Estáu miembru de la Xunión Europea

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
     Estaos miembros de la Xunión Europea.
     Estaos candidatos a l'adhesión.

Denominar Estáu miembru de la Unión Europea[1] a cada unu de los países soberanos que formen parte de la Xunión Europea[1] (UE) y que-y confieren competencies.[2]

Na actualidá, hai veintiocho Estaos miembros de la Unión Europea.[3] Dende los seis Estaos fundadores de les orixinales Comunidaes Europees[4] hasta la so composición actual, la Unión esperimentó socesives ampliaciones qu'estendieron les sos fronteres hasta tomar na actualidá la mayor parte del territoriu continental so la gobernanza común de la Unión Europea.

Los Estaos de la Unión difieren ente sigo na so hestoria, cultura, población, xeografía, modelu políticu y territorial de gobiernu, ya inclusive forma d'Estáu (venti repúbliques y siete monarquíes),[5] pero atópense venceyaos ente sigo pol compromisu políticu, económicu y xurídicu que deriva del procesu de integración europea asumíu por toos nel marcu de los Trataos constitutivos de la Unión Europea.

Pa poder aportar a formar parte de la UE, los Estaos tienen de cumplir unos requisitos conocíos como criterios de Copenhague, qu'establecen la obligatoriedá de que l'Estáu tenga un gobiernu democráticu y llibre mercáu, amás de reconocer los derechos y llibertaes de los ciudadanos ente otros requisitos.[6] Cualquier Estáu européu que cumpla los requisitos de pertenencia puede formar parte de la Unión,[6] y dende la firma del Tratáu de Lisboa cualesquier Estáu miembru que lo deseye puede solicitar la retirada de la UE.

Estaos miembros[editar | editar la fonte]

Los miembros de la Unión crecieron dende los seis Estaos fundadores (Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Luxemburgu y Países Baxos)[4] a los 28 que güei conformen la Unión Europea: Alemaña, Austria, Bélxica, Bulgaria, Chipre, Croacia, Dinamarca, Eslovaquia, Eslovenia, España, Estonia, Finlandia, Francia, Grecia, Hungría, Irlanda, Italia, Letonia, Lituania, Luxemburgu, Malta, Países Baxos, Polonia, Portugal, Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte, República Checa, Rumanía y Suecia.

D'esos 28 estaos miembros, el Reinu Xuníu (Inglaterra, Escocia, Gales ya Irlanda del Norte) aprobó la so retirada nun referendu convocáu al efeuto, procesu qu'inda non se llevó a cabu.

Band. Esc. Estáu Códigu
país
[7]
Fecha de
adhesión
[8]
Población[9] Superficie[9]
(km²)
Moneda PIB per
cápita
[9] ($)
Escaños
Parllamentu Européu
Bandera d'Alemaña Coat of arms of Germany.svg Alemaña DE 01957-03-25 25 de marzu de 1957 81 305 856 357 022 Euru 38 400 96
Bandera de Austria Austria Bundesadler.svg Austria AT 01995-01-01 1 de xineru de 1995 8 219 743 83 871 Euru 42 400 19
Bandera de Bélxica Great coat of arms of Belgium.svg Bélxica BE 01957-03-25 25 de marzu de 1957 10 438 353 30 528 Euru 38 200 22
Bandera de Bulgaria Coat of arms of Bulgaria.svg Bulgaria BG 02007-01-01 1 de xineru de 2007 7 037 935 110 879 Lev 13 800 18
Bandera de Xipre Chipre CY 02004-05-01 1 de mayu de 2004 1 138 071 9 251 Euru 29 400 6
Bandera de Croacia Coat of arms of Croatia.svg Croacia HR 02013-07-01 1 de xunetu de 2013 4 290 612 56 542 Kuna 18 100 12
Bandera de Dinamarca National Coat of arms of Denmark.svg Dinamarca DK 01973-01-01 1 de xineru de 1973 5 543 453 43 094 Corona danesa 37 600 13
Flag of Slovakia.svg Coat of arms of Slovakia.svg Eslovaquia SK 02004-05-01 1 de mayu de 2004 5 483 088 49 035 Euru 23 600 13
Bandera d'Eslovenia Coat of arms of Slovenia.svg Eslovenia SI 02004-05-01 1 de mayu de 2004 1 996 617 20 273 Euru 29 000 8
Bandera d'España Escudo de España (mazonado).svg España ES 01986-01-01 1 de xineru de 1986 47 042 984 505 370 Euru 31 000 54
Bandera d'Estonia Coat of arms of Estonia.svg Estonia EE 02004-05-01 1 de mayu de 2004 1 274 709 45 228 Euru 20 600 6
Bandera de Finlandia Coat of arms of Finland.svg Finlandia FI 01995-01-01 1 de xineru de 1995 5 262 930 338 145 Euru 36 700 13
Bandera de Francia Armoiries république française.svg Francia FR 01957-03-25 25 de marzu de 1957 65 630 692 643 801 Euru 35 600 74
Bandera de Grecia Coat of arms of Greece.svg Grecia EL 01981-01-01 1 de xineru de 1981 10 767 827 131 957 Euru 26 600 22
Bandera d'Hungría Coat of arms of Hungary.svg Hungría HU 02004-05-01 1 de mayu de 2004 9 958 453 93 028 Florín húngaru 19 800 22
Bandera de Irlanda Coat of arms of Ireland.svg Irlanda IE 01973-01-01 1 de xineru de 1973 4 722 028 70 273 Euru 40 100 12
Bandera d'Italia Emblem of Italy.svg Italia IT 01957-03-25 25 de marzu de 1957 61 261 254 301 340 Euru 30 900 73
Bandera de Letonia Coat of arms of Latvia.svg Letonia LV 02004-05-01 1 de mayu de 2004 2 191 580 64 589 Euru 15 900 9
Bandera de Lituania Coat of arms of Lithuania.svg Lituania LT 02004-05-01 1 de mayu de 2004 3 525 761 65 300 Euru 19 100 12
Bandera de Luxemburgu Great coat of arms of Luxembourg.svg Luxemburgu LU 01957-03-25 25 de marzu de 1957 509 074 2 586 Euru 81 100 6
Bandera de Malta Coat of arms of Malta.svg Malta MT 02004-05-01 1 de mayu de 2004 409 836 316 Euru 25 800 6
Bandera de Países Baxos Royal coat of arms of the Netherlands.svg Países Baxos NL 01957-03-25 25 de marzu de 1957 16 730 632 41 543 Euru 42 700 26
Bandera de Polonia Herb Polski.svg Polonia PL 02004-05-01 1 de mayu de 2004 38 415 284 312 685 Złoty 20 600 51
Bandera de Portugal Coat of arms of Portugal.svg Portugal PT 01986-01-01 1 de xineru de 1986 10 781 459 92 090 Euru 23 700 22
Bandera del Reinu Xuníu Royal Coat of Arms of the United Kingdom.svg Reinu Xuníu UK 01973-01-01 1 de xineru de 1973 65 217 975 243 610 Llibra esterlina 42 514 73
Bandera de la República Checa Coat of arms of the Czech Republic.svg República Checa CZ 02004-05-01 1 de mayu de 2004 10 177 300 78 867 Corona checa 27 400 22
Bandera de Rumania Coat of arms of Romania.svg Rumanía RO 02007-01-01 1 de xineru de 2007 21 848 504 238 391 Leu rumanu 12 600 33
Bandera de Suecia Great coat of arms of Sweden.svg Suecia SE 01995-01-01 1 de xineru de 1995 9 103 788 450 295 Corona sueca 40 900 20

