Diferencies ente revisiones de «Diálogu»

Saltar a navegación Saltar a la gueta
Ensin cambiu de tamañu ,  hai 3 años
m
Correición de topónimos (exónimu castellán): -"Róterdam" -"Rotterdam"
m (Preferencies llingüístiques)
m (Correición de topónimos (exónimu castellán): -"Róterdam" -"Rotterdam")
Un diálogu puede consistir dende una [[atenta]] conversación hasta un encaloráu discutiniu sosteníu ente'l interlocutores; emplegáu en xéneros lliterarios como la [[novela]], el [[cuentu]], la [[fábula]], el [[teatru]] o la [[poesía]]. Nuna obra lliteraria, un bon diálogu dexa definir el calter de los personaxes: la palabra revela intenciones y estaos d'ánimu, a última hora, lo que nun se puede ver, por consiguiente nello anicia la so importancia. Esta modalidá esixe un gran esfuerciu de creación, yá que obliga a enfusar nel pensamientu del [[personaxe]], como nel casu de ''[[Edipo rei]]'' de [[Sófocles]].
 
Tamién se considera un [[xéneru lliterariu]] propiu, surdíu en Grecia colos ''Diálogos'' de [[Platón]], siguíu polos romanos ([[Cicerón]], por casu) y revitalizáu nel [[Renacimientu]] en llatín ([[Erasmo de RóterdamRotterdam]], [[José Luis Vives]], etc.) y en llingües vulgares ([[Juan de Valdés]], [[Pablo Mejía]], etc.), Como tal tien tres tipos estremaos: el [[diálogu platónicu]], el [[diálogu ciceroniano]] y el [[diálogu lucianesco]]. El platónicu tien como oxetivu topar la verdá, con mires a una tema primordialmente filosóficu. El ciceroniano tien un marcu paisaxísticu bien constituyíu, ye de tema primordialmente políticu, xudicial y retóricu con cuenta de en él tienen cabida llargues esposiciones. Nel lucianesco, asina llamáu pol so ceador, [[Luciano de Samosata]], predomina la intención satírica y l'humor por eso la tema puede ser bien variáu, inclusive fantásticu.
 
== Tipos de diálogos ==

Menú de navegación