Saltar al conteníu

Conxuntu Históricu de Grau

De Wikipedia
Conxuntu Históricu de Grau
Bien d'Interés Cultural
Conxuntu Histórico-Artísticu
Llocalización
País España
Autonomía Principáu d'Asturies
Provincia provincia d'Asturies
Conceyu Grau
Coordenaes 43°23′21″N 6°04′08″W / 43.38903°N 6.06894°O / 43.38903; -6.06894
Conxuntu Históricu de Grau alcuéntrase n'Asturies
Conxuntu Históricu de Grau
Conxuntu Históricu de Grau
Conxuntu Históricu de Grau (Asturies)
Patrimoniu
BIC RI-53-0000438[1]
Cambiar los datos en Wikidata

El Conxuntu Históricu de Grau, asitiáu na capital del conceyu asturianu del mesmu nome, entama a crearse nel sieglu XIII cola concesión nel reináu d’Alfonsu X el Sabiu de la Carta Puebla. Por Decretu 34/92 de 3 de abril del Principáu d'Asturies foi declaráu Bien d'Interés Cultural cola categoría de Conxuntu Históricu.

Llendes

[editar | editar la fonte]

Les llendes del conxuntu son les establecíes nel apartáu 3 del decretu de declaración de B.I.C. Entama na Travesía del Ayuntamiento, pa siguir hacia el norte pela cai Cerro de la Muralla, y torcer primero pal oeste y lluéu pal sur pela cai Manuel Pedregal hasta la Plaza del Xeneral Ponte. Dende aquí, tira pal oeste pela cai Marquesa de Vega d’Anzu, torciendo pela travesía de la Casa Mario hasta la cai Alonso de Grado, onde torna pal este, hasta enllaciar coles cais Eduardo Sierra y Panaderina, y dende equí, en direición norte pela cai Tras los Horreos hasta zarrar la llende na Travesía del Ayuntamiento. Amás del interior d’esti llenderu, la proteición inclui tamién la vega del ríu Cubia que ta delantre la muralla medieval, p’amparar la perspeutiva de la villa.

Historia

[editar | editar la fonte]

Les referencies históriques a la villa de Grau entamen na dómina romana con numberosos restos arqueolóxicos: Castru de Cuaya, llábana de Castiellu, o tesoru de Chapipi. Dende 1368 atópense referencies documentaes sobre'l barganal de la muralla, siendo'l sieglu XIV el de más sonadía na historia de Grau pola so participación nes lluches de Pedro I y Enrique III. Nos vinientes XV y XVI les abondes griesques d’estos sieglos foron ente nobles y plebeyos. Na Guerra de la Independencia la villa sufrió abondos daños, siendo tamién afeutada, nesi mesmu sieglu, polos espolines ente constitucionalistes y absolutistes, y los alzamientos del sieglu XIX.

El perímetru urbanu de Grau quedó afitáu poco dempués de qu’Alfonsu X el Sabiu concediera, igual qu’a toes les poles que fundó n'Asturies, el Fueru de Benavente. Esti acotamientu ye bien probable que coincidiera nel tiempu colos de Llanes, Pravia, Xixón, Villaviciosa, Navia y Uviéu. Esti perímetru urbanu taba defendíu por una muralla, yá documentada en 1310, en que faise referencia a una casa que «Diaz en tales términos dientro la cerca de la dicha pobla»; o en 1368, na venta d'otra casa «dientro la cerca de la dicha pobla».

Les muralles formaben un trapeciu, de reducíes dimensiones, qu’arredolaben solo la Casa de Miranda, l'antigua Ilesia parroquial (baltada a principios de sieglu XX, y que databa de la dómina de la fundación) y el pequeñu nucleu primitivu. El recintu tenía dos puertes (dambes con ponte de llevantamientu): la del Arcu del Reló, baltada en 1866 que daba a la Plaza del Conceyu, y La Portica, que daba al campu.

