English Electric Lightning

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

Plantía:Ficha d'aeronave

El English Electric Lightning (darréu BAC Lightning) foi un avión caza británicu supersónicu de la Guerra Fría, recordáu principalmente pola so velocidá alta y el so aspeutu metálicu. El Lightning entró en serviciu de la Royal Air Force y la Real Fuercia Aéreo Saudina. L'avión utilizar n'exhibiciones de vuelu, superó delles marques mundiales de velocidá y foi el primer avión supercrucero. En xunetu de 2006, el F-35 Joint Strike Fighter foi renombráu como "Lightning II" pa estremase del English Electric Lightning y el P-38 Lightning.

Historia[editar | editar la fonte]

El prototipu, conocíu como P.1, fabricar pa satisfaer la especificación F23/49 del Ministeriu del Aire de 1947, y voló per primer vegada en Boscombe Down el 4 d'agostu de 1954. La especificación atayaba otra especificación del Ministeriu del Aire, la Y.24/43 de 1942 sobre la investigación d'un avión supersónicu que'l so resultancia foi'l Miles M.52. El Lightning compartía ciertes innovaciones col Miles M.52, incluyendo'l conu fronteru y la cola.

El diseñador del P.1 foi W. Y. W. Petter, antiguu diseñador xefe en Westland Aircraft. El diseñu yera revesosu y fabricóse el Short SB5 pa probar combinaciones de nales en flecha y coles. La combinación orixinal demostró ser la correcta.

El Lightning foi diseñáu específicamente como interceptor, armáu con misiles y optimizáu para superioridá aérea en defender les Islles Britániques contra ataques de bombarderos. P'amenorgar l'aérea de seición cruciada del fuselaje y ameyorar el so rendimientu acutóse la capacidá de combustible. Taba armáu con dos cañones automáticos ADEN de 30 mm y dos misiles aire-enrite, a principiu los de Havilland Firestreak y darréu los Hawker Siddeley Rede Top.

P'amenorgar la resistencia de la instalación de los dos motores, Petter diseñó un sistema únicu. Asitiábase los motores en vertical, unu sobre otru y evitando la cabina, la entrada d'aire taba nel morru. Esto consiguía doblar l'emburrie con namái amontar la área frontera un 50%.

Les llimitaciones de la capacidá de combustible apoderaron el diseñu del avión, siendo'l fuselaje del mesmu básicamente motores y conductos, dexando pocu espaciu pa los depósitos. Poro, tou espaciu disponible foi afechu pa contener combustible, inclusive los flaps yeren utilizaos como tanques de combustible y el tren d'aterrizaxe tenía ruedes estreches pa ocupar menos al ser plegaes. Cuando'l principiu aerodinámicu de la regla de la área foi una práutica habitual, añedióse-y un depósitu ventral al fuselaje, aumentando la so capacidá mientres siguía siendo aerodinámicu.

Lightning XM215 na exhibición aérea de Farnborough (Inglaterra), 1964.

El primer avión operacional, un P.1B (XG336), llegó a RAF Coltishall en Norfolk n'avientu de 1959. A partir de 1960, el modelu de producción F1 sirvió nel Escuadrón Nᵘ74 de la RAF. La variante ameyorada F2 realizó'l so primer vuelu'l 11 de xunetu de 1961 y entró en serviciu nel Escuadrón Nᵘ19 a finales de 1962. El F.3 voló per primer vegada'l 16 de xunu de 1962 y el F.6 de llargu algame'l 16 de xunu de 1965. Les versiones vendíes a Arabia Saudina yeren esencialmente similares a los modelos T.5 y F.6 del serviciu británicu y esti llote final volvió al acabáu esternu clásicu de metal qu'aguantaba meyor nel secu clima saudita.

Mientres los años 1960, mientres s'amontaba l'alerta estratéxico y desenvolviéronse un ensame de caces per parte de los miembros de la OTAN y el Pactu de Varsovia, los defectos del Lightning en términos d'algame y poder de fueu aportaron a aparentes. La retirada del F-4 Phantom de la Royal Navy dexó qu'estos aviones más lentos pero con mayor algame fueren añedíos a la RAF en xeres de intercepción xuntos con aquellos que se retiraron d'Alemaña que taben siendo reemplazaos por SEPECAT Xaguar pa xeres d'ataque a tierra. Más tarde, el Tornáu F3 llegaría pa defender l'espaciu aereu británicu. Anque menos axilosu y rápidu qu'el Lightning, el Tornáu lleva una capacidá d'armamentu mayor y aviónica más avanzada. Los Lightning fuéronse retirando amodo del serviciu ente 1974 y 1988, anque se precisaba munches pruebes y caltenimientu pa caltenelos con capacidá de vuelu debíu al altu númberu d'hores acumulaes.

