Costa-Gavras

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Wikipedia:Correxir
Costa-Gavras
Costa-Gavras.JPG
Vida
Nome completu Κωνσταντίνος Γαβράς
Nacimientu

Iraia Traducir12  de febreru de 1933

(86 años)
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Bandera de Grecia Grecia
Residencia Peloponesu
Llingua materna Griegu modernu
Familia
Casáu/ada con Michèle Ray-Gavras  (1968 -
Fíos/es
Estudios
Estudios Institut des hautes études cinématographiques Traducir
Llingües inglés
Griegu modernu
francés
Oficiu
Oficiu direutor de cine, productor de cine, guionista y actor
Premios
Nominaciones
Alcuñu/os Costa-Gavras
IMDb nm0002020
Cambiar los datos en Wikidata

Konstantinos Gavras, llamáu Mariña-Gavras, ye un direutor de cine francu-griegu, nacíu en Lutra-Iraias, Atenes, Grecia, el 13 de febreru de 1933.

Cada película que dirixe sírvelu pa faer patente'l so compromisu políticu. Na so primer dómina dedicar al thriller políticu y el drama sentimental, nos últimos años dedícase más a la ficción social.

Biografía[editar | editar la fonte]

Cuando dexa Atenes pa dir a París, llicenciar en lliteratura. Depués entra nel Institutu d'Altos Estudios Cinematográficos (IDHEC) y trabaya d'ayudante de Henri Verneuil, Jacques Demy y René Clément.

La película Le Jour et l'heure, de René Clément, na que trabaya d'ayudante, déxa-y conocer a Simone Signoret y Yves Montand, colos que va trabar una amistá duradera. En lleendo'l llibru Los raíles de la muerte de Sébastien Japrisot, escribió'l guión y consiguió interesar al productor Julien Derode. La película tuvo un gran ésitu en Francia ya inclusive nos Estaos Xuníos, onde recibió unes bones crítiques.

Tres una estancia en Grecia, conoz el llibru de Vassilis Vassilikos, Z, nel que se reconstrúi'l asesinatu entamáu pola policía d'un líder izquierdista, y l'intentu d'amarutalo d'accidente. En cuanto vuelve a Francia, escribe'l guión en collaboración con Jorge Semprún. Al nun atopar financiamientu, fala con Jacques Perrin, al que conocía de la película Los raíles de la muerte. Aprovechando esta ocasión, Jacques Perrin crea la so propia productora pa montar la película y utilizar los sos contactos, cuantimás, los que tenía n'Arxelia. Ellí van rodar. Jean-Louis Trintignant aceptó trabayar con una baxa remuneración, y lo mesmo fixo Yves Montand. La película tuvo un enorme ésitu en tol mundu, col públicu aplaudiendo a la fin de les representaciones; llogró'l "premiu del Xuráu" nel Festival de Cannes, los Óscar a la meyor película estranxera y al meyor montaxe.

Tres el montaxe de "Z", una Nuechebona, Claude Lanzmann fála-y de Lise y Artur London que fuera viceministro d'Asuntos esteriores de Checoslovaquia y yera unu de los trés fugaos de los procesos que se llevaren a cabu en Praga en 1952 (Xuiciu de Slansky, en:Slánský trial). Munchos intelectuales de la so xeneración habíense vistu estelaos pol comunismu. Tamién Yves Montand xunir al proyeutu de La confesión (fr:L'Aveu), y tres l'ésitu de "Z" consigue dineru pa llevar a cabu'l so proyeutu.

"La Confesión" estrenóse dempués de "Z", y nun momentu bastante maniquéu: foi acusáu primero d'atacar a la derecha y depués a la izquierda, cuando lo único que faía yera denunciar los totalitarismos. Dalgunos nunca-y perdonaron haber llevantáu'l telón que cubría'l estalinismu y en ciertos círculos culturales foi consideráu un apestáu. La película tuvo un gran ésitu y convirtióse n'auténticu fenómenu políticu y cultural que marcó una dómina.

