Ir al contenido

Diferencies ente revisiones de «Cuestión social»

Ensin cambiu de tamañu ,  hai 4 años
m
Preferencies llingüístiques
m (correiciones)
m (Preferencies llingüístiques)
Sicasí, la necesidá de la intervención del Estáu pa solucionar la cuestión social» atopó fuertes resistencies, lo qu'esplicaría'l retrasu de dellos países n'aprobar les primeres lleis sociales. Cuando en 1890 el nuevu gobiernu español presidíu pol conservador [[Antonio Cánovas del Castillo]] anunció que diba dar preferencia a les cuestiones económicu y social «desenvolviendo un réxime d'eficaz protección a tolos ramos del trabayu», con una especial atención a «cuanto atañe a los intereses de la clase trabayadora», dellos diputaos amosaron la so disconformidá, inclusive dientro de les files del propiu partíu conservador. Por casu, [[Alberto Bosch y Fustegueras]], de la facción conservadora de [[Francisco Romera Carbayeda]], manifestar en contra de la llimitación de les hores de trabayu de muyeres y de neños col siguiente argumentu:<ref name=darde>{{cita llibru |apellíu=Dardé |nombre=Carlos |títulu=La Restauración, 1875-1902. Alfonsu XII y la rexencia de María Cristina|añu=1996 |editorial=Historia 16-Temes de Güei|ubicación=Madrid |isbn=84-7679-317-0 |páxines=83-85}}</ref>
 
{{cita|Llindar el trabayu ye la más odiosa y la más estraña de les tiraníes; llindar el trabayu del neñu ye entorpecer la educación tecnolóxicateunolóxica y l'aprendizaxe; llindar el trabayu de les muyeres… ye hasta torgar que la madre realice'l más formosu de los sacrificios… el sacrificiu indispensable en delles ocasiones pa caltener el llar de la familia.}}
 
Cuando a fines de 1890 el presidente Cánovas del Castillo faló nel [[Atenéu de Madrid]] de la necesidá de la intervención del Estáu pa resolver la cuestión social alegando la insuficiencia de les actitúes morales —la caridá del ricu y la resignación del probe—, el pensador católicu [[tradicionalismu católicu|tradicionalista]] [[Juan Manuel Ortí y Lara]] acusólu de «cayer na torca del [[socialismu]], violando los principios de la xusticia, que consagren el derechu de la propiedá», allabando de siguío «l'oficiu de la mendiguez, [que] nun anoxa a la relixón; al contrariu, la relixón haber sancionáu… y anoblecer. […] L'espectáculu de la mendiguez… [fomenta] l'espíritu cristianu».<ref name=darde></ref>