Concha García Campoy

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Concha García CampoyPicto infobox character.png
Concha García Campoy.jpg
Vida
Nome completu Concepción Garcia Campoy
Nacimientu Terrassa28  d'ochobre de 1958
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu

Valencia10  de xunetu de 2013

(54 años)
Causa de la muerte Leucemia
Familia
Casáu/ada con Andrés Vicente Gómez  (2000 -  10 xunetu 2013)
Estudios
Estudios Universidá Autónoma de Barcelona
Llingües castellanu
catalán
Oficiu
Oficiu periodista, presentadora de televisión y llocutora
Emplegadores Televisión Española
Premios
IMDb nm0305585
www.telecinco.es/blogs/elblogdelacampoy/
Cambiar los datos en Wikidata

Concepción «Concha» García Campoy (Terrassa, Barcelona, 28 d'ochobre de 1958-Valencia, 10 de xunetu de 2013)[1] foi una periodista y presentadora de radiu y televisión española.[2]

Empezó la so trayeutoria profesional en 1979, a la edá de 21 años, nun programa radiofónicu de la Cadena Acope en Eivissa.[3] En 1984 incorporar a Radiotelevisión Española, onde empecipió la so formación nos servicios informativos de la canal.[4] Cuando terminó la so etapa en TVE,[5] pasó per distintos medios onde alternó la so actividá na radio con dellos trabayos pa televisión y prensa.[3][2][6] Dende setiembre de 2006 foi miembru de la xunta directiva y vocera de l'Academia de les Ciencies y les Artes de la Televisión,[1] según hasta xineru de 2012 dirixó y presentó en Telecinco la edición mañanera de les sos informativos.[7] Con dellos premios y reconocencies a la so carrera periodística,[1][2] nel añu 2012 anunció la so retirada temporal de la televisión pa dedicar tiempu a la so llucha contra la leucemia,[8][9] sicasí finó'l 10 de xunetu de 2013 tres nun consiguir vencer la enfermedá.[2][10]

Biografía[editar | editar la fonte]

Nació'l 28 d'ochobre de 1958 en Terrassa,[1] anque a una edá temprana treslladar cola so familia, d'orixe andaluz, a Eivissa.[8][5][11] Ellí cursó bachilleratu y al so regresu a Barcelona, matricular na Universidá Autónoma de Bellaterra pa estudiar la carrera de periodismu.[2] Paralelamente, empecipiar n'otros cursos que nun llegó a rematar: ciencies económiques y filoloxía hispánica.[6] En llogrando cuatro años dempués la so llicenciatura en Ciencies de la Información, en 1984 ingresó al ente públicu.[8][5] Nel ámbitu familiar tenía dos hermanos, Asunción y Francisco, [12][13] y tuvo casada en dos causes, primero col abogáu ibicenco Jaime Roig y depués col sociólogu manchegu Lorenzo Díaz,[8][14] con quien tuvo dos fíos, Lorenzo (1993) y Berta (1998).[15][16] En dixebrándose d'esti postreru, n'ochobre de 2000 rehízo la so vida sentimental col productor de cine Andrés Vicente Gómez.[17][5][18]

Al marxe de los sos llabores periodísticos, en 1995 collaboró cola campaña d'Amnistía Internacional sobre la violación de los derechos de la muyer na rexón de Bosnia[19][20] y tamién trabayó pa la ONG Mensaxeros de la Paz onde impulsó'l so defensa de les causes sociales, la igualdá d'oportunidaes y los derechos humanos de les persones.[21]