Ampliación[editar | editar la fonte]

Territorios continentales de los miembros de la Unión Europea (Comunidaes Europees hasta 1993) animaos n'orde d'adhesión.

L'ampliación y l'adhesión de nuevos Estaos miembros foi una característica principal del paisaxe político de la Unión Europea y enantes de les Comunidaes Europees.

La Comunidá Europea del Carbón y del Aceru (CECA) foi la primera de les comunidaes esistentes y foi establecida en 1951 polos que se conoz como los seis Estaos fundadores: Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Luxemburgu y los Países Baxos. Más tarde, en 1957 estos mesmos Estaos fundaron la Comunidá Económica Europea y la Comunidá Europea de la Enerxía Atómica.

En 1961 solicitaron la entrada a les Comunidaes Irlanda, Dinamarca y Reinu Xuníu, y en 1962 facer Noruega.[10] Sicasí, naquella dómina inda reinaba un ciertu escepticismu tocantes a les ampliaciones y el presidente francés Charles de Gaulle votó en contra de l'adhesión de Reinu Xuníu, al que consideraba un caballu de Troya por cuenta de la influencia que sobre él exercíen los Estaos Xuníos.[11][12] Esto paralizó les negociaciones colos otros países, daqué que se volvería a repitir nuevamente cola negación de Charles de Gaulle en 1967. Namái dempués de que De Gaulle dexara'l cargu en 1969 consiguióse reactivar les negociaciones.[10]

Sicasí, el 53,5% de los noruegos votaron en contra de l'adhesión nun referendu.[10] La resultancia negativa de la consulta provocó una crisis de gobiernu y allo siguió-y la dimisión del primer ministru Trygve Bratteli.[13] Yá ensin Noruega, en 1973 tuvo llugar la primer ampliación de les Comunidaes Europees na que se xunieron Reinu Xuníu, Irlanda y Dinamarca.[10]

A pesar d'estos contratiempos, y de la retirada de Groenlandia en 1985 (que pertenecía a les Comunidaes por ser un territoriu autónomu de Dinamarca),[14] trés nuevos países xunieron antes del fin de la Guerra Fría: Grecia en 1981 y Portugal y España en 1986.[15] En 1987 la estensión xeográfica del proyeutu européu poner a prueba cuando Marruecos solicitó l'adhesión, pero foi refugada al nun ser consideráu un país d'Europa.[16]

La cayida del Muriu de Berlín fixo posible la integración d'Europa Oriental na Unión Europea.

