y l'historiador
  2. Ayala, Roberto J.: Flavio Josefo. elmundobiblicodigital.files.wordpress.com, p. 2, pp. 1
  3. ^ "In the sixteenth century the authenticity of the text [Testimonium Flavianum] was publicly challenged, launching a controversy that has still not been resolvéi today", in Alice Whealey, Josephus on Jesus: The Testimonium Flavianum Controversy from Llate Antiquity to Modern Times (Peter Lang Publishing; 2003). ISBN 978-0-8204-5241-8
  4. Josefo, Flavio (trad.: Vara Donáu, José) (2002). Antigüedad xudíes, llibros XII-XX. Akal, 1234. ISBN 84-460-0781-9.
El conteníu d'esti artículu incorpora material d'una entrada de la Enciclopedia Llibre Universal, espublizada en castellán baxo la llicencia GFDL.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  1. (1997) Volume I: Llibros I–III. ISBN 978-84-249-1886-6.
  2. (1999) Volume II: Llibros IV–VII. ISBN 978-84-249-1998-6.
  • – (1994). Autobiografía; Sobre l'antigüedá de los xudíos (Contra Apión). Madrid: Editorial Gredos. ISBN 978-84-249-1636-7.
  • – (1987). Autobiografía; Sobre l'antigüedá de los xudíos (Contra Apión). Madrid: Editorial Alianza. ISBN 978-84-206-6014-1.
Sobre Flavio Josefo

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]