Según l'historiador Álvaro Fernández de Miranda, la muralla caltúvose intauta hasta 1810, en que foi parcialmente baltada polos franceses, calteniéndose parte de los llaos oriental y meridional que dan a la playada del ríu Cubia, y al regatu de La Cruz.

Conxuntu históricu

[editar | editar la fonte]
Grau. Plaza Xeneral Ponte.

Dende'l puntu de vista arquiteutónicu distínguense dos núcleos bien estremaos: Un nucleu antiguu, dientro la muralla, con edificaciones destacaes, como la Casa de Miranda Valdecarzana y la so Capiella de los Dolores, la Ilesia, la Casa Conceyu y edificaciones primitives de poco altor; y otru nucleu que s'estiende a lo llargo la carretera xeneral, onde predominen arquiteutures rexonalistes de trés y cuatro altores xunto con otros tipos constructivos propios de la transición al sieglu XX. Anque nun presenta un cromatismu singular, pue considerase que'l blancu y el gris son los colores que más destaquen na zona antigua, siendo la zona del enanche más polícroma. Ente toos los elementos arquiteutónicos d’esti conxuntu, los más significaos son:

El Capitoliu o Palaciu Velázquez: Asitiáu na cai Eulogio Diaz Miranda, esti notable palacete, tamién conocíu como Xalé del Campu, atribúyese al arquiteutu santanderín Juan Miguel de la Guardia. Foi mandáu construyir a fines del sieglu XIX pol indianu Manuel Velazquez, emigrante a Santu Domingu. Ye d'estilu eclécticu ya un exemplu destacáu de l'arquiteutura indiana, qu'abonda na villa moscona. Álzase aisláu nel centru d'un xardín, con estructura de planta cuadrada de dos pisos, y torre de cuatro pisos con cubierta piramidal de cerámica vidriada de llamaderos colores y galería acristalada. Na fachada principal, ye de destacar el portal adinteláu[n 1] d'orde xónicu, al que s'apuerta por una doble escalinata de piedra, de tipu imperial italianu.

Villa Granda: Atópase tamién na cai Eulogio Diaz Miranda, esti edificiu d'estilu eclécticu mandáu construyir en 1882 pol indianu Juan Granda, emigrante en Cuba. Al quedar viudu, torna pa la so villa de nacencia, onde constrúi Villa Granda. Ta arrodiáu por un enrexáu de fierro forxáu, nel que s’amuesen les iniciales del propietariu. L'edificiu caltiense ensin cambeos dende la so inauguración en 1898. Ye un edificiu de base rectangular y dos plantes, nel que sobresal el cuerpu central de trés plantes, cola puerta d'accesu a la vivienda y dos balcones, un per pisu, con antepechu’n voladizu. El restu del edificiu amuesa ventanes na planta baxa y balcones na planta primera, asitiaos toos de forma simétrica. Les fachades, cola esceición de la trasera, na qu'apaez la típica galería de madera, son de sillar[n 2].

Palacete de la Familia Martínez: Na mesma cai que los edificios anteriores, ye obra del arquiteutu Juan Miguel de la Guardia, y construyose a fines del sieglu XIX n'estilu eclécticu, con gran austeridá decorativa, pal indianu Manuel Martínez García, emigrante en Cuba. Ye un palacete urbanu de base cuadrada y alzáu en forma de H, con dos cuerpos llaterales de trés pisos, que bordien un central de dos, ú s’atopa l'arcu d'entrada al inmueble. Esti ta arrodiáu por un xardín zarráu con muriu y rexáu. La fachada principal s'estructura en trés cais, la central con puerta de mediu puntu y sobre esta trés ménsules[n 3] con adornos vexetales, que sofiten un balcón con rexes. Nes cais llaterales, más altes ya iguales, ábrense ventanes con enrexáu y na tercer planta, ventanes bífores[n 4] n'arcu de mediu puntu.