En 1990, cuando la Guerra Fría llegaba al so fin, Alemaña Oriental dio la bienvenida a la Comunidá Europea como parte d'una reunificada Alemaña. La cayida del Muriu de Berlín, que fixo posible esta reunificación y que tuvo llugar un añu antes, foi unu de los acontecimientos más importantes pa la integración europea y pa la posterior llibertá de circulación.[17]

Cola entrada a valir el 1 de xineru de 1993 del Tratáu de la Unión Europea (que se roblara na ciudá neerlandesa de Maastricht en 1992) creóse l'actual "Xunión Europea" que sustituyía y arrexuntaba a la Comunidá Europea anterior. Establecióse tamién el mercáu únicu y fixéronse realidá los sos cuatro llibertaes: la llibre circulación de mercancíes, servicios, persones y capitales.[18]

Dos años dempués producióse la primer ampliación de la yá Xunión Europea, que sería la cuarta de la hestoria (ensin tener en cuenta la incorporación d'Alemaña Oriental a l'Alemaña unificada): el 1 de xineru de 1995 integráronse Austria, Finlandia y Suecia, polo que la Unión cuntaba yá con quince miembros, conocida como "La Europa de los quince".[18][19][20]

Años antes solicitaríen l'adhesión Suiza y nuevamente Noruega, pero en dambos casos les negociaciones paralizáronse dempués de que los votantes de los dos países refugaren la pertenencia a la Unión Europea en referendu (1992 y 1994 respectivamente).[10] Mentanto, los miembros del extinto Bloque del Este y Yugoslavia empezaron a empecipiar movimientos d'acercamientu a la Unión Europea.

La quinta ampliación tuvo llugar en 2004 y foi la qu'incorporó a un mayor númberu de países. En total, la Unión Europea cuntó dende'l 1 de mayu con diez nuevos países y unos 75 millones d'habitantes formando un espaciu político y económico de 450 millones de ciudadanos qu'agora incluyía tamién a trés antigües repúbliques soviétiques (Estonia, Letonia y Lituania), cuatro antiguos satélites de la URSS (Polonia, República Checa, Hungría y Eslovaquia), una antigua república yugoslava (Eslovenia) y dos islles mediterránees (Chipre y Malta).[21]

En 2007 incorporáronse Bulgaria y Rumania, convirtiendo a la Unión Europea nun espaciu de casi 500 millones de ciudadanos.[22] Croacia pela so parte robló l'adhesión a finales de 2011 y selmanes dempués foi ratificáu en referendos, xuniéndose'l 1 de xunetu de 2013 a la familia europea como'l so miembru númberu ventiocho.[23][24]

Representación[editar | editar la fonte]

Nel Conseyu Européu y el Conseyu de la Unión Europea[editar | editar la fonte]

Cada Estáu tien representación nes instituciones de la Unión Europea. Ser un miembru de plenu derechu da-y al gobiernu d'un Estáu miembru un asientu nel Conseyu de la Unión Europea y nel Conseyu Européu,[25][26] nos que cuando les decisiones nun se tomen por consensu los votos sopesar en función de la población (anque nun ye esactamente proporcional, yá que hai un mínimu que sirve por que los países más pequenos nun pierdan representación).[27] La Presidencia del Conseyu de la Unión Europea rota cada seis meses ente cada unu de los miembros dexando a cada Estáu ayudar a dirixir l'axenda de la Unión.[27]

Nel Parllamentu Européu[editar | editar la fonte]

De la mesma forma, a cada Estáu miembru de la Unión Europea asígnense-y un númberu d'escaños nel Parllamentu Européu d'alcuerdu a la so población.[28] Nuevamente los países pequenos reciben un mayor númberu d'escaños per habitante que los grandes: esta riegla de "proporcionalidad degresiva" pretende faer posible el reflexu del pluralismu interior de los Estaos pequenos, ensin que por ello'l Parllamentu adquiera un tamañu exorbitante, daqué que pasaría inevitablemente si los Estaos grandes llograren un númberu de diputaos directamente proporcional.

La eurocámara cuenta con 751 eurodiputaos,[29][30][31][32] quien representen de manera directa, acordies con el principiu de democracia representativa qu'ordena'l métodu de gobiernu comuñal, a los ciudadanos europeos como tales y nel so conxuntu, non a los sos Estaos d'orixe.[33] Esti electores son los únicos ante quien respuenden políticamente, de manera periódica cada cinco años, nes eleiciones europees.[33]

N'otres instituciones[editar | editar la fonte]

La Comisión Europea cuenta con 28 comisarios, unu per cada miembru, anque estos nun son nomaos polos Estaos miembros sinón pol Presidente de la Comisión Europea y tienen que ser aprobaos pol Parllamentu Européu.[34]

Soberanía[editar | editar la fonte]

Artículo 4

1. De conformidá colo dispuesto nel artículu 5, toa competencia ensin atribuyir a la Unión nos Trataos correspuende a los Estaos miembros.

2. La Unión va respetar la igualdá de los Estaos miembro ante los Trataos, según la so identidá nacional, inherente a les estructures fundamentales polítiques y constitucionales d'éstos, tamién no referente a l'autonomía local y rexonal. Va Respetar les funciones esenciales del Estáu, especialmente les que tienen por oxetu garantizar la so integridá territorial, caltener l'orde públicu y salvaguardar la seguridá nacional. En particular, la seguridá nacional va siguir siendo responsabilidá esclusiva de cada Estáu miembru.

3. Conforme de primeres de cooperación lleal, la Unión y los Estaos miembros van respetase y van asistir mutuamente nel cumplimientu de les misiones derivaes de los Trataos. Los Estaos miembros van adoptar toles midíes xenerales o particulares apoderaes p'asegurar el cumplimientu de les obligaciones derivaes de los Trataos o resultantes de los actos de les instituciones de la Unión. Los Estaos miembros van ayudar a la Unión nel cumplimientu de la so misión y van abstenese de toa midida que pueda poner

en peligru la consecución de los oxetivos de la Unión.
—Artículu 4. Tratáu de la Unión Europea.

