Diferencies ente revisiones de «Idioma llatín»

Saltar a navegación Saltar a la gueta
ensin resume d'edición
Magar que'l llatín na forma clásica nun ye la llingua de dalu grupu y ye, entós, una llingua muerta, dio orixe a un gran númberu de llingües europees, apellaes [[llingües romániques]], como l'[[asturianu]], el [[castellanu]], el [[francés]], l'[[italianu]], el [[portugués]], el [[catalán]], el [[gallegu]], el [[rumanu]] y munches otres. Tamién tevo una pergrande influyencia nel léxicu de les llingües modernes, pola mor de que demientres munchos sieglos, tres la cayida de l'Imperiu Romanu, siguió emplegándose en toa Europa comu ''lingua franca'' pa les ciencies y la política, ensin ser amagada n'esa llabor por otres llingües n'espoxigue (comu'l castellanu nel sieglu XVII o el francés nel sieglu XVIII) dica cuasi'l sieglu XIX.
 
AnguañuAnguaño ye llingua cooficial na [[Ciudá del Vaticanu]] enxuntu'l italianu. Na [[Ilesia Católica]], emplegábase comu llingua llitúrxica dica'l [[Conceyu Vaticanu II]] na década de los años [[1960]]. Tamién úsase pa los ñomes binarios de la clasificación científica.
 
L'estudiu del llatín, enxuntu col del [[griegu clásicu]], ye parte de los apellaos estudios clásicos, y dica la década de los '60 foi estudiu nes humanidaes. L'alfabetu llatinu, debalaudebaláu del griegu, aína ye'l alfabetu más emplegau del mundiu con diverses variantes d'una llingua a otra.
 
Na [[alta edá media]] dixebróse en distintes [[llingües romániques]] asitiaes na península ibérica, [[Francia]], [[Italia]] y [[Rumanía]].
Usuariu anónimu

Menú de navegación