Fonte d’Arriba: Finando cola cai Eulogio Diaz Miranda, hai que mentar la Fonte d’Arriba, la más afamada fonte de la villa. Hasta la llegada del agua corriente a les cases, los moscones abastecíense d'agua nella, yá qu’atalantaben que yera el meyor fontán. Ye d'estilu neoclásicu y foi construyida’n 1796, en tiempos de Carlos IV. Ta enmarcada por dos murios a mediu altor, fechos en sillarejo[n 5] y dos escaleres d'accesu. El pilón tien trés caños, un a cada llau, y remata con un xarrón. Amuesa una inscripción na que se llee: «I.H.S./Re(nan)do la M(ajestad) de Carlos IIII/esta Villa de Gra/do la hizo a su Cos/ta Año D(e) 1796».

Casa Palacete de Indalecio Corujedo: Tornando pal centru la villa, ente les places Indalecio Corujedo y Regino López, atópase esti palacete que foi mandáu construyir pol indianu Juan Fernández al arquiteutu Juan Miguel de la Guardia a fines de 1890, anque foi'l so xenru Indalecio Corujedo, Diputáu a Cortes per Asturies a empiezos del sieglu XX quien terminó dando-y nome a la casa. Ye un edificiu d'arquiteutura culta y d'influyencia francesa. Atéchase con un teyáu de cayuela bien inclináu con bufardes abondo emplegaes na arquiteutura francesa del XVIII. Tien base rectangular con esquina en chaflán y dos plantes. Dos de los llaos ábrense, na planta baxa con balcones a ras ya adintelaos, mentanto que los de la planta cimera son balcones en voladizu remataos con arcos semicirculares con guardapolvu[n 6]. Na segunda planta na zona de chaflán, sobresal un miradoriu acristaláu, y na fachada trasera una guapa galería qu’ocupa les dos altures. Na trasera, zarráu por un enrexáu de fierro, tien un xardín pequeñu con casina pal xófer.

Grau. Palaciu de la Marquesa de Fontela.

Palaciu de la Marquesa de Fontela: Na llende sureste del conxuntu históricu, na cai Eduardo Sierra, llevántase esti palacete urbanu del sieglu XVIII, propiedá de la Marquesa de Fontela, constituyíu por palaciu, capiella y plaza con palmeres. Foi reformáu en 2010, pa camudalu a Centru de Receición ya Información pal Visitante de la Comarca del Camín Real de la Mesa. Ye un edificiu de base rectangular, con trés plantes separaes per llinies d’imposta[n 7], más bufarda cimera. Los murios tán llucíos ya pintaos, mentanto los esquinales y los vanos son de sillar, presentando na fachada trasera, una galería nel primer pisu. Na fachada principal a nivel del primer pisu, a los llaos del balcón central, atópense dos escudos nobiliarios. El primeru de los blasones asoleya les armes de D. Alvarez de Bandujo y el segundu les de la casa de los Solares. Estos escudos daten d’empiezos del sieglu XX, al destruyir les tropes franceses de Napoleón los orixinales en 1808. La capiella, que ta separtá del palaciu, ye de nave única, y dómina posterior al palaciu, y pol so estilu pudiera ser obra del arquiteutu Juan Miguel de la Guardia.

Casa de los Fernández de Miranda: Nel centru la villa, na Plaza General Ponte (onde celébrase’l mercáu tradicional de los miércoles y domingos), llevántase esti edificiu, posiblemente construyíu a fines del sieglu XVIII. Ye d'un estilu eclécticu, nel que s’amiesten elementos barrocos y neoclásicos. Tien base cuadrada y consta de trés plantes separaes per llinies d’imposta. La fachada sur, ta dividida en tres cais, dixebraes por pilastres de capitel molduráu y que finen na parte cimera con un conxuntu d’oculos[n 8] arrexuntaos de trés en trés. Esta fachada, remata nun frontón con escudu nobiliariu. Los sos murios amuesen nun diseñu regular, vanos adintelaos con puertes abiertes na planta baxa y balcones a ras con antepechos de forxa y guardapolvos nos pisos altos.

