Autoginofilia

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

La autoginefilia o autoginofilia (del griegu αὐτό (unu mesmu), γῦνή (muyer) y φῖλία (amor) — ‘amar a unu mesmu como muyer’)[1] ye un términu acuñáu por Ray Blanchard[2] en 1989 que pretende presentar a la totalidá del fenómenu de la transexualidá como una parafilia. Blanchard define autoginefilia como «home con enclín parafílica que ye escitáu sexualmente pol pensamientu o imaxe de sigo mesmu como una muyer». Antes del emplegu d'esti términu, yera llamáu «fetichismu travesti».[3]

Ye parte del revesosu modelu de comportamientu pa la sexualidá transexual informalmente llamáu «Teoría de Blanchard, Bailey y Lawrence». El modelu ye un intentu d'esplicar el fenómenu de los transexuales home a muyer y el tresxéneru de persones que nun se sienten puramente atraíes por homes, como lesbianes, bisexuales y asexuales.

Carauterístiques clíniques[editar | editar la fonte]

Dar n'homes biolóxicos que fantasien y consiguen escitación sexual cuando s'imaxinen vistíos con ropa femenino o cuando adopten postures típiques de muyer. Dalgunos d'ellos pasen al travestismo, la hormonación, ya inclusive el tresformamientu de xéneru.

Según Bailey, la autoginefilia ye «un tipu de parafilia, ye dicir una preferencia sexual insólita qu'inclúi sadismu y masoquismu, froteurismo, necrofilia, zoofilia y pedofilia [...] les parafilias tienden a asoceder simultáneamente nes persones [...] la conexón meyor establecida dar ente autoginefilia y masoquismu».[4]

Sicasí, esta tipoloxía causó un gran discutiniu ente la comunidá transexual y los científicos, qu'acusaron a Bailey d'actitúes transfóbicas, racistes ya intolerantes.[5][6] Julia Serrano, escribió un artículu académicu tituláu A case against autogynephilia onde refuta esta teoría que infantiliza, patologiza y niega l'amplia diversidá d'esperiencies de vida de les persones trans.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Tratáu de psiquiatría de la infancia y l'adolescencia. Jerry M. Wiener, Mina K. Dulcan. American Psychiatric Publishing. Elsevier España, 2006. ISBN 84-458-1487-7. Pág. 824
  2. Blanchard, R. (1989), “El Conceutu de Autoginefilia y la Tipoloxía de Disforia de Xéneru Masculina,” Journal of Nervous and Mental Disease, 177, 616-623.
  3. Manual Estadísticu de Trestornos Mentales (DSM-IV-TR, 2000,)
  4. The Man Who Would Be Queen: The Science of Gender-Bending and Transsexualism. Pág. 164. Citáu en: L'Asuntu Bailey: La Psicoloxía Malvada. Joan Roughgarden. Universidá de Stanford. 2004
  5. L'Asuntu Bailey: La Psicoloxía Malvada. Joan Roughgarden. Facultá de Ciencies Biolóxiques. Universidá de Stanford. 11 de febreru de 2004.
  6. The Bailey Affair: Psychology Perverted: A Response. Peter Hegarty, Penny Lenihan, Meg Barker, Lyndsey Moon. UKPFC News. 19-Marzu-2004.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Autoginofilia