Cercis siliquastrum

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Cercis siliquastrum
Commons-emblem-notice.svg
 
Árbol del amor
Cercis siliquastrum a1.jpg
Clasificación científica
Reinu: Plantae
División: Magnoliophyta
Clas: Magnoliopsida
Subclas: Rosidae
Orde: Fabales
Familia: Fabaceae
Subfamilia: Caesalpinioideae
Tribu: Cercideae
Subtribu: Cercidinae
Xéneru: Cercis
Especie: C. siliquastrum
L., Sp. Pl., vol. 1, p. 374, 1753[1]
Sinonimia
Siliquastrum orbicularis Moench
[editar datos en Wikidata]

Cercis siliquastrum, comúnmente llamáu árbol del amor,[1] ciclamor, algarrobo llocu o árbol de Judas, ye una especie arbórea de la familia de les lleguminoses (Fabaceae).

Descripción[editar | editar la fonte]

Tueru y corteza.

Árbol caducifoliu de talla pequeña qu'algama de normal de 4 a 6 m d'altura pero puede llegar hasta los 15,1 m. Algama la so crecedera plena a los 20 años aproximao. A principios de la primavera cubrir de flores roses, qu'apaecen primero que les fueyes. El tueru ye de madera lliso y clara, tornándose trabancosa y negra cola edá. La copa ye abierta ya irregular.

Les fueyes son simples, alternes, glabres, d'arrondaes a cordiformes, de 7 a 12 cm de llargor, col ápiz arrondáu y peciolaes. La inervación ye palmotiada. Son de color verde claro nel fexe y de tonu llixeramente glauco (gris-azuláu) nel viesu. Les fueyes nueves pueden tener una tonalidá rosada, y apaecen tardíamente, yá n'abril.

Detalle de les fueyes y les silicues.

Les flores son hermafrodites, con una corola papilionácea de color rosa-lila o blanca. Tienen 1-2 cm de llargor y arrexuntar en recímanos de 3-6 flores qu'apaecen primero que les fueyes, en marzu-abril, sobre les cañes y tamién sobre'l tueru (caulifloria). Los frutos son llegumes indehiscentes con una estrecha (1-2 mm) nala ventral, de color acoloratáu a marrón escuro según el grau de maduración. Son colgantes, bien numberoses y miden unos 6-10 por 1,5 cm. Maurecen en xunetu y permanecen nel árbol hasta'l siguiente floriamientu. Les grana son ovoideo-oblongues, daqué estruyíes, de color pardu, con filo apical y ensin endosperma.

Distribución y hábitat[editar | editar la fonte]

Flores del árbol del amor

Ye nativu de la zona norte del Mediterraneu, dende Francia hasta Oriente Próximu. Introducíu n'Europa Central, África tropical y Norteamérica.[2][3]

Alcuéntrase de normal en rimaes grebes a lo llargo de les riberes de los ríos, preferentemente en terrenes caliares, pero puede tolerar los moderadamente acedos. Aguanta'l fríu, hasta -10 °C pero non les xelaes enllargaes. Ye resistente a la seca y nun tolera'l encharcamiento del suelu.

Historia[editar | editar la fonte]

Exemplu de la caulifloria, flores naciendo del tueru.

Un antiguu mitu diz que d'esti árbol aforcóse Judas Iscariote dempués de traicionar a Cristu, por ello dáse-y el nome de árbol de Judas, lo que probablemente seya una corrupción del nome común en francés "Arbre de Judée" que significa árbol de Judea, refiriéndose a la rexón onde se da.[4]

La so llegada a Europa tuvo llugar na dómina de les cruzaes (añu 1200) y el so primer destín foi Francia. Dende esi momentu la so estensión pol continente foi bien rápida. Apaeció frecuentemente nos herbarios del sigo XVI y XVII.[ensin referencies]

Na dómina del Imperiu bizantín yera unu de los árboles qu'en mayor númberu crecíen en Constantinopla, nes riberes del Bósforo. El so color moráu purpúreo yera de la predilección de los emperadores bizantinos, la púrpura yera'l color imperial, los sos vistíos y tocaos yeren d'esti color, color d'usu esclusivu de la familia imperial bizantina[ensin referencies]. Na actualidá, na antigua ciudá de Constantinopla, agora Istambul, siguen viéndose gran cantidá d'estos árboles a lo llargo de les riberes del Bósforo, siendo'l "Erguvan" (nome en turcu) l'árbol qu'identifica a la ciudá d'Istambul.

Usos[editar | editar la fonte]

Les flores tienen un prestosu gustu picante, y pueden comese n'ensalada mista, o en buñuelos. En delles zones se escabechaban con vinagre los biltos florales.

Los frutos utilizáronse tradicionalmente na medicina popular como astringentes.

El so madera nun ye de bona calidá, pos se tuerci con facilidá y descomponse llueu albentestate. Pero ye un bon árbol de xardín, usáu n'alliniaciones y paseos, por cuenta de la so solombra y floriamientu. Ye aptu pa la formación de sebes altes.

Inflorescencies
Silicues alaes ventralmente.
Granes sueltes.

==Propiedaes usa la corteza pa dolores de cabeza y pa catarros.

Principios activos

Nes granes atópense galactoglucomananes.[5]

Taxonomía[editar | editar la fonte]

Cercis siliquastrum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 374. 1753.[6]

Etimoloxía

Cercis: nome xenéricu que remanez del griegu antiguu "kerkis", que designaba al Ciclamor.

siliquastrum: epítetu que puede tener dos acepciones, bien faer referencia al tipu de frutu que tien, una silicua, o bien que ta formáu pola voz llatina silique, algarrobo y el sufixu astrum, paecíu, esto ye paecíu al algarrobo.

Sinonimia:
  • Siliquastrum orbicularis Moench[7]

Nomes comunes[editar | editar la fonte]

Árbol del amor, árbol de Judea o de Judas, nandumbu, algarrobo llocu, arjorán, ciclamor común, siclamor. El nome árbol del amor provién d'el color rosa de les sos flores y de la forma acorazonada de les fueyes.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Nome vulgar preferíu en castellán, en Árboles: guía de campu; Johnson, Owen y More, David; traductor: Pijoan Rotger, Manuel, ed. Omega, 2006. ISBN 13: 978-84-282-1400-1. Versión n'español de la Collins Tree Guide.
  2. Cercis siliquastrum en USDA/
  3. Cercis siliquastrum en The Euru+Medit PlantBase
  4. Mabberley, D.J. (2008). Mabberleys's plant-book, 3, Cambridge University Press, 170. ISBN 9780521820714.
  5. «Cercis siliquastrum». Plantes útiles: Linneo. Consultáu'l 24 de mayu de 2013.
  6. «Cercis siliquastrum». Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. Consultáu'l 24 de mayu de 2013.
  7. Cercis siliquastrum en PlantList

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  1. Nasir, Y. & S. I. Ali (eds). 1980-2005. Fl. Pakistan Univ. of Karachi, Karachi.
  2. ORSTOM. 1988. List Vasc. Pl. Gabon Herbier National du Gabon, Yaounde.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]