Los trataos fundacionales establecen que tolos Estaos miembros son soberanos y d'igual valor.[33] Sicasí, la Unión Europea sigue un sistema supranacional similar al federalismu[35] en casi toles árees; onde los Estaos delegan soberanía en cuenta de representación nes instituciones europees.

Les instituciones de la Unión Europea tienen por tantu la facultá de dictar lleis y executales nel ámbitu européu.[36] Si un Estáu nun cumple cola llei de la Unión Europea pue ser multáu o se-y pueden retirar los fondos. En casos estremos, esisten disposiciones pa llindar el derechu a votu o suspender la pertenencia d'un Estáu miembru.[37][33]

L'estilu d'integración de la Unión Europea, en contraste col d'otres organizaciones, convirtióse nun "sistema altamente desenvueltu d'interferencia mutua nos asuntos internos" de cada país.[38] Sicasí, en temes de defensa y política esterior (y antes del Tratáu de Lisboa, policial y xudicial), que ye un área bien delicada pa los gobiernos nacionales, tresfierse menos soberanía; polo que nestos asuntos les cuestiones tratar por cooperación y unanimidá.[39]

La cuestión de si'l Derechu comuñal ye cimeru a la lexislación nacional o nun hai tao suxeta a alderique.[40] Los trataos nun emiten nenguna posición al respeutu, pero les sentencies xudiciales establecieron la superioridá de la llei de la Unión Europea sobre la lexislación de los Estaos miembros[41] y afírmase nuna declaración amiesta al Tratáu de Lisboa.[42][40]

Les árees concretes nes que los Estaos miembros dieron competencia lexislativa a la Unión Europea son les siguientes:

Según lo señalao nel Títulu I de la Primer Parte del Tratáu de Funcionamientu de la Unión Europea (versión consolidada):[33]      
Competencies esclusives:
Namái la Unión puede llexislar y adoptar actos venceyantes; los Estaos namái van poder si son facultaos pola Unión o p'ampliar los actos de la Unión[43]
Competencies compartíes:
La Unión y los Estaos miembros pueden llexislar y adoptar actos venceyantes, pero los Estaos namái van exercer la so competencia na midida na que la Unión nun la haya fechu[44]
Les polítiques y acciones de la Unión nun van torgar a los Estaos exercer les suyes
Competencies especiales
(catalogaes aparte)
  • la coordinación de les polítiques económica, social y d'empléu
  • la política esterior y de seguridá común (PESC-PCSD)
Competencies de sofitu:
La Unión puede llevar a cabu remanes col fin de sofitar, coordinar o complementar l'acción de los Estaos

Clauses de exención na Unión Europea[editar | editar la fonte]

Bulgaria, Chipre, Croacia, Irlanda, Reinu Xuníu y Rumanía son miembros de la UE que nun pertenecen al Espaciu Schengen, anque Irlanda y Reinu Xuníu son los únicos que s'han autoexcluido.

Anque son una minoría, ciertos Estaos miembros tán menos integraos na Unión Europea qu'otros. Na mayoría de los casos esto debe a que se-yos concedió una exención (conocíes como opt-out) nun ámbitu particular de la cooperación comuñal, col fin de torgar un bloquéu xeneral.[45]

La singularidá más notable ye la esceición de la Unión Económica y Monetaria, esto ye, de l'adopción del euru como única moneda de cursu llegal. Ente que la mayoría de los países de la Unión Europea tán obligaos a adoptar esta moneda cuando tean preparaos, Dinamarca y el Reinu Xuníu llograron el derechu de caltener les sos monedes independientes, la llibra esterlina y la corona danesa.[45]

Tamién se concedieron otres clauses similares en materia de defensa y ciudadanía europea. El Alcuerdu de Schengen, por casu, adoptóse namái parcialmente, yá que Dinamarca, Irlanda y Reinu Xuníu pueden optar a participar o non (los dos últimos países mentaos nun lo faen), en toes o en parte de les midíes previstes.[45][46]

Territorios con estatus especial[editar | editar la fonte]

Forma parte de la Unión Europea anque con un estatus especial, yá que según el tratáu d'adhesión del Reinu Xuníu a la Comunidá Económica Europea en 1973, Xibraltar entraba na CEE como un "territoriu européu de que les sos relaciones esteriores el gobiernu del Reinu Xuníu ye responsable".[47] Según lo axustao pol Reinu Xuníu a pidimientu del gobiernu de Xibraltar, delles lleis de la UE nun s'estienden a Xibraltar. Según delles disposiciones del tratáu d'adhesión del Reinu Xuníu a les comunidaes europees, Xibraltar:
  • Ta fora de la unión aduanera de la UE.[48]
  • Ta escluyíu de la Política Agraria Común (PAC).[48]
  • Ta escluyíu de l'harmonización del IVA.[48]
  • Nun destina nenguna parte de los ingresos d'aduanes a la UE.
  • En relación al comerciu de bienes, Xibraltar ye consideráu, ello ye que como territoriu esternu pola UE.
Les condiciones de pertenencia de les ciudaes autónomes foi oxetu de numberoses negociaciones, integrándose finalmente na CEE con una serie de requisitos particulares, aniciaos fundamentalmente pola so situación xeográfica y escasez de recursos (por cuenta de la pequena dimensión del so territoriu), que motivaron qu'España solicitara una serie de condiciones especiales d'integración pa les ciudaes:[49]
  • Nun tán dientro del territoriu aduaneru de la UE.
  • Tienen la condición de tercer estáu a efectos aduaneros.
  • Los productos orixinarios de les ciudaes son consideraos como provenientes de terceros estaos y non como si tuvieren el so orixe n'estaos miembros.
  • Les actes en materia de política comercial común referentes a la esportación o importación, nun van tener aplicación en dambes ciudaes.