Casa de los Arcos o de Arias Miranda: Asitiada tamién na Plaza General Ponte, estructúrase en trés plantes. Les dos primeres daten del sieglu XVIII y tán feches con sillares de piedra caliar rosa, entanto que la tercera, más la bufarda, paez corresponder a una ampliación del sieglu XIX. Esta edificación pertenez a un modelu de vivienda urbana, que repitese n'otres villes de la rexón y, posiblemente, sía la única construcción que se caltién en pie d'un conxuntu más ampliu que bordiaba la plaza. Destaca la portada con los dos arcos de mediu puntu na planta baxa, que y-dan nome a la casa. Presenta una distribución simétrica de los vanos, nos que destaca'l balcón central de la primera planta, de fierro forxáu, con antepechu voláu, zarráu con rexes torniaes que recuerden l'estilu rococó.

Palaciu Miranda-Valdecarzana: Na cai Cerro de la Muralla, asítiase esti palaciu llevantáu pola familia Miranda, a quien Felipe IV concedió-yos el títulu de Marqueses de Valdecarzana en 1642. Según investigaciones arqueolóxiques, la construcción inicial data del sieglu XV, d'esta dómina ye un arcu oxival[n 9] atopáu nos restos de la torre militar del ángulu nordeste. Nos sieglos XVII y XVIII foi remocicáu dafechu n'estilu barrocu, estilu que caltién anguaño l’edificiu. Ye un palaciu urbanu de planta rectangular, alredor d’un patiu central y cuatro torres nes esquines. Sobro la puerta de la fachada principal, orientada escontra l'este, amuésase l'escudu de la familia Miranda que presenta, nel llau izquierdu, a cinco moces desnudes de cintura, sofitando una cáscara de venera caúna, orlaes con dos culiebres de dos cabeces. Nel interior, dende l'antepar arranca una escalera monumental pola que s’apuerta a les dependencies señoriales. El patiu central, tien una fonte monumental nel centru, suelu empedriáu y ocho columnes nel pisu baxu, que dexen formar un adriu.

Capiella de Nuesa Señora de los Dolores: Foi mandada construyir pol tercer Marqués de Valdecarzana en 1713, rematando la so construcción en 1717, como complementu eclesial del palaciu vecín de Miranda-Valdecazana. Ye una de les capielles palaciegues más sobresalientes del estilu barrocu n'Asturies, atribuyéndose-y la obra al arquiteutu Francisco de la Riva Ladrón de Guevara. Ta construyida con sillares de piedra caliar gris ya arrosada, perfeutamente llabraos, que y-dan fermosura cromática al edificiu. Nel esterior destaca la portada de la fachada este, que presenta arcu de mediu puntu, bordiáu per pilastres decoraes con rombos encaxaos y, sobre l'arcu, un frontón qu'alluga una fornica. Ye de planta rectangular, ya nave única xebrada en trés tramos. El delanteru, de mayor altor, cúbrese con cúpules sobre pechines[n 10], nos otros dos utilízase la bóveda de mediu puntu con llunetos[n 11]. Nel interior sobresal l’ornamientu a base de casetones y cornises moldiaes, asina como la so elegante sacristía.

Grau. Muralla.

Muralla medieval: La villa de Grau surde a metanes del sieglu XIII, cuando'l rei Alfonso X el Sabiu concede la Carta puebla que permite la fundación d'esti nucleu urbanu nel Camín de Santiago. L'elementu más significáu del so surdimientu, ye el llevantamientu de la muralla, que tendría llabores defensives ya fiscales, col cobru del portalgu pal accesu de les mercancíes. La muralla de Grau, de mediu metru d'anchor y siete d'altor, cumplió cola so misión defensiva en numberoses ocasiones históriques. Asina en 1308, protexó a los moscones cuando'l conde Gonzalo Peláez de Cuaya amburó l’esterior de la villa col enfotu de francir los sos fueros, o cuando na Guerra d’Independencia, defendió alternativamente a invasores y nacionales en socesives conquistes y reconquistes de la villa. D'aquella primer muralla malpenes queden más ñicios que'l muriu este, asitiáu sobre una terraza na ribera del ríu Cubia. La fachada norte del Palaciu Miranda-Valdecarzana y la parede medianera de la Casa Conceyu foron edificaes sobre la mesma muralla.