De 1973 ye una de les sos meyores películes, Tao de sitiu. Tres año dempués foi xuráu del Festival de Cannes de 1976.

La película Clair de femme (1979) ta basada nuna novela de Romain Gary, quién cuntó que per primer vegada taba satisfechu cola adaptación a la pantalla d'una de les sos obres. Mariña-Gavras sintióse esteláu por esta hestoria. A Dustin Hoffman paeció-y una de les hestories d'amor más formosu que conociera y, mientres el rodaxe de Mad City, suxurió-y la idea de faer un remake.

El guión de la película Sumíu (1982) ta basáu nel llibru de Thomas Hauser La execución de Charles Horman, basáu de la mesma nuna hestoria real. La película cunta la hestoria de la desapaición d'un mozu periodista estauxunidense mientres el golpe d'Estáu de 11 de setiembre de 1973 de les fuercies armaes contra'l gobiernu de Salvador Allende en Chile. La película llevantó un gran discutiniu n'Estaos Xuníos, yá que pon de manifiestu l'actuación de los axentes del gobiernu estauxunidense y la responsabilidá de la CIA nesi golpe d'Estáu. La estrema derecha d'Estaos Xuníos esixó qu'esi comunista européu nun trabayara nel país. Sicasí, la película consiguió la Palma d'Oru y el Premiu a la meyor interpretación masculina para Jack Lemmon nel Festival de Cannes de 1982, y l'Óscar al meyor guión. Les universidaes estauxunidenses siguen estudiando esta película como una de les importantes.

Dalgunos de los sos proyeutos nun los realizó, como ye, por casu, la idea de llevar al cine la novela del arxelín Boualem Sansal El xuramentu de los bárbaros, pa la cual Jorge Semprún trabayó na so guión.[1]

El cine de denuncia social y política de Mariña-Gavras[editar | editar la fonte]

Mariña-Gavras ye unu de los pocos autores (xuntu con Gillo Pontecorvo, Ken Loach y pocos más) que cultiva un cine de tema crítica y sociopolítico. Missing (Sumíu) trataba de la complicidá d'Estaos Xuníos nel golpe de Augusto Pinochet. En Estáu de sitiu denuncia la connivencia de la CIA cola asesina Dictadura cívicu-militar n'Uruguái (1973 - 1985); en La confesión trata ensin papes na boca les tortures del estalinismu; en Seición especial, el collaboracionismu del gobiernu de Vichy con el invasores nazis; en La caxa de música de los criminales de guerra entá ocultos. Esto valió-y non poques crítiques y discutinios: foi acusáu d'antisemita por Hanna K y de desagradecíu cuando na película norteamericana El senderu de la traición afayó'l fascismu latente nel fondu sur d'Estaos Xuníos. Denunció les bones relaciones qu'hubo ente la Santa Sede y Hitler en Amén, les congoxes de los emigrantes en Edén al Oeste y de los paraos en Arcadia y la voracidad de los banqueros en El capital. A última hora, en pallabres del críticu Diego Galán, "el so cine compon una crónica política de les principales páxines de la segunda metá del sieglu pasáu… y qu'entá sigui reflexando'l presente".[2]La selmana del cine de Valladolid en 2003 y el festival Lumière de Lyon en 2015 dedicaron a esti direutor amplies retrospectives.

Galardones llograos[editar | editar la fonte]

Filmografía[editar | editar la fonte]

Como ayudante de direición[editar | editar la fonte]

Como direutor[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Ameziane Farhani. Jorge Semprun: Voyageur de l'humain
    • Archiváu el 23 de xineru de 2015 na Wayback Machine., El Watan, 11.06.2011, reproducíu en -y Blogue de Lalla Ghazwana; accesu 15.10.2011
  2. Diego Galán, "Mariña-Gavras", en El País, 16-X-2015: http://cultura.elpais.com/cultura/2015/10/15/actualidá/1444912156_489383.html

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Costa-Gavras