A principios de xineru de 2012 anunció al traviés de la so cuenta de Twitter que dexaba la televisión temporalmente por cuenta de que diagnosticárase-y leucemia —un tipu de cáncer qu'afecta al texíu que produz les célules del sangre— mientres les sos vacaciones de Navidá.[9] Por eses feches, la comunicadora foi hospitalizada por cuenta de esta enfermedá, que-y torgaba presentar l'informativu mañaneru mientres los próximos meses.[12][16] De magar, empezó'l so tratamientu de quimioterapia.[12][16][22] En superando'l tercer ciclu de medicación, en xunu de 2012, recibió un autotrasplante de migollu óseu.[23] Anque primeramente superó la enfermedá, la periodista recayó en xineru de 2013, y foi hospitalizada pa intensificar el tratamientu.[24] Más tarde, a mediaos de marzu del mesmu añu volvió ingresar nel Hospital Universitariu y Politécnicu de La Fe de Valencia pa sometese a una segunda intervención que consistía nun tresplante de sangre de gordón umbilical.[25] Desque recibió l'alta un mes dempués de la operación, allegaba dacuando al centru médicu pa tener un siguimientu de la so enfermedá.[26]

Finalmente, diecinueve meses dempués de que se-y diagnosticara una variedá de leucemia, finó a la edá de 54 años nel Hospital La Fe, de Valencia, n'ingresando dos díes antes nel centru clínicu por un agravamientu de la so enfermedá.[10] El principal motivu de la so muerte foi una insuficiencia hepática aguda causada pol efeutu de les melecines nel fégadu, lo que provocó que presentara una situación de coma irreversible.[27][28][29] El so funeral tuvo llugar el 12 de xunetu na llocalidá madrilana de Tres Canto, Madrid.[30] A él allegaron compañeros d'oficiu y personalidaes polítiques como Tomás Gómez y Alfredo Pérez Rubalcaba, ente otros.[31]

Carrera profesional[editar | editar la fonte]

Les periodistes Inés Ballester, Concha García Campoy y Nieve Herrero, nos Premios Talentu 2012.

Empezó la so trayeutoria profesional en 1979, con 21 años, nos servicios informativos de Radio Popular d'Eivissa, onde dirixó'l programa radiofónicu d'entrevistes y reportaxes Antena pública.[3][2] Al cabu d'un añu compaxinó esta función cola de redactora del diariu rexonal Última hora,[8] hasta qu'en 1983 aprobó les oposiciones de RTVE como'l númberu unu» de la so promoción ya incorporóse de momentu a la redacción de los servicios informativos de la cadena nes Islles Baleares.[4] Ellí permaneció mientres seis meses por cuenta de que la direición d'informativos en Madrid reclamar pa presentar la edición del Telediariu.[6] El 7 de xineru de 1985 debutó col so primera noticiario de sobremesa en La 1 de Televisión Española, que-y dexó algamar la fama al pie de Manuel Campo Vidal,[8] el so compañeru de plató.[3][4] Mientres más de dos años presentó'l Telediariu del mediudía y, pocu más tarde, fixo lo propio col informativu de la nueche.[6] Nel branu de 1986, mientres presentaba les noticies, compaxinó'l so trabayu televisivu cola direición de Les mañanes de Radiu 1, en Radio Nacional d'España (RNE).[8][2][2] Coles mesmes, mientres esi periodu collaboró en diverses publicaciones de la prensa escrita como Panorama o Vogue y na seición de cultura del diariu L'Independiente.[6]

En 1987, García Campoy abandonó la televisión en fichando pola Cadena SER y, a principios del añu 1988, empezó a dirixir el programa A vivir que son dos díes.[3][2] Rápido convirtió l'espaciu nel más escucháu de la fin de selmana y llegó a cuntar con hasta un millón d'oyentes, polo que foi galardonada col Premiu Ondes, l'Antena d'Oru y el Micrófonu d'Oru, toos ellos en 1989.[1][8][4][5][10] Coles mesmes collaboró nel dominical de El País, y nel suplementu de cultura Babelia.[6] En 1991, mientres esta dómina, tornó a Televisión Española pa dirixir el programa Mira 2.[2] Dempués d'una baxa por maternidá en 1992, la periodista retornó a la Cadena SER y tiempu más tarde, fichó por Antena 3 Radiu pa ponese al frente del mañaneru Díes de radiu.[32] D'ende foise a Onda Cero, na que s'ocupó en 1994 de Nueches de radiu, y dos años más tarde pasó a La Brúxula pa sustituyir a Ernesto Sáenz de Buruaga, onde permaneció hasta 1999.[3][2] Darréu compaxinó l'espaciu de radiu de fin de selmana Les coses que nunca te dixi col so trabayu n'otros medios; comentarista en Les noticies de Tele 5 y collaboraciones selmanales nel programa cultural de TVE Señes d'identidá[33] y La Revista de El Mundo.[6] Tamién publicó'l que fuera'l so segundu llibru El doble mirada (1996), con imáxenes de la fotógrafa Ouka Leele.[34] Coles mesmes encargóse de dirixir y presentar el magacín Güei ye domingu (1999-2004) colos sos entamos na cadena privada Telecinco, onde condució mientres trés años'l programa contenedor La gran ilusión.[3] De nuevu nes ondes, ente setiembre de 2004 y xunu de 2006, encargar de la direición y presentación del programa vespertín Campoy nel so puntu na emisora Punto Radio.[3][19]

