Eleutoráu de Brunswick-Luneburgu

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Churfürstentum Braunschweig und Lüneburg
Kurfürstentum Hannover o Kurhannover (de)
Eleutoráu de Brunswick-Lüneburg

Principáu eleutoral

DEU Fuerstentum Lueneburg COA.svg
Brunswick-Lüneburg Arms.svg
Wappen Bistum Osnabrück.svg

1708-1814

Flag of the Kingdom of Westphalia.svg
Flag of Hanover 1837-1866.svg

Bandera de Eleutoráu de Hannover

Bandera

Llocalización de Eleutoráu de Hannover
L'Eleutoráu de Brunswick-Luneburgu en 1789
Capital Hannover
Eleutor
 • 1708–1727 Jorge Luis de Hannover
 • 1727–1760 Jorge Augusto de Hannover
 • 1760–1806 Jorge Guillermo Federico de Hannover
Historia
 • Elevación como Eleutoráu

1692

 • Afitáu 1708
 • Batalla de Leipzig 1813 de 19 d'ochobre
 • Congresu de Viena 12 d'ochobre de 1814
Miembru de: Sacru Imperiu Romanu Xermánicu


Brunswick-Luneburgu (n'alemán: Kurfürstentum Braunschweig-Lüneburg), conocíu tamién como Eleutoráu de Hannover (n'alemán: Kurfürstentum Hannover o a cencielles Kurhannover), foi históricamente un Estáu dientro del Sacru Imperiu Romanu-Xermánicu mientres la dómina tardida de la Yera Moderna.

Tal que'l so nome indica, les principales ciudaes d'esti Estáu yeren Brunswick (Braunschweig n'alemán) y Luneburgu (Lüneburg n'alemán). El primer monarca inglés de la Casa de Hannover, Xurde I de Gran Bretaña, yera duque de Brunswick-Luneburgu y Príncipe eleutor del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, al igual que tolos sos socesores hasta l'abolición de dichu Imperiu en 1806, por obra de Napoleón Bonaparte.

Ducáu de Brunswick-Luneburgu[editar | editar la fonte]

L'Estáu remaneció del heriedu del primera Tao de Saxonia de Enrique'l Lleón poles acabadures del s. XII. Enrique foi quitáu del so títulu de duque de Saxonia pol Emperador, pero retuvo dellos títulos saxonos menores, como'l de Brunswick y el de Luneburgu, qu'a la so muerte pasaron a los sos descendientes.

El primeru foi Otón el Neñu, duque de Brunswick-Luneburgu, quien exerció la so rexencia dende 1235. Dempués de 1267 el ducáu foi estremáu en do Estaos parciales, como la llinia de Luneburgu y la de Wolfenbüttel (el cual más tarde volvió subdividise). Toos estos Estaos, sicasí, taben rexíos por miembros de la dinastía de los Welf (descendientes de Enrique'l Lleón) y calteníen estreches relaciones ente sigo. Col tiempu, los centros de poder pasaron de Brunswick y Luneburgu a Celle y Wolfenbüttel.

Ente que esistíen en total como una docena de subdivisiones dientro de lo que fuera l'Estáu de Brunswick-Luneburgu, dalgunos d'ellos yeren namái de calter dinásticu y nun taben reconocíos como Estaos del Imperiu. Nel Reichstag de 1792, namái les siguientes cuatro subdivisiones de Brunswick-Luneburgu taben representaes:

Pa 1705, namái dos duques de Brunswick-Luneburgu siguíen gobernando los sos Estaos: unu rexente en Calenberg, Celle y otros Estaos; y l'otru gobernando Wolfenbüttel. Coincidentemente, Xurde I, duque de Brunswick-Luneburgu, introducir en 1701 na llinia de socesión al Tronu Británicu, confirmáu más tarde en 1707 pol Acta d'Unión. Asina, el rei Jorge creó una Unión personal de los dos corones el 20 d'ochobre de 1714. Depués de la disolución del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu en 1806, Calenberg-Celle y les sos posesiones fueron integraes pol Congresu de Viena al apocayá creáu Reinu de Hannover. Wolfenbüttel, pela so parte, siguió esistiendo sol nome de Ducáu de Brunswick.





Electorado de Brunswick-Luneburgo