Rexones ultraperiféricas[editar | editar la fonte]

Hai una serie de territorios de ultramar de los Estaos miembros que son legalmente parte de la Unión Europea pero tienen ciertes exenciones en función de la so alloñanza d'Europa. Estes rexones ultraperiféricas disponen d'una aplicación parcial de la llei de la UE y en dellos casos atópense fora del espaciu de Schengen.[50][51] Toos estos territorios utilicen l'euru como moneda y son:

Retirada y suspensión[editar | editar la fonte]

Ver tamién: Brexit y Grexit

Hasta la fecha nengún Estáu miembru retiróse de la Unión Europea. Sicasí Groenlandia, como territoriu, facer en 1983 al consiguir mayor autonomía d'un Estáu miembru (Dinamarca).[52][53] El gobiernu del Reinu Xuníu, tres el referendu de 2016, ta realizando los preparativos pa invocar l'artículu 50 del Tratáu de la Unión Europea con que se va empecipiar formalmente'l procesu de retirada del Reinu Xuníu de la Unión Europea (Brexit).[54]

Foi'l Tratáu de Lisboa el qu'incluyó explícitamente per primer vegada la posibilidá de qu'un Estáu miembru abandone la Unión Europea,[55] dexando claro que «tou Estáu miembru va poder decidir, de conformidá coles sos normes constitucionales, retirase de la Unión».[56] Pa ello, l'Estáu que decida retirase tendrá d'echar# voz de la so intención al Conseyu Européu, que previa aprobación del Parllamentu Européu, va alcordar la forma de la so retirada teniendo en cuenta'l marcu de les sos relaciones futures cola Unión.[56]

Per otra parte hai una serie de movimientos d'independencia dientro de los Estaos miembros (por casu, en Cataluña, Flandes o Escocia) qu'abogen pola independencia al respective de los sos países y l'adhesión d'estes rexones a la Unión Europea. En principiu la independencia nun ye daqué contempláu nos trataos de la Unión Europea[57][58] y representantes de la Comisión Europea afirmaron que cuando una parte d'un Estáu miembru independízase pero deseya permanecer na UE, esta tendría que volver solicitar el so ingresu pa xunise como si tratar d'un nuevu país incorporándose dende'l principiu (polo que l'Estáu del que provien podría votar en contra de la so adhesión).[59][60][61][62] Sicasí otros analistes llegales cunten que los Estaos resultantes de la secesión o disolución d'un Estáu miembru podríen siguir siendo Estaos miembros de la Unión Europea.[63][64] En 2012 presentóse una Iniciativa Ciudadana Europea que solicitaba a la Unión Europea llexislar al respeutu.[65]

El Tratáu d'Ámsterdam introdució nel Tratáu de la Unión Europea una clausa que dispon que, en casu de qu'un Estáu miembru viole de manera grave y persistente los principios de la Unión Europea (llibertá, democracia, respetu de los derechos humanos y les llibertaes fundamentales, según del Estáu de derechu), podrán suspendese dalgunos de los sos derechos (como por casu el so votu nel Conseyu) pero tendrá de siguir cumpliendo les sos obligaciones.[66] El Tratáu de Niza completó esti procedimientu por aciu un dispositivu preventivu, polo qu'a propuesta d'un terciu de los miembros de la Comisión Europea o del Parlamentu, el Conseyu Européu va poder constatar qu'esiste un riesgu claro de violación grave de los derechos fundamentales per parte d'un Estáu miembru y presenta-y los encamientos apropiaos.[66]

Estaos rellacionaos[editar | editar la fonte]

Diagrama de Euler amosando les distintes relaciones ente los Estaos europeos.

Los Estaos candidatos a l'adhesión a la Unión Europea son Albania, Macedonia, Montenegro, Serbia y Turquía. Países candidatos potenciales son Bosnia y Herzegovina y Kosovo.

Per otru llau, hai una serie de países qu'establecieron fuertes venceyos cola Unión Europea de forma similar inclusive a ciertos aspeutos de la pertenencia como Estáu miembru. A pesar de la decisión de Noruega de nun incorporase a la Unión, convertir n'unu de los miembros del Espaciu Económicu Européu (EEE), que tamién inclúi a Islandia y a Liechtenstein (el restu de los miembros xuniéronse a la UE). L'Espaciu Económicu xune a estos países al mercáu de la Unión Europea, que de la mesma estiende les cuatro libertad a estos Estaos. A cambéu, tienen que pagar una cuota y adoptar nuna gran mayoría d'ámbitos la lexislación de la Unión.[67]

Otru exemplu podría ser Bosnia y Herzegovina, que tuvo so supervisión internacional. El Alto Representante pa Bosnia y Herzegovina ye un alministrador internacional que tien amplios poderes sobre esti país pa garantizar qu'el alcuerdu de paz respétase. Esti Altu Representante ye nomáu pola Unión Europea, a quien representa, y tien capacidá pa imponer lleis y destituyir a los funcionarios electos y a los funcionarios públicos; esto ye, la Unión tien un mayor control directu sobre Bosnia y Herzegovina que de los sos propios Estaos miembros: nesta situación, a la que se xune la gran ambición d'esti país por pertenecer a la Unión Europea, Bosnia y Herzegovina convirtióse nun protectoráu de facto de la UE. Ello ye que la bandera d'esti estáu foi inspirada pola bandera europea.[68][69]