N'agostu de 2006 xunir a la canal de televisión Cuatro,[19] nel que dende'l 4 d'ochobre del mesmu añu hasta'l 24 d'avientu de 2010 fíxose cargu de la conducción del magacín diariu Les mañanes de Cuatro.[35][36] Tres la fusión de Telecinco y Cuatro en 2010,[37] la periodista dexó'l testigu a Marta Fernández nel programa y pasó a presentar la edición mañanera d'Informativos Telecinco dende'l 8 de xineru de 2011.[38] Un añu dempués, el 10 de xineru de 2012, anunció la so retirada temporalmente de la televisión por cuenta de que carecía leucemia.[8][7][9]

Radio y televisión[editar | editar la fonte]

Collaboraciones en ficción[editar | editar la fonte]

Nesta llista detállense les apaiciones de Concha en películes de cine o series de televisión.[47][48]

Títulu Cadena Feches d'emisión Xéneru
A vivir que son dos díes[32] Cadena SER 1988 - 1993 Radiofónicu
Antena pública[39] COPE 1979 Radiofónicu
Brúxula, La[40] Onda Cero 1996 - 1999 Radiofónicu
Campoy nel so puntu[41] Punto Radio 2004 - 2006 Radiofónicu
Díes de radiu[42] Antena 3 Radiu 1993 Radiofónicu
Gran ilusión, La[43] Telecinco 1999 - 2002 Magacín
Güei ye domingu[44] Onda Cero 1999 - 2004 Radiofónicu
Informativos Telecinco[38] Telecinco 2011 - 2012 Informativu
Mañanes de Cuatro, Les[36] Cuatro 2006 - 2010 Magacín
Mañanes de Radiu 1, Les[45] RNE 1985 Radiofónicu
Mira 2[46] TVE-2 1991 Informativu
Nueches de radiu[40] Onda Cero 1994 Radiofónicu
Telediariu[45] TVE-1 1985 - 1987 Informativu

Premios y reconocencies[editar | editar la fonte]

A lo llargo de la so carrera periodística, García Campoy cuntó con delles reconocencies daes pel mundu de la comunicación a los profesionales más destacaos del ámbitu nacional.[1][2] Dalgún de los más relevantes fueron recibir el Premiu Ondes, el Micrófonu d'Oru y delles Antena d'Oru.[4][5][10] Amás, desque finara en xunetu de 2013 y, a títulu póstumu, hubo distintos propuestes pa homenaxar y remembrar el trabayu de la periodista catalana.[56] Primero'l Conceyu d'Eivissa anunció la reconocencia de la comunicadora como fía adoptiva de la ciudá, depués la escuela de negocios na qu'ella impartía clases llanzó un programa de beques nel so nome, más tarde l'Academia de Televisión comunicó la creación del premiu de periodismo «Concha García Campoy», dempués llogró del MSSSI la Gran Cruz de la Orde Civil de la Solidaridá Social que la reconoció pol so defensa a les causes sociales y los derechos humanos y, finalmente, el Ministeriu d'Educación, Cultura y Deporte dio-y el Premiu Nacional de Televisión n'ochobre de 2013.[21][57][58]

