Erupción d'El Hierro de 2011

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

La erupción volcánica d'El Hierro d'ochobre de 2011 ye una erupción volcánica somarina asocedida na islla d'El Hierro, nel archipiélagu canariu, n'España. Dende mediaos de xunetu del mesmu añu veníen produciéndose temblones per tola islla, anque mientres los primeros meses tratábense de sismos de pequeña intensidá que bazcuyaben ente 1.5 y 3 na escala Richter. Sicasí, yá en septiembre empezaron a sentise pola población al intensificase dichos sismos, siendo'l de mayor intensidá'l de 4.3 na escala Richter sentíu'l día 8 d'ochobre a les 20:34 de la tarde. El 10 d'ochobre a les 6:02 de la mañana, hora local, los aparatos de midida del Institutu Xeográficu Nacional revelaron el tremor producíu pol fluxu de magma en dalgún puntu mar adientro a 5 kilómetros de la mariña y a 900 metros de fondura. Tratar de la primer erupción volcánica producida n'España dende l'añu 1971, cuando'l volcán Teneguía, na islla de La Palma, tamién en Canaries, espertó la so actividá. Hasta'l momentu solu hubo pequeños desprendimientos na islla, y por precuru sacupóse a la población más cercana, anque entá nun se pudiera percibir la erupción salir del mar. El 11 d'ochobre reparóse que la erupción tenía dos focos, unu a dos milles náutiques (3,7 kilómetros) y 750 metros de fondura, y otru a 1,5 milles (2,8 kilómetros) y 500 metros sol mar, dambos al suroeste de La Restinga.

Pequeñu conu volcánicu nel llau occidental de la islla.

Xeoloxía de la zona[editar | editar la fonte]

L'orixe d'El Hierro ta acomuñáu a la so actividá volcánica. L'islla formóse de resultes d'una abombadura del mantu, que condució finalmente al frayatu de la corteza, por onde surdió'l magma. El procesu empecipiáu fai 100 millones d'años nun remató entá, y el Picu de Malpaso, el más eleváu d'El Hierro con 1.500 metros d'altor, sigui creciendo a día de güei a base d'erupciones volcániques. Les columnes de basaltu qu'antaño fueron columnes de magma líquidu, atópense agora por tola islla. Agora créese que la lava podría remanecer nel océanu.

Riesgu pa la población[editar | editar la fonte]

La erupción submarina nun pudo detectase per aciu columnes nin per aciu salíes esternes nun primer momentu, anque'l día 12 d'ochobre yá empezaron a percibise llurdios verdes y golor a azufre. Les úniques midíes al respective son los datos de los sismógrafos que midieron señales de movimientu de magma en dalgún puntu a 10 kilómetros de la mariña de la islla. El 11 d'ochobre'l Conseyu de Ministros prohibe'l saléu nel Mar de los Aselos, al sur de la isla. La nueche del 11 al 12 caltiénse sacupada La Restinga.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]