D'una forma asemeyada, Kosovo atopar so una fuerte influencia de la Unión Europea, sobremanera tres la tresferencia d'autoridá de les Naciones Xuníes a la Unión. En teoría Kosovo ye supervisáu por una misión especial de la Unión Europea pa la xusticia, l'entrenamientu personal de la policía y l'ayuda a la reconstrucción de les instituciones del Estáu. Sicasí, la misión fai-y esfrutar a la UE de ciertos poderes executivos sobre l'Estáu y tien la responsabilidá de caltener la estabilidá y l'orde,[70] polo que de la mesma manera que Bosnia y Herzegovina, a Kosovo denominóse-y tamién como un protectoráu de la Unión Europea.[71][72][73]

Esiste tamién el términu -en gran parte sumíu- de miembru asociáu. Dacuando aplicóse a los Estaos que roblaron un alcuerdu d'asociación o collaboración cola UE, anque esto en nengún casu tratar d'una clasificación formal y nun otorga al Estáu nengunu de los derechos de llibre circulación o representación qu'ostenten los Estaos de plenu de derechu. El términu ye casi desconocíu na actualidá pero foi utilizáu antes inclusive de la Unión Europea con países como Grecia o Turquía.[74][75]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 Tienes d'especificar urlarchivo = y fechaarchivo = al usar {{cita web}}.Fundéu (4 d'ochobre de 2010). ««Estáu miembru», plural «Estaos miembros»». Archiváu dende l'orixinal, el 27 de payares de 2015. Consultáu'l 19 de payares de 2016.
  2. EUROPA. «Los principios fundacionales de la Unión». Consultáu'l 6 d'agostu de 2012.
  3. hablamosdeeuropa.es. «Estaos Miembros». Consultáu'l 6 d'agostu de 2012.
  4. 4,0 4,1 EUROPA. «Europa pola paz – los alboreceres de la cooperación». Consultáu'l 6 d'agostu de 2012. «Estaos miembros fundadores: Alemaña, Bélxica, Francia, Italia, Luxemburgu y Países Baxos»
  5. Enric Sopena (17 d'abril de 2012). «La República, un réxime honorable y digno». Consultáu'l 7 d'agostu de 2012.
  6. 6,0 6,1 Comisión Europea. «Condiciones pa l'ampliación». Archiváu dende l'orixinal, el 14 de marzu de 2012. Consultáu'l 6 d'agostu de 2012.
  7. Oficina de Publicaciones. «Denominaciones y sigles preceptives». Consultáu'l 23 d'agostu de 2012.
  8. EUROPA. «Cronología de la integración europea». Consultáu'l 23 d'agostu de 2012.
  9. 9,0 9,1 9,2 CIA. «The World Factbook» (inglés). Consultáu'l 23 d'agostu de 2012.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 Mission of Norway to the European Union. «Norway and the EU - Historical Overview» (inglés). Consultáu'l 19 d'agostu de 2012.
  11. (en inglés) Britain, proud home of Euroscepticism. The Guardian. 26 de xineru de 2012. http://www.guardian.co.uk/world/2012/jan/26/britain-proud-home-euroscepticism. Consultáu 'l 19 d'agostu de 2012. 
  12. (en inglés) Britain shut out. BBC News. http://news.bbc.co.uk/hi/english/static/in_depth/uk/2001/uk_and_europe/1958_1969.stm. Consultáu 'l 19 d'agostu de 2012. 
  13. Dirección Xeneral de Comunicación Esterior del Ministeriu d'Asuntos Esteriores y de Cooperación. «Noruega». Archiváu dende l'orixinal, el 10 de payares de 2011. Consultáu'l 19 d'agostu de 2012.
  14. EUROPA. «1985». Consultáu'l 19 d'agostu de 2012.
  15. EUROPA. «Europa camuda de cara - la cayida del muriu de Berlín». Consultáu'l 19 d'agostu de 2012.
  16. (en inglés) W. Europe Bloc Bars Morocco as a Member. Los Angeles Times. 21 de xunetu de 1987. http://articles.latimes.com/1987-07-21/news/mn-5339_1_rabat. Consultáu 'l 19 d'agostu de 2012. 
  17. Julio Crespo MacLennan. «pactu-de-la-reunificacion-alemana Cinco estadistes ante'l pactu de la reunificación». Consultáu'l 19 d'agostu de 2012.
  18. 18,0 18,1 EUROPA. «Europa ensin fronteres». Consultáu'l 19 d'agostu de 2012.
  19. Palombu Corredor. «Asina nació la “Europa de los Quince”». Archiváu dende l'orixinal, el 29 de xunu de 2012. Consultáu'l 19 d'agostu de 2012.
  20. La Europa de los 15. El País. 2 de xineru de 1995. http://elpais.com/diariu/1995/01/02/opinion/789001211_850215.html. Consultáu 'l 19 d'agostu de 2012. 
  21. EUROPA. «Ampliación 2004: el retu superáu d'una UE con 25 miembros». Consultáu'l 19 d'agostu de 2012.
