Dendrocopos syriacus

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Dendrocopos syriacus
Commons-emblem-notice.svg
 
Picu siriu
Dendrocopos syriacus, Israel 7.jpg
Machu.
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN 3.1)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Piciformes
Familia: Picidae
Xéneru: Dendrocopos
Especie: D. syriacus
(Hemprich y Ehrenberg, 1833)
[editar datos en Wikidata]

Dendrocopos syriacus[2] ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae que vive n'Europa oriental y Oriente mediu.


Descripción[editar | editar la fonte]

Dendrocopos syriacus, Israel 5.jpg

El picu siriu mide ente 23–25 cm de llargu. El so aspeutu ye bien similar al del picu picapinos (Dendrocopos major). Les partes cimeres del machu son principalmente negres, con un llurdiu coloráu na nuca y anches franxes blanques travesando los llaterales de la cara y el pescuezu. Tamién tien grandes llurdios blancos nes nales qu'empiecen al altor del costazu y les plumes de vuelu tán llistaes en blancu y negru. Los trés plumes esteriores tienen solo dellos llixos blancos, y solo vense cuando la so cola ríxida ta esplegada pa ufiertar sofitu mientres engata. Les partes inferiores son principalmente ablancazaes, anque'l banduyu y la parte de la cola son acolorataos. El so picu ye coritu y les sos pates son de color gris verdosu. Les femes escarecen del llurdiu coloráu de la nuca. Los xuveniles tampoco tienen la nuca colorada, pero sicasí tol so pileu ye coloráu.

Estrémase del más pequeñu picu menor (Picoides minor) nel colloráu del so abdome. Ye más difícil estremalo del picu picapinos. El picu siriu tien el picu más llargu, y escarez del llistáu blancu de la cola que tien el picapinos. Otra diferencia significativa ye que'l picu siriu nun tien la llinia negra que conectando la bigorera a la nuca amuesa'l so pariente más estendíu.

Distribución y hábitat[editar | editar la fonte]

El picu siriu vive nel este d'Europa y el norte d'Oriente mediu, dende Austria, Croacia y Polonia hasta Irán ya Israel. Habita nos montes abiertos y zones de cultivu con arbolees y carba, amás de los partes, y depende de los árboles vieyos p'añerar y alimentase. A pesar de la coloración del so plumaxe suel ser una ave pocu llamativa.

Comportamientu[editar | editar la fonte]

Buecu del nial d'un picu siriu nun árbol.

Comunicación[editar | editar la fonte]

Cuando ta ocultu pola xamasca la presencia del picu siriu puede detectase polos sos partilleos y repiqueteos producíos pel so fuerte picu contra la madera. Non solo ye una mera llamada de apareamiento o de desafíu; amás ye un signu identificativo de cada sexu. Son oyibles dende gran distancia, dependiendo del vientu y l'estáu de la madera; la madera bueco produz soníos más altos que los tueros vivos. Los sos martilleos son más enllargaos que los del picu picapinos y van baxando de volume. Son más rápidos y curtios que los del picu dorsiblanco.

Pitucu desenvueltu asomándose pel furacu del nial.

Alimentación[editar | editar la fonte]

El picu siriu aliméntase principalmente d'inseutos; furen la madera de los árboles, como los canesbes d'escarabayos y polillas. El picu siriu xeneralmente pósase nos tueros y muévese escontra riba. Mientres el so ascensu picotia la corteza, esprendiendo fragmentos, anque con frecuencia saca a les sos preses de los resquiebros ayudar de la so llarga y pegañosa llingua. Tamién s'alimenta de granes y frutos cuando los inseutos arralecen.

Reproducción[editar | editar la fonte]

Fura furacos arrondaos d'unos 5 cm de diámetru en tueros podres o de madera blando. El tramu inicial ye horizontal y dempués faise vertical. No fondero abre una pequeña cámara onde se van agospiar hasta once güevos ablancazaos sobre forgaxes de madera. Raramente vuelven usar el mesmu buecu, pero nun ye infrecuente que furen otros furacos nel mesmu árbol. Pueden usar cualquier especie d'árbol lo suficientemente podre. Los pitucos asomar a la salida del nial por que los alimenten los padres, pero cuando s'asusten escuéndense no fondero.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. BirdLife International (2012). «Dendrocopos syriacus» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2014.2. Consultáu'l 20 d'agostu de 2014.
  2. Bernis, F; De Juana, E; Del Hoyo, J; Fernández-Cruz, M; Ferrer, X; Sáez-Royuela, R; Sargatal, J (2002). «Nomes en castellanu de les aves del mundu recomendaos pola Sociedá Española d'Ornitoloxía (Séptima parte: Piciformes)». Ardeola. Handbook of the Birds of the World (Madrid: SEO/BirdLife) 49 (1):  pp. 121-125. ISSN 0570-7358. http://www.seo.org/wp-content/uploads/tmp/docs/vol_49_1_septimo.pdf. Consultáu 'l 20 d'agostu de 2014. 

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Gorman, Gerard (2004): Woodpeckers of Europe: A Study of the European Picidae. Bruce Coleman, UK. ISBN 1-872842-05-4.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]