Diego Pérez de Valdivia

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Diego Pérez de Valdivia
archidiácono Traducir

1569 - 1574
Diócesis: Diócesis de Xaén
Vida
Nacimientu Baeza Traducir1510 [[(Gregorianu)]]
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu

Barcelona28  de febreru de 1589

(78/79 años)
Estudios
Estudios Universidá de Salamanca doctoráu : Arte, Teoloxía
Nivel d'estudios doctor Traducir
Llingües castellanu
Llatín
Oficiu
Oficiu escritor, profesor universitariu, teólogu y sacerdote católicu
Emplegadores Universidá de Granada
Universidad de Baeza Traducir  (1549 -  1577)
Universidá de Barcelona  (valor desconocíu -  28 febreru 1589)
Creencies
Relixón catolicismu
Cambiar los datos en Wikidata
Diego Pérez de Valdivia

Diego Pérez de Valdivia (Baeza 1525? - Barcelona 1589) foi un sacerdote y teólogu del Humanismu español, discípulu de San Juan d'Ávila y catedráticu de les universidaes de Baeza y de Barcelona.

Vida[editar | editar la fonte]

Inicio[editar | editar la fonte]

Fíu de Juan Pérez y Catalina de Valdivia, dende bien nuevu yá amosó gran devoción y voluntá de siguir la vida relixosa. Quixo ser capuchín, pero nun pudo ingresar na orde. Sicasí, sigue la so sienda espiritual so la direición de san Juan de Àvila, ordenar sacerdote y dedicándose a la predicación popular. En 1548 san Juan d'Ávila unviar a estudiar a la Universidá de Salamanca, onde se doctora n'Artes y Teoloxía.

N'Andalucía[editar | editar la fonte]

Foi profesor nes universidaes de Universidá de Granada Granada (mientres tres años) y de Baeza (ente 1549 y 1577) —onde llogró la cátedra de Sagraes Escritures— y arcedianu de Xaén (ente 1569 y 1574). Ellí, la so vida rigorosa y l'ésitu de la so predicación espertaron envidies y, como'l mesmu san Juan d'Ávila, foi echáu llevantos y acusáu ante'l Santu Oficiu d'espublizar doctrines sospechoses de herexía. Prohibióse-y pedricar y foi encarceláu en Córdoba hasta que se demostró la so inocencia.[1] De nuevu en Baeza tornó la ufierta del arcedianáu, según el nomamientu episcopal ufiertáu por Felipe II y decidió poner en práctica'l so deséu de viaxar a Roma pa llograr la bendición del papa y dir pedricar a tierres d'infieles.

En Valencia y Cataluña[editar | editar la fonte]

Al llegar a Valencia una llarga torbonada torgó-y embarcar camín d'Italia, polo que siguió camín hasta Barcelona. Sicasí, nueves torbonaes (en tres díes distintes) volvieron torgar que s'embarcara ellí, de cuenta qu'interpretó el fechu como un signu de la voluntá divina por que permaneciera na península. Pedricó en Valencia, onde conoció a Juan de Ribera, Lluís Bertran y Nicolau Factor. Más tarde (1578) afitó la so residencia en Barcelona, onde permaneció hasta la so muerte.

A instancies del canónicu Joan Vila (más tarde obispu de Vich) el Conseyu de Cientu nomó a Pérez profesor de Sagrada Escritura de la Universidá de Barcelona, cargu que desempeñó hasta la so muerte. Vivía con dolce compañeros retiráu na Torre Pallaresa (Santa Coloma de Gramanet), pequeña comunidá que caltenía col sueldu de la cátedra y el dineru que llograba de la vienta de los sos llibros y opúsculos, amás de les llimosnes que recibía sobremanera por causa de les sos bien populares sermones (por cuenta de los cualos, especialmente los de Cuaresma, fíxose famosu) que destacaben tantu pola categoría oratoria del so autor como pol so conteníu teolóxicu y la so forma lliteraria: foi denomináu Apóstol de Cataluña. Especialmente pedricó pa esaniciar (ensin ésitu) los bailles, les comedies y el antroxu y les sos mázcares, que consideraba inmorales y altamente perxudiciales.

Reformó la comunidá que sirvía nel Hospital de la Santa Cruz, substituyendo a los enfermeros laicos y franceses por catalanes que formaron una comunidá relixosa. En 1581 fundó un asilu de probes que poco dempués se convirtió na Casa de Misericordia de Barcelona —poniéndola so la proteición del conceyu— p'asistir a los precisaos y educalos, y qu'empezó a funcionar en 1584. Na mesma llinia d'asistencia social, reconstruyó la capiya de la prisión barcelonesa y creó una Pía Congregación de Caballeros qu'aprovía'l sostenimientu pa los presos.

Ente les persones que la escoyeron como guía espiritual tuvo la venerable Ángela Serafina Prat, a quien aconseyó la fundación de les clarises capuchines.

Morrió con fama de santidá'l 28 de febreru de 1589. El so funeral foi una manifestación popular a la qu'asistieron l'obispu, el virréi y les personalidaes de la ciudá; foi soterráu nel conventu de capuchinos de Montcalvari.[2]

Obra[editar | editar la fonte]

La so obra (inspirada en Santu Tomás de Aquino) tien un interés escepcional dientro de los movimientos espirituales del sieglu XVI.[3] Dellos títulos son:

  • Camín y puerta pa la oración: nel qual declárase y facilita la oración mental (Barcelona: Jeroni Genovès, 1584) (digitalización)
  • Avisu de xente recoyida y especialmente dedicada al serviciu de Dios: nel qual danse conseyos y remedios contra los peligros y tentaciones que nel camín del cielu suélense offrescer y dase orde de vida pa qualquier estáu de persona en tolos tiempos del añu (Barcelona: Jeroni Genovès, 1585) (digitalización de la primer edición)
  • Llibru de la breue relación de la vida y muerte exemplarissima de la princesa de Parma de felice memoria (Barcelona: Hieronymo Genoues, 1587) (digitalización)
  • Documentos saludables pa les almes piadoses que con espíritu, y sentimientu quieren exercitar les obres, y exercicios que Iesu Christo... y la Santa Ilesia... enseña (Barcelona: Pere Malu, 1588) (digitalización)
  • De sacra ratione concionandi (Barcelona, 1588)[4]
  • Tratáu de la alabança de la castidá (Baeza: Juan Baptista de Montoya, 1597) (digitalización)
  • Tratáu de la Inmaculada Concepción (nel qu'emplegó los mesmos argumentos que llevaron a Pío IX a efectuar en 1854 la definición solemne del dogma; esti tratáu, nel so vertebración teolóxica y sistemática, ye'l primeru que foi escritu explícitamente en llingua castellana sobre la tema.[5])

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Tuvo qu'abandonar l'arcedianáu acusáu de baxar de xudíos pol obispu Juan Delgado, quien "de casualidá" deseyaba'l cargu pal so sobrín. http://cibernous.com/autores/biedma/teoria/filrenac/javila.html
  2. Taba nel actual "Pasaxe de Caputxins" del Enanche (entós extramuros). En 1714, el conventu foi destruyíu y los capuchinos treslladar al conventu de Santa Madrona de la ciudá; probablemente traxeron los restos que se caltuvieren.
  3. http://www.unav.es/pensamientoclasico/CAFPE26.html
  4. http://www.ujaen.es/investiga/hum669/Perez_Valdivia_De_sacra.htm
  5. http://www.unav.es/pensamientoclasico/CAFPE26.html