Ducáu d'Apulia y Calabria

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Ducáu de Apulia y Calabria

(965) Catapanate of italy.png
(839) Stati presenti in Campania intorno all'anno 1000-es.svg
(849) Stati presenti in Campania intorno all'anno 1000 (Gaeta).svg

1130

Coat of Arms of the House of Hauteville (according to Agostino Inveges).svg (1156)

Bandera de {{{nome_común}}}

Bandera

Llocalización de {{{nome_común}}}
Salerno capital del "Ducato di Puglia y Calabria" en 1100
Capital Melfi
Salerno
Historia
 • Afitáu {{{añu_entamu}}}
 • Integración al reinu de Sicilia 1130


El condáu de Apulia y Calabria, más tarde ducáu de Apulia y Calabria, yera un estáu normandu fundáu por Guillermo Brazu de Fierro en 1042 que tomaba Gargano, Capitanata, Puglia, Campania, y Vulture. El condáu tresformar en ducáu cuando Roberto Guiscardo foi alzáu al rangu de duque pol papa Nicolás II en 1059. La so capital tuvo originariamente Melfi, pero, a partir de 1077, pasó Salerno.

El ducáu sumió en 1130, cuando l'últimu duque de Apulia y Calabria, Roger II de Sicilia, convertir en rei de Sicilia. El títulu de duque foi darréu utilizáu intermitentemente pal herederu del reinu de Sicilia.

Creación[editar | editar la fonte]

Drogo de Altavilla foi investido «conde de Apulia y Calabria» pol emperador Enrique III, que-y arrampuñó esos territorios a Guaimario IV de Salerno.[1][2]

Guillermo Brazu de Fierro, que tornó en septiembre de 1042 a Melfi, foi reconocíu por tolos normandos como xefe supremu. Dirixir a Guaimario IV, príncipe de Salerno, y a Ranulfo Drengot, conde de Aversa, y ufiertó a dambos una alianza. Cola unificación de los dos families normandes, Altavilla y Drengot, Guaimario IV ufiertó la reconocencia oficial de les conquistes y a la fin del añu, una asamblea de barones lombardos y normandos en Melfi axuntar con Ranulfo y Guillermo, que terminó a principios del añu siguiente (1043). Nesta xunta, Guaimario IV aseguró'l dominiu de Guillermo sobre Melfi. Guillermo Brazu de Fierro xuntó y entamó les sos posesiones pa estremase a sigo mesmu de Ranulfo I de Aversa, xefe de los territorios de Campania. Tolos barones presentes ufiertaron un homenaxe como vasallos de Guaimar, que reconoció a Guillermo I como'l primer posesor del títulu de conde de Apulia. P'asegurar los territorios a la so descendencia, Guaimar ufiertó-y a Guillermo casase cola so sobrina Guida, fía de Guido. Guaimar confirmó'l títulu de conde de Ranulfo y, asina, creó'l condáu de Puglia.

El sur d'Italia pocu antes del añu 1000

Guillermo declaró que la primer capital del condáu, y el llar de la corona sería Melfi, ciudá que quedaría fora de la partición. Siguió siendo la capital mientres cuarenta años primero que esta treslladárase a Salerno: el centru de la ciudá estremar en doce distritos, cada unu d'ellos con un palaciu y el control d'esa zona de la ciudá.

En 1077 Salerno foi conquistada y dexó de ser la capital de el so gran principáu, y los sos una vegada estensos dominios fueron incluyíos nel ducáu de Apulia y de Calabria, el señoríu peninsular de la Casa de Altavilla, del que foi per dellos años la capital alministrativa. N'efectu los normandos crearon un prototipu d'estáu nel sur d'Italia, xuniendo les sos posesiones en Puglia-Calabria coles del Principáu de Salerno, que foi'l precursor del Reinu de Sicilia creáu en 1130.

N'efectu Salerno siguió siendo la ciudá más importante de la Italia meridional hasta'l final del dominiu de los Altavilla en 1194, cuando foi destruyida dafechu pol emperador Enrique VI por secuestrar a la so esposa Constanza (que foi la madre de Federico II).[3] L'emperador, pol mesmu motivu, fixo de Nápoles la ciudá principal del sur d'Italia, en perxuiciu de Salerno.[3] Dende entós Salerno —amenorgada a unos pocos miles d'habitantes— perdió importancia en favor de Nápoles, que se convirtió na capital del reinu homónimu nos sieglos del Renacimientu italianu.

Llista de condes y duque[editar | editar la fonte]

Guillermo ye xeneralmente consideráu'l primer conde de Apulia y Calabria. En 1047, el emperador Enrique III retiróse-y el títulu ducal a Guaimar. Bautizó al hermanu y socesor de Guillermo Drogo Dux et Magister Italiae comesque Normannorum totius Apuliae et Calabriae y facer vasallu directu del emperador.

Condes
Duques

En 1127 el ducáu pasó al conde de Sicilia. Foi usáu dempués de manera intermitente como un títulu pal herederu.

1137-1139: Ranulfo, candidatu del papa Inocencio III y del emperador Lotario II

  • 1148-1154: Guillermo III, hermanu del precedente, tamién Guillermo I rei de Sicilia (1154-66)
  • 1154-1161: Roger IV, fíu del anterior, tamién Guillermo II rei de Sicilia

El títulu quedó vacante al morrer Roger IV. Puede ser utilizáu de nuevu mientres un curtiu tiempu por Guillermo IV de Altavilla, tamién Guillermo II rei de Sicilia. Foi recuperáu pol rei Tancredo pal so fíu mayor en 1189.

Guillaume V de Hauteville (rey Guillermo III de Sicilia).

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Loud, 2014, p. 97.
  2. Houben, 2002, p. 10.
  3. 3,0 3,1 Historia detallada de Constanza en Salerno (n'italianu)

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Chalandon, Ferdinand. Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile. París: 1907.
  • (2002) Roger II of Sicily: Ruler between East and West (en inglés). Cambridge University Press. ISBN 9780521655736.
  • Matthew, Donald. The Norman Kingdom of Sicily. Cambridge: Cambridge University Press, 1992.
  • (2014) The Age of Robert Guiscard: Southern Italy and the Northern Conquest (en inglés). Routledge. ISBN 9781317900221.
  • Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016–1130. Londres: Longman, 1967.
  • Norwich, John Julius. The Kingdom in the Sun 1130–1194. Londres: Longman, 1970.
  • Takayama, Hiroshi. The Administration of the Norman Kingdom of Sicily. BRILL, 1993.



Ducado de Apulia y Calabria