Echinopsis pachanoi

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Echinopsis pachanoi
Commons-emblem-notice.svg
 
Cactus de San Pedro
San pedro.jpg
Clasificación científica
Reinu: Plantae
División: Magnoliophyta
Clas: Magnoliopsida
Subclas: Caryophyllidae
Orde: Caryophyllales
Familia: Cactaceae
Subfamilia: Cactoideae
Tribu: Trichocereeae
Xéneru: Echinopsis
Especie: Echinopsis pachanoi'
(Britton & Rose) H.Friedrich & G.D.Rowley
[editar datos en Wikidata]

Echinopsis pachanoi, llamáu comúnmente cactus de San Pedro, ye una especie de la familia Cactaceae. Utilizar na medicina tradicional tantu pa usu humanu como veterinariu y ye llargamente cultiváu como ornamental. N'ocasiones confundir col so pariente cercanu Echinopsis peruviana.

Descripción[editar | editar la fonte]

Cacto arbustivo de porte columnar y bien ramificáu dende la base. De 3 a 7 m d'altu y xeneralmente ensin estremar el tueru principal. Tarmos cilíndricos color verde escuru, dacuando glauco, de 5 m de llargu y 8-15 cm de diámetru. De 5-14 costielles, anches, arrondaes, con fondes mozquetes enantes de cada areola, estes son ablancazaes y cercanes ente sigo. De 3-7 escayos (n'ocasiones ausentes), amarronaes, de 0,5 a 2 cm de llargu, ye reconocíu pola so punta mas verdosa clara. Les flores, de color blancu, nacen cerca del ápiz del tarmu, son nocherniegues y con un fuerte arume, de 19-24 cm de llargu y 3-4 cm de diámetru; pericarpelos y tubu floral con pelos negros. Frutu oblongo, verde escuru de 5-6 cm de llargu y 3 cm de diámetru.el cactus de cuatro láu gústa-y el sol

Distribución y hábitat[editar | editar la fonte]

Flores.
Vista de la planta

Nativu de los Andes. Crez n'altitúes ente los 1.000 a 3.000 msnm.[1] Alcuéntrase en Arxentina, Bolivia, Colombia, Chile, Ecuador y Perú, y cultívase n'otres partes del mundu.

Cultivo[editar | editar la fonte]

Esti cactus ye de bon cultivu na mayoría de los llugares. Avezáu al so hábitat natural n'Andar, a grandes altitúes y con abondosa pluviosidá, puede soportar temperatures bien per debaxo de lo qu'aguanten munches otres especies. Rique un suelu fértil y bien drenáu.
El promediu de crecedera ye de mediu metro al añu.[2] Ye susceptible de carecer enfermedaes fúngicas si riégase por demás. Puede sufrir quemadures o presentar una reacción clorótica por cuenta de la sobreexposición solar, polo que ye meyor caltenelo en semisombra mientres el branu en llatitúes de clima templáu.

Multiplicación[editar | editar la fonte]

Multiplícase fácilmente por granes. Los requisitos son: caltener un altu grau de mugor, un amiestu de sustrato nutritiva y con bon drenaxe, agua abondo (pero non demasiao) y lluz.
Tamién s'arrobina per mediu de fraes, de los cualos llógrase un clon de llantar madre.[3]

Usos[editar | editar la fonte]

Medicina tradicional[editar | editar la fonte]

Tien una llarga tradición na medicina tradicional andina. Dellos estudios arqueolóxicos toparon evidencies del so usu que se remonten dos mil años, a la cultura Chavín.[4]

Apaez San Pedro (Tricocereus pachanoi) na iconografía de Chavín. La civilización andina, como otres, edificó la so construcción relixosa nel usu de alucinógenos. Podemos suponer que'l San Pedro foi usáu na lliturxa qu'axuntaba a sacerdotes y creyentes.[5]

Yera utilizáu polos nativos nes festividaes relixoses poles sos propiedaes alucinógenas por cuenta de la gran cantidá d'alcaloides que tien, especialmente mescalina.[6] Preparábase una bébora llamada "aguacoya"," o “cimora” que xeneralmente s'entemecía con otres plantes enteógenas.

Anguaño ye estensamente conocíu y utilizáu pa tratar afecciones nervioses, d'articulaciones, drogodependencias, enfermedaes cardiaques ya hipertensión,[7] tamién tien propiedaes antimicrobianas.

Psicoactividad[editar | editar la fonte]

Dempués del peyote, el San Pedro ye'l que mayor concentración de mescalina presenta. La mescalina foi utilizada con fines diversos. Tradicionalmente tuvo un rol esencial en rituales relixosos, ente nativos americanos, quien consideren qu'esta sustanza dexa abrir l'espíritu. Enfusando n'otres cultures, la mescalina foi utilizada con propósitos recreativos, pero tamién, como enteógeno, pa facilitar la psicoexploración.


Taxonomía[editar | editar la fonte]

Echinopsis pachanoi describióse por (Britton & Rose) H.Friedrich & G.D.Rowley y espublizóse en International Organization for Succulent Plant Study Bulletin 3(3): 96. 1974.[8]

Etimoloxía

Echinopsis nome xenéricu que deriva de echinos, "corpuspín o oriciu", y opsis, "apariencia", en referencia a la cubierta trupa d'escayos que dalgunes d'estes plantes presenten.

pachanoi epítetu otorgáu n'honor del profesor Abelardo Pachano de Quinta Normal d'Agricultura en Ambato.

Sinonimia
  • Cereus pachanoi (Britton & Rose) Werderm.
  • Trichocereus pachanoi Britton & Rose
  • Trichocereus pachanoi f. peruvianus (Britton & Rose) F. Ritter
  • Trichocereus peruvianus Britton & Rose[9]
Variedaes
  • Var.(KK339), Huigra, Chanchán, sur Ecuador, escayos curtios, epidermis verde escuru.
  • Var. (KK591), Loxa, sur Ecuador, escayos curtios, verde escuru.
  • Var. (KK2150), Ayabaca, norte Perú, escayos bien curtios, verde claru.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Rätsch, Christian (2002). Enzyklopädie der psychoaktiven Pflanzen. Botanik, Ethnopharmakologie und Anwendungen.. Aarau: AT-Verlag, 15. ISBN 3-85502-570-3.
  2. «Visionary Cactus Guide». www.erowid.org. Consultáu'l 13 d'avientu de 2010.
  3. San Pedro Cactus Growing Tips (www.sacredcactus.com)
  4. Bussmann RW, Sharon D. «Traditional melecinal plant use in Northern Peru: tracking two thousand years of healing culture». J Ethnobiol Ethnomed 2. doi:10.1186/1746-4269-2-47. PMID 17090303. PMC 1637095. http://www.ethnobiomed.com/content/2//47. 
  5. López Austin, Alfredo; Millones, Luis. Dioses del Norte Dioses del Sur. Institutu d'Estudios Peruanos ISBN 978-9972-51-221-6
  6. «“El San Pedro” o “Achuma”». El xéneru Echinopsis , Taxonomía, distribución y comerciu. Perú - Ministeriu del Ambiente. Consultáu'l 10 d'abril de 2015.
  7. «Trichocereus pachanoi {Cactaceae} #198502066 L:1303 Q:1». florawww.eeb.uconn.edu. Consultáu'l 23 de febreru de 2008.
  8. «Echinopsis pachanoi». Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. Consultáu'l 10 de xunu de 2013.
  9. Echinopsis pachanoi en PlantList

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]