  22. La UE lleva a cabu la so sesta ampliación metanes la crisis institucional. El País. 1 de xineru de 2007. http://internacional.elpais.com/internacional/2007/01/01/actualidá/1167606004_850215.html. Consultáu 'l 19 d'agostu de 2012. 
  23. Croacia robla la so adhesión a la UE: va ser el 28º sociu en xunetu de 2013. ABC. 9 d'avientu de 2011. http://www.abc.es/20111209/internacional/abci-croacia-adhesion-union-europea-201112091059.html. Consultáu 'l 19 d'agostu de 2012. 
  24. Croacia diz 'sí' a la so entrada na UE. El Mundu. 23 de xineru de 2012. http://www.elmundo.es/elmundo/2012/01/22/union_europea/1327229518.html. Consultáu 'l 19 d'agostu de 2012. 
  25. Conseyu de la Unión Europea. «El Conseyu de la Unión Europea». Consultáu'l 16 d'agostu de 2012.
  26. Conseyu Européu. «El Conseyu Européu - Una institución oficial de la UE». Consultáu'l 16 d'agostu de 2012.
  27. 27,0 27,1 EUROPA. «Conseyu de la Unión Europea». Consultáu'l 16 d'agostu de 2012.
  28. Habitantes frente a ciudadanos na Unión Europea. El País. 14 d'ochobre de 2007. http://elpais.com/diariu/2007/10/14/internacional/1192312813_850215.html. Consultáu 'l 16 d'agostu de 2012. 
  29. Ministeriu del Interior. «Eleiciones al Parllamentu Européu». Consultáu'l 16 d'agostu de 2012. «Si'l Tratáu de Lisboa entrara a valir dempués, el Parllamentu Européu aumentaría'l so tamañu a 754 diputaos hasta 2014, y quedaríase con 751 diputaos a partir de les eleiciones europees de 2014»
  30. Los eurodiputaos 'pantasma' atopen el so escañu. El Mundu. 26 de payares de 2011. http://www.elmundo.es/elmundo/2011/11/25/union_europea/1322256016.html. Consultáu 'l 16 d'agostu de 2012. 
  31. Czesław Adam Siekierski (4 de febreru de 2010). «Composición del Parllamentu Européu tres la entrada a valir del Tratáu de Lisboa». Consultáu'l 16 d'agostu de 2012.
  32. EUROPA. «El Tratáu en poques palabres». Consultáu'l 16 d'agostu de 2012.
  33. 33,0 33,1 33,2 33,3 33,4 Versión consolidada del Tratáu de la Unión Europea. 30 d'ochobre de 2010. http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:C:2010:083:0013:0046:ye:PDF. Consultáu 'l 11 d'agostu de 2012. 
  34. EUROPA. «Comisión Europea». Consultáu'l 17 d'agostu de 2012.
  35. Emmerich, Gustavo Ernesto (2007). Tratáu de Ciencia Política. Anthropos Editorial, 177. ISBN 9788476588055.
  36. El Mundu. «¿Va Ser más importante una llei española o una europea?». Consultáu'l 11 d'agostu de 2012.
  37. EUROPA. «Cláusula de suspensión». Consultáu'l 11 d'agostu de 2012.
  38. Why we still need empires. The Observer. 7 d'abril de 2002. 
  39. EUROPA. «Política Esterior y de Seguridá». Consultáu'l 11 d'agostu de 2012. «La Política Esterior y de Seguridá ye un campu nel que los Gobiernos de la UE siguen exerciendo les principales competencies. [...] Les decisiones fundamentales tomar por unanimidá.»
  40. 40,0 40,1 Ashley Llamátigu (5 de marzu de 2008). «¿Supremacía xurídica dempués de Lisboa?». Consultáu'l 11 d'agostu de 2012.
  41. Luis Miguel Romero Rodríguez. «Derechu Comuñal_Européu Analís Jurisprudencial de la Decisión Mariña vs. Enel na Supremacía del Derechu Comuñal Europe». Consultáu'l 11 d'agostu de 2012.
  42. Parllamentu Européu (Julio de 2008). «El tratáu de Lisboa. 2. Supremacía del Derechu de la Unión». Archiváu dende l'orixinal, el 10 d'ochobre de 2013. Consultáu'l 11 d'agostu de 2012.
  43. Artículu 2.1 del Tratáu de Funcionamientu de la Unión Europea
  44. Artículu 2.2 del Tratáu de Funcionamientu de la Unión Europea
  45. 45,0 45,1 45,2 EUROPA. «Opting out (clausa de exención)». Consultáu'l 23 d'agostu de 2012.
  46. EUROPA. «L'espaciu y la cooperación Schengen». Consultáu'l 23 d'agostu de 2012.
  47. «Base de Datos de Lexislación». Consultáu'l 17 de setiembre de 2011.
  48. 48,0 48,1 48,2 Cristina Esquierdu. «Xibraltar na Unión Europea». Consultáu'l 17 de setiembre de 2011.
  49. Reino d'España. «Acta d'Adhesión del Reinu d'España a les Comunidaes Europees. Protocolu Nº 2 sobre les Islles Canaries y Ceuta y Melilla». Consultáu'l 19 de setiembre de 2011.
  50. 50,0 50,1 50,2 50,3 50,4 Comisión Europea. «Política rexonal y rexones ultraperiféricas». Consultáu'l 23 d'agostu de 2012.
  51. Gobierno de Canaries. «Estratexa pa les rexones ultraperiféricas: llogros y perspectives». Consultáu'l 23 d'agostu de 2012.
