Cristina Iglesias

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Cristina IglesiasPicto infobox character.png
Vida
Nacimientu

Donostia8  de payares de 1956

(63 años)
Nacionalidá Bandera d'España España
Familia
Casáu/ada con Juan Muñoz
Estudios
Estudios Universidá del País Vascu
(1976 - 1978)
Chelsea College of Art and Design Traducir
(1980 -
Instituto Pratt Traducir
(1988 -
Llingües castellanu
Oficiu
Oficiu artista, escultora y profesora
Trabayos destacaos Laurel Leaves-Moskenes Traducir
Premios
cristinaiglesias.com/
Cambiar los datos en Wikidata
Portón-pasaxe nel Muséu del Prau (2007), obra de Cristina Iglesias.

Cristina Iglesias Fernández Berridi[1] (San Sebastián, 1956) ye una escultora y grabadora española, galardonada y reconocida pola so obra que s'atopa partida por museos y espacios públicos de too el mundu.[2][3] En 2016 concedióse-y el Tambor d'Oru de la Ciudá de San Sebastián.[4]

Biografía[editar | editar la fonte]

Nacida nel senu d'una familia onde los cinco hermanos fueron artistes, empezó estudiando Ciencies Químiques, carrera qu'abandonó pa colase a Barcelona onde prauticó dibuxu y cerámica un tiempu. Dempués, formar n'Escultura na Chelsea School of Art en Londres.[2][5] Ellí conoció al que sería dempués el so home, Juan Muñoz, y a otros artistes como Anish Kapoor.[5] La so estancia na capital británica —y tamién el so pasu per Italia— marcó'l so futuru como artista que deseyaba, sobremanera, trabayar nel espaciu y el contestu.[5] Al terminar nel Reinu Xuníu, pudo aportar a una beca Fulbright pa estudiar na Escuela de Belles Artes del prestixosu Pratt Institute de New York (1988). Nos años 1980 realizó los sos dos primeres esposiciones individuales en Portugal y representó a España per vegada primera na Bienal de Venecia (1986).[5] Esta presencia internacional dexó-y empezar a ser reconocida. Nos años 1990, pasó con ésitu por Suiza, participó na Esposición Universal de Sevilla de 1992, na Bienal de Sydney, visitó per segunda vegada la Bienal veneciana y espunxo obra nel Reinu Xuníu y Estaos Xuníos, siendo galardonada en 1999 col Premiu Nacional d'Artes Plástiques n'España, pelos nuevu caminos» abiertos.[1] Mientres esos años, foi tamién profesora d'escultura na Academia de Belles Artes de Múnich.[6]

Yá consagrada n'Europa y Estaos Xuníos, nos años 2000, dempués de superar el fallecimientu del so home,[5] participó na Bienal de Taipei (2003) y foi la primer española en ser convidada a participar na Trienal de Folkstone (Reinu Xuníu, 2011).[7] La primer obra pública n'España,[5] foi l'encargu que lu realizó Rafael Moneo de la puerta d'entrada del nuevu edificiu na remodelación del Muséu del Prau (2007), el Portón-pasaxe, constituyíu por seis grandes planches móviles con forma de vexetales fosilizaos en bronce.[5]

Obra[editar | editar la fonte]

La obra de Cristina Iglesias emplega tou tipu de materiales como formigón, aceru, agua, cristal, bronce, bambú, foyarasca, ....[5][8] y ella mesma considérase influyida pol constructivismo rusu, los baxorrelieves asirios que pudo contemplar nel Muséu Británicu, l'arquiteutura italiana de la renacencia[5] y califíccase como una escultora constructora, atraida pola arquiteutura.[9] La crítica, Nancy Princenthal, considera les sos obres como «pantalles», qu'unes vegaes actúen pa despintar y, n'otres ocasiones, son camín p'atraer l'atención del espectador escontra daqué. Adrian Searle, pela so parte, considera que les escultures d'Iglesias, cola so xeometría vexetal, recreen los espacios arquiteutónicos y «alterien la nuesa forma de mirar los sos escenarios».[3]

Ganadora del Berliner Kunstpreis en 2012 na modalidá d'artes visuales,[7] la so obra atopar en llugares públicos de too el mundu (Brasil, Dinamarca, España, Estaos Xuníos, Italia, Méxicu, Países Baxos y Reinu Xuníu) y en museos de gran prestíu n'arte contemporáneo como'l MACBA (Barcelona), la Tate Gallery (Londres), el centru d'Arte Reina Sofía (Madrid), el MoMA y el Solomon R. Guggenheim Museum (Nueva York), la Fundaçión Serralves (Porto), el Centro Georges Pompidou (París), o'l Muséu Hirshhorn y Xardín d'Escultures (Washington), ente otros.[6][7] En 2016, espunxo les sos obres nel Muséu de Grenoble mientres tres meses.[10]

Premios y distinciones[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 www.biografiasyvidas.com (ed.): «Cristina Iglesias». Consultáu'l 15 d'avientu de 2015.
  2. 2,0 2,1 españaescultura.es (ed.): «Cristina Iglesias». Consultáu'l 15 d'avientu de 2015.
  3. 3,0 3,1 Muséu Reina Sofía (ed.): «Cristina Iglesias (5 febreru - 15 abril, 1998 / Palaciu de Velázquez, Parque del Retiru, Madrid)». Consultáu'l 15 d'avientu de 2015.
  4. «Cristina Iglesias, Tambor d'Oru 2016» (ye-ye). Consultáu'l 7 de xineru de 2016.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 Castiella, Amelia (31 de xunetu de 2014). «Cristina Iglesias: agua, aceru y seda». El País Selmanal. http://elpais.com/elpais/2014/07/30/eps/1406743382_275425.html. Consultáu 'l 15 d'avientu de 2015. 
  6. 6,0 6,1 cristinaiglesias.com (ed.): «Cristina Iglesias». Consultáu'l 15 d'avientu de 2015.
  7. 7,0 7,1 7,2 «Cristina Iglesias, primer española na Trienal Folkestone». Europa Press (24 de xunu de 2007). Consultáu'l 15 d'avientu de 2015.
  8. Muséu Guggenheim de Bilbao (ed.): «Cristina Iglesias». Consultáu'l 15 d'avientu de 2015.
  9. «"L'arte sollivia; los museos tendríen de tar agora llenos"». La Vanguardia. 23 de febreru de 2013. http://www.lavanguardia.com/magacín/20130215/54365391600/cristina-ilesies-entevista-escultora-magazine.html. Consultáu 'l 15 d'avientu de 2015. 
  10. arterritory.net, Cristina Iglesias nel muséu de Grenoble.
  11. MEC (ed.): «Cristina Iglesias». Consultáu'l 3 de xineru de 2018.
  12. Real Decreto 1179/2015, de 29 d'avientu, pol que se concede la Medaya al Méritu nes Belles Artes, na so categoría d'oru, a les persones y entidaes que se rellacionen. BOE núm. 312, de 30 d'avientu de 2015
  13. «Cristina Iglesias, Tambor d'Oru 2016» (ye-ye). Consultáu'l 7 de xineru de 2016.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




Cristina Iglesias