Antena d'Oru[editar | editar la fonte]

Títulu Direutor Añu Xéneru
El rei del mambo[49] Carles Mira 1989 Película
La muyer de la to vida
Episodiu: «La muyer feliz»[50]
José Miguel Ganga 1990 Serie
La reina anónima[51] Gonzalo Suárez 1992 Película
Los peores años de la nuesa vida[52] Emilio Martínez Lázaro 1994 Película
7 vides
Episodiu: «Hot Milk»[53]
Ricardo A. Solla 2005 Serie
Cientu[54] Carlos Villaverde 2005 Película
La chispa de la vida[55] Álex de la Iglesia 2011 Película
Añu Mediu Espaciu d'espardimientu
1989[32] Nacionales de radiu A vivir que son dos díes (Cadena SER)
1994[59] Nacionales de radiu Nueches de radiu (Onda Cero)
2001[60] Nacionales de televisión La gran ilusión (Telecinco)

Micrófonu d'Oru[editar | editar la fonte]

Añu Mediu Espaciu d'espardimientu
1989[32] Nacionales de radiu A vivir que son dos díes (Cadena SER)
2003[6] Nacionales de radiu Güei ye domingu (Onda Cero)

Premiu Ondes[editar | editar la fonte]

Añu Mediu Espaciu d'espardimientu
1989[32] Nacionales de radiu A vivir que son dos díes (Cadena SER)
2001[61] Nacionales de radiu Güei ye domingu (Onda Cero)

Otros premios[editar | editar la fonte]

Añu Galardón
1992[34] Premiu Atlántica
1996[34] Premiu Importante Diariu d'Eivissa
1996[62] Premios APEI-PRTV
1998[34] Premiu Añal a la Comunicación de Alcatel
2005[63] Premiu «Siurells de plata»
2006[64] Premiu Ramon Llull
2009[65] Premiu Muyer profesional (FEDEPE)
2012[66] Premiu Joaquín Soler Serrano
2012[21] Cruz de la Orde Civil de la Solidaridá Social
2013[57] Premiu Nacional de Televisión

