Carlo Perogalli
Carlo Perogalli | |
|---|---|
| Vida | |
| Nacimientu | Padua y Milán[1], 25 de xunu de 1921[2] |
| Nacionalidá |
 Italia (1946–2005) Reinu d'Italia (1921–1946) |
| Muerte | Milán, 2005 (83/84 años) |
| Estudios | |
| Estudios | Politecnico di Milano |
| Llingües falaes | italianu |
| Oficiu | |
| Oficiu | arquiteutu, diseñador, historiador del arte, urbanista |
| Emplegadores |
Universidá de Xénova Politecnico di Milano |
| Trabayos destacaos |
The Abstract House (en)  Palazzo Perogalli (en) Primo Bosco Verticale of Milano |
| Movimientu |
Movimento Arte Concreta (en) |
 | |
Carlo Perogalli (25 de xunu de 1921, Padua y Milán – 2005, Milán) foi un arquiteutu y historiador de l'arquitectura italianu.
Vida y obres
[editar | editar la fonte]Matriculóse na Facultá d'arquitectura del Politécnicu de Milán en 1940 y graduóse en 1946, a pesar del llargu periodu de serviciu militar durante la guerra. Na mesma universidá, dende 1946 foi asistente voluntariu d'Ambrogio Annoni nes cátedres de Carauteres estilísticos y constructivos de los monumentos y Restauración de monumentos, convirtiéndose n'asistente encargáu en 1947 y catedráticu en 1948. Yá en 1946 contribuyó a la recopilación de «lo más importante y concluyente»[3] que'l so maestru presentara nes clases y que se publicó nel volume Scienza ed arte del restauro architettonico. Idee ed esempi. En 1954 llogró la docencia llibre en Carauteres estilísticos y constructivos de los monumentos y en 1958 en Restauración de monumentos.
Dende 1960 hasta 1993 foi profesor de Historia de l'arquitectura II na Facultá d'Arquitectura del Politécnicu de Milán (como profesor contratáu dempués de xubilarse en 1991). Enseñó tamién dos años na Facultá d'Inxeniería del mesmu centru y ocho años na Facultá d'Arquitectura de la Universidá de Xénova.
De 1950 a 1971 exerció como arquiteutu, primero en collaboración col so ex-compañeru d'estudios Attilio Mariani (hasta 1958), y dempués de forma autónoma, trabayando nel ámbitu cultural del Movimento per l'arte concreta, al que se xunió. Munches de les sos obres fueron publicaes (bien na dómina de la so realización o bien en tiempos más de recién) en revistes y monografíes d'arquitectura contemporánea, ente elles los dos palacios de Viale Beatrice d'Este en Milán (1951–52/1956–57) diseñaos con Attilio Mariani, y l'aparcamientu mecanizáu de vía Gozzi 5, tamién diseñáu con Mariani (1967–69).
A l'actividá docente y de proyeutos sumó una intensa trayeutoria como escritor, con más de cuarenta monografíes en solitariu o en collaboración, principalmente sobre historia de l'arquitectura y restauración.[nota 1] Destaca especialmente polos sos «aportes anticipatorios a la historia comparada de l'arquitectura fortificada y la cultura rural, temes qu'hasta entós nun formaben parte de la historia oficial de l'arquitectura construida».[4]
Dotáu d'una gran capacidá de síntesis y d'una mirada analítica, Carlo Perogalli foi tamién un destacáu fotógrafu d'arquitectura. Les imáxenes que tomó nos sos múltiples viaxes, que solíen acompañar les sos publicaciones, formen güei parte del fondu fotográficu que lleva'l so nome y que se caltién nel Institutu pa la Historia del Arte Lombardu (ISAL).
Notes
[editar | editar la fonte]- ↑ El so Monumenti e metodi di valorizzazione (1954) ye'l primer testu d'historia de la restauración publicáu n'Italia, «una obra que, amás de tener la intención [...] de dar una esposición orgánica de fechos y posiciones, amuesa tamién la xunión a un conceutu de restauración, entós predominante, con funciones conservadores pero tamién reveladores y, en ciertos casos, incluso creatives. Un volume que tuvo gran difusión, especialmente universitaria, y que recibió una escelente valoración fuera d'Italia. Reconocimientos debíos a la so esclusividá, pero tamién al valor de la obra. De fechu, sigue siendo güei un testimoniu xenuín y completu d'una concepción típicamente italiana de la restauración y les sos preferencies operatives. El planteamientu xeneral que Perogalli dio a la so historia ye aceptáu, con pequeños axustes, por quien escribe dempués d'él, llegando casi ensin cambeos hasta güei» (Gaetano Miarelli Mariani, Storia, restauro, storiografia, en M.P. Sette, Il restauro in architettura. Quadro storico, UTET, Turín, 2001, p. XXVI.
Referencies
[editar | editar la fonte]- ↑ Afirmao en: catálogu de la Biblioteca Nacional Checa. Identificador NKCR AUT: xx0320559. Data de consulta: 28 xunetu 2024.
- ↑ Afirmao en: autoridaes BNF. Identificador BnF: 12033459j. Apaez como: Carlo Perogalli. Autor: Biblioteca Nacional de Francia. Llingua de la obra o nome: francés.
- ↑ Ambrogio Annoni, Premessa, en Id., Scienza ed arte del restauro architettonico. Idee ed esempi, Edizioni Artistiche Framar, Milán, 1946, p. 7.
- ↑ Marco Dezzi Bardeschi, Carlo Perogalli (1921–2005), en 'ANANKE, Alinea, Florencia, núm. 47, xineru de 2006, p. 157.
Enllaces esternos
[editar | editar la fonte]
Wikimedia Commons acueye conteníu multimedia sobre Carlo Perogalli.
Datos: Q21208889- Multimedia: Carlo Perogalli