Denébola

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Denébola
Denébola
Constelación Lleo
Ascensión reuta α 11h 49min 03,58s
Declinación δ +14º 34’ 19,4’’
Distancia 35,9 ± 0,2 años lluz
Magnitú visual +2,14
Magnitú absoluta +1,91
Lluminosidá 13,8 soles
Temperatura 8750 K
Masa 1,75 soles
Radiu 1,65 soles
Tipu espectral A3V
Velocidá radial -0,2 km/s
Otros nomes HD 102647 / HR 4534
HIP 57632 / GJ 448

Denébola (β Leonis / β Lleo / 94 Leonis)[1] ye la segunda estrella más brillosa na constelación de Lleo, detrás de Régulu (α Leonis). La so magnitú aparente ye +2,12. Alcuéntrase a 35,9 años lluz de distancia del Sistema Solar.

Nome[editar | editar la fonte]

El nome de Denébola provién del árabe Al Dhanab al Asad y significa «la cola del lleón». Munchos otros nomes d'estrelles provienen d'esta mesmu raigañu árabe Dhenab, ente otres Deneb (α Cygni), Deneb Kaitos (β Ceti) y Deneb Algedi (δ Capricorni). Na carta estelar del hemisferiu norte de 1871 de R. A. Proctor, Denébola apaez col nome de Deneb Aleet.[2]

Dafira ye un nome menos utilizáu y provién de la pallabra árabe que designa la guedeya de pelo a la fin de la cola del lleón, que ye onde ta asitiada la estrella.[3]

Na astronomía babilonia, esta estrella marcaba la decimoséptima constelación eclíptica, Zibbat A., «la cola del lleón», magar esisten ciertes duldes al respeutu. Otros nomes atribuyíos a esta estrella son Lamash, «el colosu», y Sa, «azul»; en Persia yera conocida como Avdem, «la de la cola». Al pie de la vecina Chertan (θ Leonis), recibía'l nome coptu de Asphulia, probablemente tamién «la cola».[2]

Carauterístiques físiques[editar | editar la fonte]

Denébola ye una estrella blanca de la secuencia principal de tipu espectral A3V con una temperatura efectivo de 8750 K. Tien una lluminosidá 13,8 vegaes mayor que la del Sol, una masa de 1,75 vegaes la masa solar y un radiu 1,65 vegaes más grande qu'el radiu solar. La so velocidá de rotación ye de siquier 120 km/s,[4] 60 vegaes más rápida que la del Sol; arriendes d'ello, el so periodu de rotación ye inferior a 0,65 díes.[5] Con una edá envalorada inferior a 400 millones d'años,[6] ye una estrella relativamente nueva comparada col Sol, que la so edá ye de 4600 millones d'años. Enantes considerada una variable Delta Scuti, anguaño piénsase qu'el so rellumu nun varia de forma significativa.[5]

Un escesu nel infrarroxu detectáu indica la esistencia d'un discu circumestelar alredor de Denébola,[7] similar al atopáu en Vega (α Lyrae) y β Pictoris. Como se piensa qu'el nuesu Sistema Solar formar a partir d'un discu asemeyáu, Denébola puede ser un bon candidatu pa la busca de planetes estrasolares. El discu de polvu tien una temperatura averada de 120 K. Observaciones d'interferometría infrarroxa suxuren qu'esisten dos bandes de polvu; la primera empezaría a una distancia de 0,13 ~ UA de la estrella, estendiéndose 0,3 UA, ente que la segunda empezaría a 13 ~ UA, con un anchu de 6,2 UA.[8]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Denébola (SIMBAD)
  2. 2,0 2,1 Allen, Richard Hinckley (1889). «Lleo», en Courier Dover Publications: Star Names — Their Lore and Meaning (n'inglés), 563. ISBN 0-486-21079-0. Consultáu'l 19 de marzu de 2011.
  3. Denebola (The Fixed Stars)
  4. Acke, B.; Waelkens, C.. «Chemical analysis of 24 dusty (pre-)main-sequence stars». Astronomy and Astrophysics 427. pp. 1009-1017. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2004A%26A...427.1009A&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  5. 5,0 5,1 Denebola (Stars, Jim Kaler)
  6. Decin, G.; Dominik, C.; Waters, L. B. F. M.; Waelkens, C.. «Age Dependence of the Vega Phenomenon: Observations». The Astrophysical Journal 598 (1). pp. 636-644. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2003ApJ...598..636D&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  7. Cote, J.. «B and A type stars with unexpectedly large colour excesses at IRAS wavelengths». Astronomy and Astrophysics 181 (1). pp. 77-84. http://adsabs.harvard.edu/abs/1987A&A...181...77C. 
  8. Akeson, R. L.; Ciardi, D. R.; Millan-Gabet, R.; Merand, A.; Di Folco, Y.; Monnier, J. D.; Beichman, C. A.; Absil, O.; Aufdenberg, J.; McAlister, H.; ten Brummelaar, T.; Sturmann, J.; Sturmann, L.; Turner, N.. «Dust in the inner regions of debris disks around A stars». The Astrophysical Journal 691 (2). pp. 1896-1908. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2009ApJ...691.1896A&db_key=AST&nosetcookie=1.