Obres publicaes[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Redacción (10 de xunetu de 2013). La Vanguardia (ed.): «Muerre Concha García Campoy». Grupu Godó. Consultáu'l 11 de xunetu de 2013.
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 Informativos Telecinco (ed.): «Concha García Campoy: Toa una lluchadora hasta'l final». Madrid: Mediaset España Comunicación (10 de xunetu de 2013). Consultáu'l 11 de xunetu de 2013. Error de cita: La etiqueta <ref> ye inválida; el nome «fallecimientu» ta definíu delles vegaes con distintu conteníu
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 ABC (ed.): «Concha García Campoy, 33 años de carrera na radio y la televisión». Vocento (10 de xunetu de 2013). Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 El País (ed.): «Fina la periodista Concha García Campoy». Grupo PRISA (10 de xunetu de 2013). Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 RTVE (ed.): «Concha García Campoy, una vida dedicada a la información» (10 de xunetu de 2013). Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 6,7 Redacción (11 d'avientu de 2012). ATV (ed.): «Concha García Campoy, Premiu Joaquín Soler Serrano de Radiu y Televisión». Archiváu dende l'orixinal, el 26 de mayu de 2014. Consultáu'l 18 d'ochobre de 2013.
  7. 7,0 7,1 Vanitatis (ed.): «so-enfermedá-empecipio-un-segundu-ciclu-optimista-17412/ Concha García Campoy, sobre la so enfermedá: "Empecipio un segundu ciclu optimista"» (28 de xineru de 2012). Archiváu dende l'so-enfermedá-empecipio-un-segundu-ciclu-optimista-17412/ orixinal, el 3 de mayu de 2014. Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 8,7 8,8 Redacción (10 de xineru de 2012). ¡Hola! (ed.): «Concha García Campoy dexa temporalmente la televisión por causa de una enfermedá». Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  9. 9,0 9,1 9,2 Público (ed.): «García Campoy: "Tengo leucemia, pero tamién ánimu de llucha"» (9 de xineru de 2012). Consultáu'l 10 de xineru de 2012.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 El Mundo (ed.): «La periodista Concha García Campoy fina a los 54 años». Unidá Editorial (10 de xunetu de 2013). Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  11. Les Provincies (ed.): «Afaya Dalt Vila coles narraciones de Paz Vega y Concha García Campoy» (28 de xunetu de 2010). Consultáu'l 8 d'ochobre de 2010.
  12. 12,0 12,1 12,2 Vanitatis (ed.): «con-fuercia-a-una-nueva-fase-de-la so-enfermedá-18094/ Campoy enfréntase "con fuercia" a una nueva fase de la so enfermedá» (19 de marzu de 2012). Archiváu dende l'con-fuercia-a-una-nueva-fase-de-la so-enfermedá-18094/ orixinal, el 3 de mayu de 2014. Consultáu'l 12 d'abril de 2012.
  13. Redacción (16 de xineru de 2012). Fórmula TV (ed.): «Andrés Vicente Gómez fala sobre la leucemia de la so muyer Concha García Campoy». Noxvo Editorial. Consultáu'l 20 d'avientu de 2013.
  14. Redacción (30 de payares de 1992). El País (ed.): «La boda de Concha García Campoy y los zapatos de Michael Jackson». Grupo PRISA. Consultáu'l 19 d'ochobre de 2013.
  15. Vanitatis (ed.): «fíu-de-concha-garcia-campoy-que-suena-con-ser-periodista-22951/ El fíu de Concha García Campoy que suaña con ser periodista». Titania Compañía Editorial (17 de febreru de 2013). Archiváu dende l'fíu-de-concha-garcia-campoy-que-suena-con-ser-periodista-22951/ orixinal, el 12 de marzu de 2014. Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  16. 16,0 16,1 16,2 Vanitatis (ed.): «leucemia-25188 Fina la periodista Concha García Campoy víctima d'una leucemia» (10 de xunetu de 2013). Archiváu dende l'leucemia-25188/ orixinal, el 30 d'abril de 2014. Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  17. Román, Manuel (13 de xunetu de 2013). Llibertái Dixital (ed.): «dos-muyeres-de-la vida-de-andres-vicente-gomez-1276495093/ Concha García Campoy y Carmen Ricu Godoy, los dos muyeres de la vida d'Andrés Vicente Gómez». Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  18. Diez minutos (ed.): «Concha García Campoy, arropada pola so familia na llucha contra la leucemia». Hearst Magacinos. Archiváu dende l'orixinal, el 17 d'ochobre de 2013. Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  19. 19,0 19,1 19,2 Redacción (10 de xunetu de 2013). L'Imparcial (ed.): «Biografía de Concha García Campoy». Axencia EFE. Madrid: Editorial Imparcial d'Occidente SA. Consultáu'l 15 de xineru de 2014.
