Baccharis salicifolia

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Baccharis salicifolia
Commons-emblem-notice.svg
 
Baccharis salicifolia
Baccharis salicifolia 1.jpg
Clasificación científica
Reinu: Plantae
División: Magnoliophyta
Clas: Magnoliopsida
Orde: Asterales
Familia: Asteraceae
Subfamilia: Asteroideae
Tribu: Astereae
Xéneru: Baccharis
Especie: Baccharis salicifolia
(Ruiz y Pav.) Pers.
Sinonimia
Baccharis glutinosa
Baccharis viminea
[editar datos en Wikidata]

Baccharis salicifolia o azumiate, ye'l nome que se-y da al parrotal , tamién conocíu como jara mariella, chilca, azulmiate o cucamoarisha. La so área de dispersión toma'l sur d'Estaos Xuníos hasta'l centru de Chile y Arxentina. Nel sur de Méxicu ye popularmente conocíu como azumiate (del nahuatl "azumiatl"). Ye una especie de planta perteneciente a la familia Asteraceae ye típica del desiertu del sudoeste d'Estaos Xuníos y noroeste de Méxicu, onde la conoz como mula grasa o batamote, atopándose tamién poles trés zones subcontinentales d'América incluyendo al centru d'Arxentina y Chile onde la conoz como chilca (una de les especies llamaes chilca en parte d'Arxentina).

Inflorescencia

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

Parrotal que mide ente 0.8 a 2 m d'altor. El tarmu ye maderizu y granulientu. Les fueyes son allargaes y rectes con cabezueles y laxas de 10 a 15 cm de llargu. Les flores son masculines y femenines de 5 a 7 mm d'anchu dispuestes en trés series con forma semiesférica y frutos paecíos a una nuez, color café ablancazáu. Habita en llugares húmedos como les veres de ríos y regueros.

Ye un gran parrotal cola xamasca pegañosa que tien pequeñes flores roses o coloraes tiñíes de blancu y grandes fueyes que pueden ser dentaes. Ye común cerca de fontes d'agua.

Distribución[editar | editar la fonte]

Ta distribuyíu na mayor parte de les zones semihumedas de Méxicu y alcuéntrase nos estaos d'Oaxaca, Nayarit, Puebla, Jalisco, y Colima..

En La Pampa y nel restu d'Arxentina conocer col nome de chilca, esti nome popular nel centru de ciertes zones d'Arxentina y Chile deriva del vocablu mapudungun chillca.

Fenoloxía[editar | editar la fonte]

El periodu de floriamientu empecipia en xunetu y conclúi en xineru del añu siguiente.

Propiedaes[editar | editar la fonte]

El so principal usu melecinal ye contra la infeición y dolor d'estómagu; como tratamientu emplega la planta resfregada sobre'l banduyu, o'l so cocción bébese n'ayunes.

Emplégase-y tamién contra tumores causaos por golpes o cayíes, nos que puede o nun haber dolor (son boles pequeñes o grandes, qu'apaecen ayundes del cuerpu). Pa curalos aplíquense sobre ellos les fueyes machucaes n'alcohol. Per otra parte, usar pa tratar el sarapulláu (que se desenvuelve por permanecer enforma tiempu nel calor o pola picadura de dalgún animal), y la varicela, que son pequeños granitos bien paecíos a los de la viruela pero menos graves, que s'adquieren por andada ente los neños. En tal casu aplíquense baños col cocimientu del tarmu y la flor, más un puñáu de carbonatu.[1]

Composición química

Acordies col llibru Les plantes melecinales de Méxicu. Tomu I, la composición química de la resina que produz contién:[2]

Taxonomía[editar | editar la fonte]

Baccharis salicifolia describióse por (Ruiz y Pav.) Pers. y espublizóse en Synopsis Plantarum 2: 425. 1807.[3]

Etimoloxía

Baccharis: nome xenéricu que provién del griegu Bakkaris dáu n'honor de Baco, dios del vinu, pa una planta con un raigañu fragante y recicláu por Linnaeus.[4]

salicifolia: epítetu llatín que significa "como fueyes de sauce".[5]

Sinonimia
  • Baccharis araucana Phil.
  • Baccharis caerulescens DC.
  • Baccharis calliprinos Griseb.
  • Baccharis chilquilla DC.
  • Baccharis corymbosa Meyen
  • Baccharis cuervi Phil.
  • Baccharis fevillei DC.
  • Baccharis glutinosa var. incisa Heering
  • Baccharis iresinoides Kunth
  • Baccharis kraussei Heering
  • Baccharis lanceolata Kunth
  • Baccharis longipes Kunze ex DC.
  • Baccharis marginalis DC.
  • Baccharis mirabilis Heering
  • Baccharis pallida Heering
  • Baccharis parviflora Ruiz & Pav.
  • Baccharis striata Ruiz & Pav.
  • Baccharis viminea var. atwoodii S.L.Welsh
  • Baccharis mafosa var. nigricans Kuntze
  • Molina salicifolia Ruiz & Pav.
  • Molina striata Ruiz & Pav.
  • Molina mafosa Ruiz & Pav.
  • Pingraea marginalis (DC.)
  • Pingraea salicifolia (Ruiz & Pav.) F.H.Hellw.[6]

Nome común[editar | editar la fonte]

  • Azumiate, chamiso, jara mariella, xaral.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. en Medicina tradicional mexicana
  2. Martinez, Máximu (2005): Les plantes melecinales de Méxicu. Tomu I. Méxicu, Ediciones Botes. pp.11.
  3. «Baccharis salicifolia». Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. Consultáu'l 15 de xunu de 2012.
  4. En nomes botánicos
  5. N'Epítetos botánicos
  6. Baccharis salicifolia en PlantList

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Biblioteca Dixital de la Medicina Tradicional (2011): Azumiate (en llinia) Consultáu'l 11 de payares de 2011.
  • Covas, Guillermo. Plantes Pampeanas. F.Y.P: Santa Rosa, La Pampa, 1999.
  • Flora of North America Editorial Committee, y. 2006. Magnoliophyta: Asteridae, part 7: Asteraceae, part 2. 20: i–xxii + 1–666. In Fl. N. Amer.. Oxford University Press, New York.
  • Forzza, R. C. & et al. 2010. 2010 Llista de espécies Flora do Brasil. http://floradobrasil.jbrj.gov.br/2010/.
  • Foster, R. C. 1958. A catalogue of the ferns and flowering plants of Bolivia. Contr. Gray Herb. 184: 1–223.
  • Hickman, J. C. 1993. Jepson Man.: Higher Pl. Calif. i–xvii, 1–1400. University of California Press, Berkeley.
  • Hind, D. J. N. & C. Jeffrey. 2001. A checklist of the Compositae of Vol. IV of Humboldt, Bonpland & Kunth's Nova Genera et Species Plantarum. Compositae Newsl. 37: i–iii, 1–84.
  • Hokche, O., P. Y. Berry & O. Huber. 2008. 1–860. In O. Hokche, P. Y. Berry & O. Huber Nuevu Cat. Fl. Vasc. Venezuela. Fundación Instituto Botánicu de Venezuela, Caracas.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]