Diferencies ente revisiones de «Pictavín-santonxés»

Saltar a navegación Saltar a la gueta
ensin resume d'edición
Anque forma parte anguaño de les llingües d'oil, el ''parlanjhe'' ta consideráu una fala de trensición col [[occitanu]]. De fechu, nel so orixe formaba parte de les llingües d'oc. Asina, el primer [[trovador]] conocíu, nel sieglu XI foi un conde de [[Poitiers]], [[Guilhem IX]], lo que paez indicar que la llingua de la corte nesta ciudá yera l'occitanu. Los intercambios comerciales col norte, la presión de la llingua alministrativa y la instalación de colonos de rexones septentrionales en Saintonge llevaron a esta llingua a averase cada vez más a los dialectos d'oïl.
 
Por embargu, tovía se puen alcontrar dellos rasgos léxicos comunes entre'l pictavín-santonxés y l'occitanu : ''ine grole'' (n'occitanu ''una graula'', cuervu) ; ''ine ajhace'' ( n'occitanu ''una ajaça'' una pega) ; ''in parpallun'' (n'occitanu '' un parpalholparpalhòl'' una capirina) ; ''lés mojhétes'' (n'occitanu ''las monjetas'', les fabes) ...
 
Ente les característiques qu'estremen el ''parlanjhe'' d'otres fales vecines destaquen:
* la presenciaPresencia de demostrativos específicos (''çheù'', ''chéte'', ''çhéle'', ''çhés'' )
* la palatalizaciónPalatalización de delles consonantes (''bllanc'', ''pllén'' , ''çhuvrir'' ..., frente a les formes ''blanc'', ''plein'', ''couvrir'' del francés )
* la evoluciónEvolución de la terminación llatina ''-ellum'' a -ea (''martea'', frente al francés ''marteau'').
* Terminación -i pal pretéritu: : ''i chanti'', ''i savi'', ''i oghi'' (canté, supi, tuvi).
* El pronome personal de primera persona ''i'' (pictavín) o ''jhe'' (santonxés) úsase lo mesmu en singular qu'en plural: ''I va'', ''I alun'' / ''Jhe va'', ''jh'alun'' (voi, vamos).
 
Los testos más antiguos que se conocen son un drama llitúrxicu del sieglu XI tituláu ''Lés Vérjhes sajhes é lés Vérjhes foules'' (les vírxenes bones y les vírxenes allocaes), una versión de la [[Crónica del pseudo-Turpín]] (principios del sieglu XIII) , el códigu de [[costume|Costumes]] de Charroux ([[1247]]), o les versiones de los [[sermón|sermones]] de [[Maurice de Sully]] y de la crónica ''Tote l'istoere de France'' (Tola historia de Francia) del sieglu XIII.
1292

ediciones

Menú de navegación