Nos últimos años en serviciu na RAF, los Lightning taben na base Binbrook en Lincolnshire y munchos taben camuflaos pa faelos menos sospechosos en vuelos baxos. La so intención yera la defensa del Sector de Flamborough Head. Los últimos aviones fueron les monoplaces F.3 y F.6 y l'entrenador biplaza T.5, toos fabricaos por British Aircraft Corporation. Munchos aviones caltener en museos. El Short SB5 y el P1.A nel Muséu de la RAF de Cosford (Shropshire). La Civil Aviation Authority refugó una llicencia por que los exemplares supervivientes con capacidá de vuelu pudieren realizar exhibiciones nel Reinu Xuníu, anque hai 4 activos en Sudáfrica.

Variantes[editar | editar la fonte]

P.1 y P.1A prototipos.

Fabricáronse un total de 277 aviones monoplaces y 52 aviones biplaza d'entrenamientu, incluyendo les esportaciones.

  • P.1A: avión supersónicu monoplaza d'investigación. Fabricáronse dos prototipos y una estructura pa pruebes estátiques.
  • P.1B: prototipo monoplaza operacional. Fabricáronse tres prototipo, dos aviones pa preproducción y tres estructures pa pruebes.
  • F.1: caza monoplaza, apurríu en 1960, con motores Rolls-Royce Avon 200R, dos cañones ADEN de 30 mm nel morru y dos misiles Firestreak. Taba forníu con una radio VHF y un radar AI-23 "AIRPASS" de Ferranti. Fabricáronse 19 unidaes más una estructura pa pruebes estátiques.
  • F.1A: caza monoplaza, apurríu en 1961 y conocíu anguaño como BAC Lightning. Lleva motores Avon 210R, una sonda pa reabastecimiento en vuelu y una radio UHF. Fabricáronse 28 unidaes.
  • F.2: variante ameyorada del F.1. Fabricáronse 44 unidaes que s'apurrieron en 1962. D'elles, 31 unidaes modificar na versión F.2A y 5 na variante F.52 pa esportación a Arabia Saudina.
  • F.2A: caza monoplaza, variante del F.2 con motores Avon 211R. Añedióse-y un depósitu de combustible ventral y un gabitu de suxeción. Tenía autonomía pa dos hores.
  • F.3: caza monoplaza con radar ameyoráu Al-23B, motores Avon 301R y armamentu de misiles Rede Top, ensin cañones. Fabricáronse 70 unidaes, de les que siquier seis se convirtieron en F.6 y los postreros 16 aviones denomináronse F.3A que darréu seríen modificaos a F.6.
  • F.3A: caza monoplaza con algame estendíu. Fabricáronse 16 a la fin de la producción del F.3, modificaos más tarde al estándar de F.6.
  • T.4: versión d'entrenamientu biplaza, basáu nel F.1A. Fabricáronse dos prototipos y 20 unidaes, de les que dos se convirtieron darréu en T.54.
  • T.5: versión d'entrenamientu biplaza, basáu nel F.3. Fabricáronse 22 unidaes, una d'elles convirtióse en T.55 p'Arabia Saudina, pero estrellóse antes de ser apurríu.
  • F.6: caza monoplaza, versión ameyorada de llargu algame del F.3. Modificáronse les nales pa mayor eficiencia y rendimientu en velocidá subsónica, aumentando la capacidá de combustible. Taba armáu de los cañones de 30 mm y dos misiles Rede Top. Fabricáronse 39 unidaes.
  • F.52: conversión del F.2 pa esportación a Arabia Saudina. Realizáronse 5 unidaes.
  • F.53: versión d'esportación del F.6 con suxeciones pa bombes y cohetes. Fabricáronse 46 unidaes y una conversión de les que 12 F.53K fueron a encomalo Aérea de Kuwait y 34 F.53 a la Real Fuercia Aéreo Saudina y unu estrellóse antes de ser apurríu.
  • T.54: conversión del T.4 d'entrenamientu p'Arabia Saudina. Realizáronse dos unidad.
  • T.55: versión d'esportación del T.5 d'entrenamientu. Fabricáronse ocho unidad, seis T.55 p'Arabia Saudina y dos T.55K pa Kuwait y unu convertíu a partir d'un T.5 que s'estrelló antes de ser apurríu.

Especificaciones del F.6[editar | editar la fonte]

Plantía:Especificaciones d'aeronave

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Plantía:Seición VT

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



English Electric Lightning