Eustorgio Salar

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Eustorgio SalarPicto infobox character.png
Eustorgio Salgar 1.jpg
Presidential Seal of Colombia.svg
presidente de Colombia Traducir

1 abril 1870 - 1 abril 1872
Santos Gutiérrez - Manuel Murillo Toru
Vida
Nacimientu Bogotá1  de payares de 1831
Nacionalidá Bandera de Colombia Colombia
Fallecimientu Bogotá25 de payares de 1885 (54 años)
Sepultura Cementerio Central de Bogotá Traducir
Estudios
Estudios Universidá Nacional de Colombia
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu Abogáu, militar
Graduación xeneral
Creencies
Partíu políticu Partido Liberal Colombiano Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Eustorgio Salar Moreno Salazar (Bogotá, 1 de payares de 1831-Ibidem, 25 de payares de 1885) foi un abogáu, políticu y militar colombianu. Miembru del Partíu Lliberal, foi presidente de los Estaos Xuníos de Colombia ente 1870 y 1872. Foi la persona más nueva en ser escoyida pa la presidencia de Colombia.

Trayeutoria políticu-militar[editar | editar la fonte]

Salar empecipió la so vida política siendo moza, depués de graduase como abogáu na Universidá Central (güei Universidá Nacional de Colombia) en 1851. A los 20 años foi xefe políticu de Zipaquirá, y miembru de la cámara del mesmu cantón. Mientres estos primeros años de la so vida pública ocupó la gobernación de la provincia de García Rovira (al sur del actual departamentu de Santander) ente 1853 y 1855, y en fundiéndose esta provincia cola de Pamplona, foi gobernador de la nueva provincia mientres trés años más.

Confederación Granadina[editar | editar la fonte]

En 1858, creóse'l Estáu Soberanu de Santander, sumiendo les provincies, y Salar pasó a ocupar un escañu nel Senáu de la Confederación Granadina, nome que recibiera'l país cola acabante sancionar Constitución Nacional. En 1859 foi escoyíu pa gobernar l'Estáu de Santander, primero como presidente interín y meses dempués como titular del cargu, dende'l que, al igual que los otros presidentes estatales afiliaos al lliberalismu, entamó una dura oposición al Presidente de la Confederación, el conservador Mariano Ospina Rodríguez. Salar resultó ser tan incómodu pal gobernante qu'ésti decidió sofitar una revuelta de los conservadores santandereanos pa espulsalo de la presidencia estatal, lo cual nun funcionar, debíu al respaldu popular al nuevu dirixente lliberal. En 1860 foi designáu presidente del estáu de Cundinamarca.

Al españar la guerra civil de 1860 provocada pol presidente del Cauca, el expresidente Tomás Cipriano de Mosquera, l'Estáu de Santander decidió sofitalo, polo cual entró en conflictu col poder central, al puntu de que se declararon la guerra, siendo derrotaos los santandereanos, tres la batalla d'El Oratoriu, d'esi mesmu añu. Salar, el so gabinete y dellos dirixentes lliberales de la rexón fueron prindaos y llevaos a Bogotá. Al añu siguiente, cola victoria final de Mosquera, fueron lliberaos y Salar empezó a adquirir protagonismu nacional al ser designáu Procurador Xeneral.

Estaos Xuníos de Colombia[editar | editar la fonte]

Estaos Xuníos de Colombia asocedió a la Confederación Granadina en 1861 —aición que foi confirmada cola constitución de 1863— dotando al país d'un sistema políticu federalista y lliberal.[1] A principios de 1862 l'asamblea estatal de Santander escoyer de nuevu Presidente y Salar torna a Bucaramanga, capital del Estáu, a asumir el cargu; esi mesmu añu ye xubíu a xeneral del exércitu. Al añu siguiente participa na Convención de Rionegro, siendo escoyíu como'l so vicepresidente; d'esta convención resulta escoyíu un gobiernu provisional plural conformáu por cinco secretarios (ministros), unu d'ellos foi Salar.

En 1864 torna al gobiernu del Estáu Soberanu de Santander, pero esi mesmu añu ye nomáu socesivamente secretariu de Facienda y embaxador n'Estaos Xuníos, onde mora hasta 1867. Al so regresu ocupó per cuarta vegada la presidencia de Santander, hasta la so eleición presidencial.

==== Presidencia considérase'l so presidencia un tiempu de paz, posecionose nel solio de Bolívar el 1 d'abril de 1870. Secretarios del so gobiernu fueron, Felipe Zapata en Rellaciones Esteriores, César Conto y Julián Trujillo n'Ayalga, Facienda y Fomentu a Salvador Camacho; y a Rafael Nuñez en Guerra y Marina. Asina pos nomo un gabinete federal netamente lliberal.

Tres l'influxu de nuevos contactos cola península y el gustante ambiente de tranquilidá na nación floriaron les Artes y la Cultura y de xacíu asina a la Educación, llevando a un nivel cimeru como nunca antes llográrase. Entós nació l'Academia Colombiana de la Llingua, rectora de la Llingua n'América.

Felipe Zapata foi'l xestor de les polítiques d'educación y el presidente Salar encargó la Instrucción pública al conservador, Manuel María Mallarino.

Muerte y homenaxes[editar | editar la fonte]

Salar finó'l 25 de payares de 1885, siendo soterráu nel Campusantu Central de Bogotá.[2]

N'el so honor creóse un conceyu na cuenca del Ríu Magdalena llamáu Puertu Salar, na provincia de Baxu Magdalena, nel departamentu de Cundinamarca.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Etapes y sentíu de la hestoria de Colombia». Consultáu'l 4 de mayu de 2016.
  2. «Bogotá y el so campusantu» (21 d'avientu de 2005). Consultáu'l 12 de mayu de 2017.

Ver tamién[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Santos Gutiérrez Prieto
Flag of the President of Colombia.svg
Presidente de Colombia

1870 a 1872
Socesor:
Manuel Murillo Toru








Eustorgio Salgar