Emberiza fucata

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Emberiza fucata
Map marker icon – Nicolas Mollet – Birds – Nature – white.png Les especies d'aves con nome común en llingua asturiana márquense como COA. En casu contrariu, conséñase'l nome científicu o de la SEO.
Commons-emblem-notice.svg
 
Escribán oreyudu
Emberiza fucata.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN 3.1)[1]
Clasificación científica
Dominiu: Eukaryota
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Passeriformes
Familia: Emberizidae
Xéneru: Emberiza
Especie: Y. fucata
Pallas, 1776
[editar datos en Wikidata]
Güevos de Emberiza fucata (nel MHNT).

'''Emberiza fucata,[2] tamién conocíu como escribán de capiellu gris,[3] ye una especie d'ave paseriforme de la familia Emberizidae.

Descripción[editar | editar la fonte]

La especie llega a midir 15 a 16 cm de llargor. El plumaxe ye predominantemente marrón con rayes escures. El machu tien un pileu y nuca abuxaos con rayes escures, coberteras de los oyíos color castañu y franxes negres y castañal de tol pechu. Hai un parche acoloratáu sobre los costazos, y la cola tamién ye acoloratada. Les femes son similares a los machos pero más pálides con un patrón de cabeza más distintu y el pechu menos claru. Les aves que pasen el so primer iviernu son más clares pero amuesen coberteras d'oyíos bien marrones y tienen un evidente aniellu alredor del güeyu.

El so voz ye similar al escribán rústicu (Emberiza rustica) pero más sele. El cantar ye un garllo rápido qu'empieza con notes staccato y depués acelera enantes de terminar con dos o trés distintives notes. El llamáu ye un «pzick» esplosivu.

Distribución y hábitat[editar | editar la fonte]

La área de reproducción estiéndese dende'l Himalaya a nivel local y traviesa China hasta'l sudeste de Siberia, Corea y el norte de Xapón. Les aves meridionales norte migren escontra'l sur pa pasar l'iviernu nel sur de Xapón, el sur de China, Taiwán, el nordeste de la India y el Sudeste Asiáticu. La especie ye un vagamundu en Kazakstán; n'ochobre de 2004 producióse'l primer rexistru européu na islla Fair n'Escocia. Los sos hábitats preferíos inclúin carbes, campus y praderíes.

Reproducción[editar | editar la fonte]

Constrúin un nial en forma de copa a nivel del suelu o so un parrotal. La fema pon de trés a seis güevos (o tamién cuatro). Estos son de color ablancazáu con llurdios de color marrón acoloratáu y guarar mientres doce díes. La dómina de reproducción ye variable, con una duración dende mayu hasta agostu na India, mayu a xunetu en Honshū y de xunu a agostu en Hokkaidō.

Subespecies[editar | editar la fonte]

Hai tres subespecies. La subespecie nominal, Y. f. fucata, ocupa partir norte de la distribución. Y. f. arcuata alcuéntrase nel cordal del Himalaya y al sudoeste y partes centrales de China; ye más escuru con franxes nel pechu más amplies. La tercer subespecie, Y. f. kuatunensis, vive nel sureste de China y ye más escura y acoloratada percima con franxes nel pechu estreches.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. BirdLife International (2012). «Emberiza fucata» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2014.3. Consultáu'l 23 de febreru de 2015.
  2. De Juana, E; Del Hoyo, J; Fernández-Cruz, M; Ferrer, X; Sáez-Royuela, R; Sargatal, J (2012). «Nomes en castellanu de les aves del mundu recomendaos pola Sociedá Española d'Ornitoloxía (Decimosexta parte: Orde Passeriformes, Families Thraupidae a Icteridae)». Ardeola. Handbook of the Birds of the World (Madrid: SEO/BirdLife) 59 (1):  pp. 157-166. ISSN 0570-7358. http://www.seo.org/wp-content/uploads/downloads/2012/06/Vol_59_1.pdf. Consultáu 'l 23 de febreru de 2015. 
  3. Emberiza fucata y la so distribución en Avibase.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Brazil, Mark A (1991). The Birds of Japan (n'en). Londres: Christopher Helm.
  • Grimmett, Richard (1999). Pocket Guide to the Birds of the Indian Subcontinent (n'en). Christopher Helm.
  • Lee, Woo-Shin (2000). A Field Guide to the Birds of Korea (n'en). Seúl: LG Evergreen Foundation.
  • MacKinnon (2000). A Field Guide to the Birds of China (n'en). Oxford: Oxford University Press.
  • Robson, Craig (2002). A Field Guide to the Birds of South-East Asia (n'en). New Holland.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]