Notes

[editar | editar la fonte]
  1. ↑ Adinteláu: Dizse del arcu que tien la so superficie inferior reuta y horizontal.
  2. ↑ Sillar: Piedra, comúnmente con forma de paralelepípedu, llabrada en delles cares, coles que se llevanten los murios de sillería. Pol so grandor y pesu, faise precisu l’usu de maquinaria pa la so colocación.
  3. ↑ Ménsula: Elementu perfiláu con delles moldures, que sobresal del planu vertical, y val pa sofitar dalgún oxetu.
  4. ↑ Bífora: Güecu d’una ventana o puerta formáu por dos arcos ximielgos, ente los que se interpon una columna.
  5. ↑ Sillarejo: Sillar pequeñu o llabráu de mou bastu.
  6. ↑ Guardapolvu: N’arquiteutura, moldura saliente a mou de cornisa, que protexe ya enmarca un retablu u otru elementu arquiteutónicu, tanto pela parte cimera como pelos llaterales.
  7. ↑ Imposta: Nes fachades d’edificios, franxa saliente de pequeñu gordor, que marca la dixebra ente pisos.
  8. ↑ Óculu: N’arquiteutura, ventana o regalla con forma circular u oval, pa la illuminación d’interiores. Del llatín oculus (güeyu).
  9. ↑ Oxival (o arcu apuntáu): Arcu compuestu de dos tramos d’arcu que formen ángulu na cuña central.
  10. ↑ Pechina: N’arquiteutura cada un de los elementos constructivos que solucionen l’axuntadura ente la base circular d’una cúpula, ya un espaciu embaxo de planta cuadrada.
  11. ↑ Llunetu: N’arquiteutura, bóveda pequeña con forma de media lluna abierta na bóveda principal pa illuminar esta. Nómase tamién arcu florentín.

Referencies

[editar | editar la fonte]

Esti artículu ye una obra derivada de la disposición relativa al procesu de declaración d'un bien cultural o natural, asoleyada nel B.O.P.A. númberu 106, d’ocho mayu de 1992, testu que ta llibre de restricciones conocíes, en virtú del derechu d'autor de conformidá col artículu 13 del Testu Refundíu de la Llei de Propiedá Intelectual (B.O.E. númberu 97, de 22 d’abril de 1996).

Bibliografía

[editar | editar la fonte]
  • Fernández de Miranda, Alvaro (Vizconde de Campo Grande): Historia de una Comarca Asturiana. Grado y su concejo. Est. Tip. de la Viuda e Hijos de Tello. 1907. Madrid.
  • Cid Priego, Carlos: Zona Interior Centro Occidental (I). Los concejos de Candamo, Grado, Las Regueras, Santo Adriano y Yernes y Tameza. Liño n. 3. Revista del Departamentu d’Arte de la Universidá d’Uviéu. 1982. Uviéu.
  • Madrid Álvarez, Vidal de la: El palacio de Miranda-Valdecarzana y la capilla de Nuestra Señora de los Dolores de Grado. Liño n. 11. (pax. 103-125). Revista del Departamentu d’Arte de la Universidá d’Uviéu. 2005. Uviéu.
  • Ruiz de la Peña, Ignacio: La Capilla de los Dolores de Grado: construcción, historia y restauración. Universidá d’Uviéu. 2005. Uviéu.
  • Ruiz de la Peña, Ignacio: Las Polas asturianas en la Edad Media. Universidá d’Uviéu. 1981. Uviéu.
  1. ↑ «Wiki Loves Monuments monuments database» (13 payares 2017).
Sacáu de «https://ast.wikipedia.org/w/index.php?title=Conxuntu_Históricu_de_Grau&oldid=4630042»