  20. ABC (ed.): «El Foru de les ONG consigue que les autoridaes de China dexen falar a les muyeres del Tibet» páxs. 46. Vocento (2 de setiembre de 1995). Consultáu'l 15 de xineru de 2014.
  21. 21,0 21,1 21,2 Europa Press (14 de xineru de 2014). telemanía.es (ed.): «Concha García Campoy, Gran Cruz de la Solidaridá Social a títulu póstumu». Madrid: Mediaset España Comunicación. Consultáu'l 15 de xineru de 2014.
  22. Europa Press (29 de marzu de 2012). Vanitatis (ed.): «espera-de-un-tresplante-de-medula-18217 Concha García Campoy, ingresada en Zarzuela a la espera d'un tresplante de migollu». Archiváu dende l'espera-de-un-tresplante-de-medula-18217 orixinal, el 23 d'ochobre de 2013. Consultáu'l 24 d'avientu de 2013.
  23. Vanitatis (ed.): «Concha García Campoy respuende favorablemente al tresplante de migollu óseu». El confidencial (3 de xunu de 2012). Archiváu dende l'orixinal, el 23 d'ochobre de 2013. Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  24. La Vanguardia (ed.): «Concha García Campoy: "Toi de nuevu nel hospital"» (29 de xineru de 2013). Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  25. Axencia EFE (13 de marzu de 2013). La Voz de Galicia (ed.): «Concha García Campoy someter en Valencia a un tresplante de sangre umbilical contra la leucemia». Consultáu'l 20 d'avientu de 2013.
  26. EFE (11 d'abril de 2013). Público (ed.): «tresplante-de-cordon-umbilical Concha García Campoy recibe l'alta tres un tresplante de gordón umbilical». Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  27. ABC (ed.): «La razón de la muerte de Concha García Campoy: ¿Qué ye una coma hepáticu?». Vocento (11 de xunetu de 2013). Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  28. 20 minutos (ed.): «Fina a los 54 años la periodista Concha García Campoy por un fallu hepáticu agudu» (10 de xunetu de 2013). Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  29. La Vanguardia (ed.): «Concha García Campoy, en coma irreversible» (10 de xunetu de 2013). Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  30. Llibertá Dixital (ed.): «capiya encesa-de-concha-garcia-campoy-1276495069/ Ciento de persones dan el so últimu adiós a Concha García Campoy». Llibertá Dixital S.A. (12 de xunetu de 2013). Consultáu'l 10 de marzu de 2014.
  31. Redacción (12 de xunetu de 2013). 20 minutos (ed.): «Familiares y amigos dan el so últimu adiós a la periodista Concha García Campoy». Axencia EFE. Consultáu'l 10 de marzu de 2014.
  32. 32,0 32,1 32,2 32,3 32,4 Cadena SER (ed.): «El pasu de Concha García Campoy pola SER». Grupo PRISA (10 de xunetu de 2013). Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  33. El País (ed.): «Nuevu programa lliterariu La 2» (20 d'abril de 1994).
  34. 34,0 34,1 34,2 34,3 EFE (10 de xunetu de 2013). Llevante-EMV (ed.): «Concha García Campoy, adiós a una comunicadora nata». Editorial Prensa Ibérica. Consultáu'l 19 d'ochobre de 2013.
  35. Vertele (ed.): «Concha García Campoy va faer tándem con Ana Rosa Quintana en Telecinco». Lavinia Editorial (20 d'avientu de 2010). Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  36. 36,0 36,1 El País (4 d'ochobre de 2006). El País (ed.): «Concha García Campoy estrena 'Les mañanes de Cuatro'». Grupo PRISA. Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  37. Fernández, Juan Manuel (21 d'avientu de 2010). Vanitatis (ed.): «Sorpresa na fusión Telecinco-Cuatro: Campoy pasar a la canal de Vasile». El confidencial. Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  38. 38,0 38,1 ABC (ed.): «Concha García Campoy estrena programa en Telecinco». Vocento (7 de xineru de 2011). Consultáu'l 8 de xineru de 2011.
