Basilio Ponce de Llión

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Basilio Ponce de León
Basilio Ponce de Llión
Basilio Ponce de León (1604) De agno typico liber unus.png
Vida
Nacimientu Granada1570 [[(Gregorianu)]]
Nacionalidá Bandera d'España España
Fallecimientu

Salamanca1629

(58/59 años)
Estudios
Estudios Universidá de Salamanca
Llingües castellanu
llatín
Oficiu
Oficiu escritor
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Cambiar los datos en Wikidata

Basilio Ponce de Lleón U.S.A. (Granada, 1570 - Salamanca, 28 d'agostu de 1629) teólogu, canonista, poeta y escritor ascéticu agustino español, sobrín de frai Luis de Lleón.

Biografía[editar | editar la fonte]

Hijo natural de Rodrigo Ponce de Lleón, tercer conde de Bailén, y de Mencía de Varela, prima de fray Luis de Lleón, foi adoptáu por Pedro de Alarcón y Elvira Ponce de Lleón. Cursó los sos primeros estudios en Granada y depués coló a la Universidá de Salamanca, onde s'atopaba'l so tíu frai Luis de Lleón. Nel conventu salmantino profesó'l 10 de setiembre de 1592, un añu dempués del fallecimientu del so tíu. En 1594 terminó los sos estudios de Teoloxía. Nel conventu de Badaya, n'Álava, foi nomáu llector de gramática; depués tuvo nel conventu de Toledo, onde escribió'l so tratáu De agno typico (impresu depués en Madrid, 1604), que ye en parte una defensa del so tíu, y en 1602 figura en Alcalá de Henares, onde lleó Teoloxía enforma tiempu nel so conventu y na Universidá de Alcalá; en 1602 recibió'l grau de bachiller de Teoloxía por Sigüenza y el de maestru n'Osma en 1603; ganó una cátedra na Universidá de Salamanca en 1608, onde enseñó Teoloxía hasta 1623. Foi prior del Conventu de San Agustín de Salamanca por eleición nos capítulos de 1624 y 1627. A la so muerte Francisco Montes d'Oca publicó una Fama póstuma (1630) en que se-y describe como "príncipe de los inxenios y fénix de les ciencies".

Escribió en llatín sobre cuestiones teolóxiques (sobre los sacramentos del Matrimoniu y la Confirmación, comentarios al Apocalipsis, etcétera) y de derechu canónicu, sosteniendo siempres un puntu de vista eclécticu, pero tamién n'español varios Discursos pa tolos Evanxelios de la Cuaresma (1605-1610), una colección de sermones escritos nuna escelente prosa del Renacimientu, que non rehúye el coloquialismo castizu, y que fueron traducíos al italianu. En dalgún d'ellos combatió'l suicidiu, que condergaba ensin salvar casu dalgunu, amosándose nello más severu que San Jerónimo, yá que este salvó'l casu en qu'apeligrara la castidá. Defendió'l dogma de la Inmaculada Concepción en dellos sermones qu'imprimió en Salamanca y tamién escribió una Apologia de les obres y doctrina de San Juan de la Cruz, porque defendiera amás la ortodoxa de la so Nueche escura ante la Inquisición en 1618. Editó, llimpió de "ambigüedaes teolóxiques" y anotó los suaños del beatu Alonso de Orozco. Per otra parte, los manuscritos que recibió, copió y editó del so tíu frai Luis de Lleón son consideraos los más fieles pola crítica moderna, yá que a él apurrir la Orde Agustina. Dalgunos de los poemes inseguramente atribuyíos a fray Luis pueden ser sos, y viceversa.

Obres[editar | editar la fonte]

De agno typico liber unus. Madrid: Vargas; 1604.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Mario Méndez Bejarano. Historia de la filosofía n'España. Madrid: 1927; páxina 180.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]