Cambios

Saltar a navegación Saltar a la gueta
3 bytes amestaos ,  hai 1 añu
m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-(\bdos|\btres|\bcuatro|\bcinco|\bseis|\bsiete|\bocho|\bnueve|diez|\bonce|doce|trece|catorce|quince|dieciséis|diecisiete|dieciocho|diecinueve|veinte|treinta|cuarenta|cincuenta|sesenta|setenta|ochenta|noventa|\bcien|cientos|\bmil) ([a-zA-ZáéíóúÁÉÍÓÚñÑ]+o\b) +\1 \2s)
Nel 3000 a. C., cuando l'home afaya los metales, empieza yá a faer preseos musicales. Demostróse que los chinos, los asirios y los babilonios yá teníen preseos de metal con forma de trompetes rectes con embocadura. Los hindús teníen tamién preseos paecíos a les trompetes rectes. Na tumba de [[Tutankamon]] (1350 a. C.), atopáronse trompetes de plata dorao y plata, curties y de soníos agudos. Los hebreos tomaron les trompetes de los exipcios. Nel [[Antiguu Testamentu]] apaez documentado esti fechu; ye más, dizse que [[Moisés]] estableció normes pa la so construcción. Na marcha escontra la Tierra Prometida, rellatada tamién nel Antiguu Testamentu, l'exércitu de [[Josué (personaxe bíblicu)|Josué]] tuvo de cuntar con elles, en concretu los ''shofars'', construyíes con cuernos d'animal, yá que según la Biblia baltaron les muralles de [[Jericó]].
 
Grecia y Roma heredaron la cultura musical y los preseos d'estos pueblos. La trompeta metálica tenía una gran importancia pa los griegos, que la usaben n'actos relixosos y nos Xuegos Olímpicos, onde se celebraben tamién competiciones d'intérpretes de trompetes. Unu d'estos trompetistas foi [[Herodoro de Megara]] (sieglu III a. C.), que se fixo famosu tocando dos trompetes al empar, habilidá cola que ganó diez campeonatocampeonatos. Estes trompetes teníen tubu cónicu y rectu, y proveníen de les exipcies. [[Giuseppe Verdi|Verdi]] fixo construyir reproducciones d'estos preseos pal estrenu del so [[ópera]] ''[[Aida]]'' por cuenta de la apertura del [[Canal de Suez]] en 1870, anque por cuenta de la [[guerra francu-prusiana]] y a la lentitú d'ésti, nun pudo representase hasta un añu dempués en [[El Cairo]].
 
Los romanos usaben les trompetes p'acompañar los sos cantares guerreros y nes sos fanfarries heráldiques. Podíen ser de tres tipotipos: el ''lituus'', curvado y de soníu agudu, qu'utilizaba la caballería; la ''tuba'', recta y de soníu más grave, pa la infantería; y la ''bucina'', en forma d'espiral y que produz soníos entá más graves.
 
Pa facilitar el manexu y ampliar el rexistru de soníos harmónicos allargando la tubería desenvolvióse la combadura del preséu. Esto apaez documentado nel ''Epitome Institutionum Rei Militaris'', de Vegio Renato Flavio (sieglu IV).
Por un encargu de Federico II a la villa de Arezzo, en 1240, construyéronse dos tipos de trompetes: la ''trombetta'', pequena y de madera, y la ''bucina'', grande y de metal. En 1783 afayar ente les ruines de Pompeya dos grandes trompetes construyíes en bronce con embocadura d'oru, una de les cualos, paez ser, pertenecía a la colección del Rei de Nápoles Windsor. Los turcos usaben una trompeta llamada ''surme''.
 
Mientres la Edá Media los preseos d'embocadura caltuvieron los sos nomes primitivos: ''lituus'' (corneta), ''tuba'' (trompeta) y ''buccina'' (trompeta grande o trombón). Nesta dómina tamién apaez un preséu llamáu [[serpentón]], con forma de "S" (d'ende'l so nome). Esti preséu tenía seis agujeroagujeros, trés pa cada mano, y una boquilla metálica.
 
N'Alemaña la denominación ''buccina'' foi convirtiéndose en ''busan'', ''pusun'' y ''pousane'', términu qu'aplicáu al trombón llegó a los nuesos díes y que se caltién nos países xermánicos y del centru y norte d'Europa. El nome de trombón, del italianu ''trombone'', o trompeta grande, caltener hasta'l sieglu XVIII y ye l'usáu nos países llatinos, Inglaterra, América Llatina y Norteamérica.

Menú de navegación