  52. Luis Díez-Picazo (Ochobre de 2008). «La naturaleza de la Unión Europea». Consultáu'l 20 d'agostu de 2012.
  53. Senáu (27 d'avientu de 1996). «ACTIVIDAES PARLAMENTARIES 27 d'avientu de 1996». Consultáu'l 20 d'agostu de 2012.
  54. Aseguren que Reinu Xuníu dexaría la UE a fines de 2019. La Tercera, 15 d'agostu de 2016.
  55. EUROPA. «El Tratáu en poques palabres». Consultáu'l 20 d'agostu de 2012.
  56. 56,0 56,1 Tratáu de la Lisboa. 17 d'avientu de 2007. http://www.boe.es/legislacion/enllaces/documentos/ue/Trat_lisboa.pdf. Consultáu 'l 20 d'agostu de 2012. 
  57. La UE refuga regular la independencia de Cataluña. ABC. 4 de xunu de 2012. http://www.abc.es/20120604/comunidá-catalunya/abcp-refuga-regular-independencia-cataluna-20120604.html. Consultáu 'l 30 de setiembre de 2012. 
  58. llei/diz/cataluna/tenga de salir/la/ue/si/independízase.html Nenguna llei diz que Cataluña tenga de salir de la UE si independízase. Diariu de Sevilla. 30 de setiembre de 2012. http://www.diariodesevilla.es/article/espana/1364398/nenguna llei/diz/cataluna/tenga de salir/la/ue/si/independízase.html. Consultáu 'l 30 de setiembre de 2012. 
  59. Almunia asegura que Catalunya dexaría la UE si independizárase. La Vanguardia. 9 d'ochobre de 2012. http://www.lavanguardia.com/politica/20121009/54352432861/almunia-asegura-catalunya-saldria-ue-independizara.html. Consultáu 'l 10 d'ochobre de 2012. 
  60. La CE esclaria que la independencia d'una comunidá autónoma implica dexar la UE. ABC. 31 d'agostu de 2012. http://www.abc.es/20120831/espana/abci-comision-independencia-comunidá-salida-201208311405.html. Consultáu 'l 1 de setiembre de 2012. 
  61. Matthew Happold. «Scotland Europa: independence in Europe?» (inglés). Consultáu'l 20 d'agostu de 2012.
  62. UE.html?utm_source=crosslink&utm_medium=flax Josep Borrell avisa: "Una Cataluña independiente quedaría escluyida de la UE". L'Economista. 26 de setiembre de 2012. http://ecodiario.eleconomista.es/politica/noticies/4275786/09/12/Josep-Borrell-avisa-Una-Cataluna-independiente-quedaria-escluyida-de-la UE.html?utm_source=crosslink&utm_medium=flax. Consultáu 'l 30 de setiembre de 2012. 
  63. Centre Maurits Coppieters. «The internal enlargement of The European Union» (inglés). Archiváu dende l'orixinal, el 21 d'ochobre de 2012.
  64. Centre Maurits Coppieters. «Unveiling Internal Enlargement» (inglés).
  65. «European Citizens' Initiative EU Internal Enlargement» (inglés). Consultáu'l 1 d'ochobre de 2012.
  66. 66,0 66,1 EUROPA. «Cláusula de suspensión». Consultáu'l 20 d'agostu de 2012.
  67. (en inglés) In Norway, EU pro and cons (the cons still win). The New York Times. 27 d'ochobre de 2005. http://www.nytimes.com/2005/10/26/world/europe/26iht-norway.html?_r=1. Consultáu 'l 21 d'agostu de 2012. 
  68. (en inglés) Bosnia: whose state is it anyway?. Spiked. 20 d'abril de 2006. http://www.spiked-online.com/Articles/0000000CB02A.htm. Consultáu 'l 21 d'agostu de 2012. 
  69. Bosnia, ente Dayton y l'Unión Europea. El Mundu. http://www.elmundo.es/opinion/tribuna-llibre/2009/03/2618539.html. Consultáu 'l 21 d'agostu de 2012. 
  70. (en inglés) Causing damage in Kosovo. EUobserver. 2 de setiembre de 2009. http://euobserver.com/opinion/28602. Consultáu 'l 21 d'agostu de 2012. 
  71. Tim Judah (18 de febreru de 2008). «Kosovo: the yera of the EU protectorate dawns» (inglés). Consultáu'l 21 d'agostu de 2012.
  72. (en inglés) 'Kosovo Is not Independent, It Is an EU Protectorate'. Spiegel. 19 de febreru de 2008. http://www.spiegel.de/international/europe/interview-with-balkans-expert-dusan-reljic-kosovo-is-not-independent-it-is-an-eu-protectorate-a-536354.html. Consultáu 'l 21 d'agostu de 2012. 
  73. (en inglés) Independence day. The Economist. 17 de febreru de 2008. http://www.economist.com/node/10711623. Consultáu 'l 21 d'agostu de 2012. 
  74. EurActiv (14 de payares de 2005). «EU-Turkey relations» (inglés). Consultáu'l 21 d'agostu de 2012.
  75. Comisión Europea. «EU-Turkey relations» (inglés). Archiváu dende l'orixinal, el 18 d'abril de 2012. Consultáu'l 21 d'agostu de 2012.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Estado miembro de la Unión Europea