  39. Redacción. academiatv.es (ed.): «Académicos TV: Concha García Campoy». Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  40. 40,0 40,1 Gómez Damborenea, Pedro (2 de setiembre de 1994). El País (ed.): «Onda Cero Radio tresforma la so programación nocherniega». Grupo PRISA. Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  41. El Mundo (ed.): «Punto Radio estrénase col enfotu de convertise na segunda nel índiz d'audiencies». Unidá Editorial (1 de setiembre de 2004). Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  42. ABC (ed.): «Concha García Campoy. Díes de radiu» páx. 85. Vocento (21 d'ochobre de 1993). Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  43. El País (ed.): «Concha García Campoy estrena 'La gran ilusión'» (20 de payares de 1999). Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  44. Onda Cero (ed.): «onda/noticies/concha-garcia-campoy-aniversario-onda-cero_2013071100063.html La voz más engañadora d'Onda Cero». Atresmedia (11 de xunetu de 2013). Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  45. 45,0 45,1 Carmona, V. (10 de xunetu de 2013). La Nueva España (ed.): «El primer Telediariu de García Campoy». Eivissa: Grupu Editorial Prensa Ibérica. Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  46. El País (ed.): «Concha García Campoy torna mañana a TVE con un informativu». Madrid: Grupo PRISA (12 de xineru de 1991). Consultáu'l 16 d'ochobre de 2013.
  47. La Vanguardia (ed.): «Reacciones a la muerte de Concha García Campoy» (10 de xunetu de 2013). Archiváu dende l'orixinal, el 11 de mayu de 2015. Consultáu'l 12 de xunetu de 2013.
  48. IMDb (ed.): «Ficha de «Concha García Campoy» en IMDb». Consultáu'l 17 d'ochobre de 2013.
  49. cinedor.es (ed.): «rei-del-mambo/repartida Parto El Rei Del Mambo». Consultáu'l 17 d'ochobre de 2013.
  50. abandomoviez.net (ed.): «La mujer de tu vida: La mujer feliz». Consultáu'l 17 d'ochobre de 2013.
  51. cinedor.es (ed.): «reina-anonima/repartida Parto La Reina Anónima». Consultáu'l 17 d'ochobre de 2013.
  52. IMDb (ed.): «Ficha de «Los peores años de la nuesa vida» en IMDb». Consultáu'l 17 d'ochobre de 2013.
  53. sincroguia.tv (ed.): «Sinopsis «7 vides»: Hot milk». Archiváu dende l'orixinal, el 17 d'ochobre de 2013. Consultáu'l 17 d'ochobre de 2013.
  54. decine21.com (ed.): «Ficha de «Cientu» en decine21». Consultáu'l 17 d'ochobre de 2013.
  55. Vanitatis (ed.): «Homenaxe improvisáu a Concha García- Campoy». El confidencial (13 de xineru de 2012). Consultáu'l 17 d'ochobre de 2013.
  56. Redacción (16 d'ochobre de 2013). PRNoticias (ed.): «Premiu Nacional de Televisión 2013 a Concha García Campoy». Consultáu'l 26 d'ochobre de 2013.
  57. 57,0 57,1 Europa Press (16 d'ochobre de 2013). El Mundo (ed.): «Concha García Campoy, Premiu Nacional de Televisión». Servimedia. Madrid: Unidá Editorial. Consultáu'l 17 d'ochobre de 2013.
  58. EFE (26 de setiembre de 2013). 20 minutos (ed.): «L'Academia de Televisión crea'l premiu de periodismo Concha García Campoy». Consultáu'l 26 d'ochobre de 2013.
  59. El País (ed.): «Fallaos los premios Antena d'Oru 1994» (28 d'avientu de 1994). Consultáu'l 19 d'ochobre de 2013.
  60. Colpisa (23 de marzu de 2001). HoyCinema (ed.): «Chicho Ibáñez Serrador, Antena d'Oru estraordinario pola so trayeutoria profesional». Vocento. Consultáu'l 19 d'ochobre de 2013.
  61. premiosondas.com (ed.): «Premiu Ondes 2001». Consultáu'l 19 d'ochobre de 2013.
  62. S. T. (6 d'abril de 1997). Diariu ABC (ed.): «Matías Prats, Hermida, y Buruaga, premiaos pola APEI- RTV» páx. 155. Vocento. Consultáu'l 19 d'ochobre de 2013.
  63. gruposerra.com (ed.): «Siurells de Plata». Archiváu dende l'orixinal, el 20 d'ochobre de 2013. Consultáu'l 30 de xunu de 2014.
  64. EFE (11 de xunetu de 2013). Última Hora (ed.): «muerte-concha-garcia-campoy.html El Govern manifiesta'l so pesar pola muerte de Concha García Campoy». Grupu Serra. Consultáu'l 4 de xineru de 2014.
  65. OTR/PRESS (26 de payares de 2009). El País (ed.): «Concha García Campoy, premiada pol so llabor profesional en 2009». Consultáu'l 19 d'ochobre de 2013.
  66. EFE (11 d'avientu de 2012). La Vanguardia (ed.): «Concha García Campoy, Premiu Joaquín Soler Serrano de Radiu y Televisión». Madrid: Grupu Godó. Consultáu'l 19 d'ochobre de 2013.

Bibliografía adicional[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]