Auguste Ambroise Tardieu

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Auguste Ambroise TardieuPicto infobox character.png
A. Tardieu CIPC0155.jpg
Vida
Nacimientu París10  d'abril de 1818
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Residencia París
Fallecimientu

París12  de xineru de 1879

(60 años)
Familia
Padre Ambroise Tardieu
Hermanos/es
Estudios
Llingües francés
Oficiu
Oficiu médicu, criminólogu, científicu, profesor y patólogu
Emplegadores Universidá de París
Miembru de Académie nationale de médecine Traducir
Real Academia de Medicina de Bélxica
Cambiar los datos en Wikidata

Auguste Ambroise Tardieu (10  d'abril de 1818París - 12  de xineru de 1879París), fíu del artista y cartógrafu Ambroise Tardieu, yera un médicu legista francés del sieglu XIX. Foi presidente de l'Académie nationale de médecine, según deán de la facultá de Medicina y catedráticu de Medicina llegal na Universidá de París.[1]

Estudiu del maltratu infantil[editar | editar la fonte]

Entres los sos numberosos apurras, Tardieu ye l'autor de lo qu'ensin dulda ye'l primer llibru escritu sobre'l maltratu y la violencia sexual contra los menores.[2] Esta obra foi reeditada seis veces ente 1857 y 1878 sol títulu Étude médicu-mánda-y sur les attentats aux mœurs («Estudiu médicu llegal sobre los atentaos contra'l costumes», l'atentáu contra'l costumes» yera davezu un eufemismu pa referise a la violación). N'homenaxe a eses primeres descripciones clíniques de neños maltrataos, el síndrome tamién se llama «síndrome de Tardieu».[3] Los llurdios de Tardieu» (equimosis subpleurales), reparaes tres la muerte por estrangulación o afuegu d'un ñácaru, fueron descrites per primer vegada por Tardieu en 1859.[4]

Por cuenta de los ataques sexuales contra neños tendíen a incluyir feríes físiques —de cutiu mancaes series o fatales—, Tardieu clasificó los crímenes sexuales como un subtipo del ataque físicu. Poco común pa la so dómina, Tardieu emplegó un llinguaxe común pa describir crímenes sexuales y el dañu causáu a les sos víctimes. Afayó que los crímenes sexuales contra los neños yeren alarmantemente comunes: na edición de 1878 Tardieu señala que más del 75% de les violaciones o intentos de violación xulgaos en tribunales franceses fueron cometíos contra menores de 16 años, y la mayoría contra neñes menores de 12 años. Amás, señaló que la violación incestuosa nun yera rara. A pesar d'ello, les investigaciones de Tardieu fueron criticaes con violencia o ignoraes poles autoridaes llegales y otros médicos, en parte porque les sos conclusiones y les pruebes contradicíen la creencies xenerales y violaben el tabú qu'arrodiaba'l discutiniu de crímenes sexualessobremanera l'incestu.[5]

En 1960, la prestixosa revista Annales d'hygiène publique et de médecine mánda-y publicó un artículu de Tardieu. Tituláu «Etude médicu-mánda-y sur les sévices et mauvais traitements exercés sur des enfants» («Estudiu mélicu-llegal sobre les sevicias y malos tratos exercíos sobre los neños») que catalogaba trenta y dos caso de malos tratos recibíos por neños a manes de los sos cuidadores. Nesos casos Tardieu fuera encargáu por un tribunal a esaminar a los neños dende un puntu de vista mélicu llegal. El casu más ellaboráu nel artículu ye unu qu'inclúi abusu sexual (esperiencia vital de Adelina Defert).[6] El tribunal de Reims, el 3 d'avientu de 1859, xulgó'l casu de Adelina Defert, de diecisiete años d'edá. El Dr. Nidart, un médicu en Sainte-Ménehould, foi encargáu pol tribunal a esaminala. El Dr. Nidart escribió'l so primeru de los sos dos informes el 22 de xunetu de 1859, el segundu'l 29 de xunetu.[7] Dambos informes formen parte del artículu de Tardieu. Masson afirma que Tardieu consideraba l'abusu sexual como una forma d'abusu o malos tratos físicos, yá que incluyó'l casu nel artículu.

Por cuenta de que l'artículu nun foi mentáu na lliteratura posterior, Tardieu decidió reproducilo nel so llibru sobre mancaes (Étude sur les Blessures), publicáu diecinueve años dempués, en 1879, l'añu de la so muerte. Masson cita a Tardieu nes páxina 70 d'esi llibru: «Esti estudiu, realizáu va dieciocho años, ye'l primeru que s'intentó con esta tema, sobre'l qu'el escritores nel campu de la medicina llegal caltuvieron darréu un silenciu completu.»[8]

Estudiu de la homosexualidá[editar | editar la fonte]

El Étude médicu-mánda-y sur les attentats aux mœurs ye per otra parte un monumentu a la homofobia médica: Ambroise Tardieu convierte al homosexual nuna auténtica bisarma, creando una teratoloxía que darréu sería enseñada nes facultaes de medicina mientres un sieglu. Asimila al homosexual masculín a la muyer, de la que tendría les propiedaes físiques (sobremanera compara'l cursu del sodomita cola vulva femenina), y a los animales (sobremanera al perru, una y bones el sodomita activu tendría los pene con forma del pene del perru). Los homes que realizaren sexu oral con otros homes tendríen boques torcíes, dientes curtios y llabios carnosos.[9] Afitó pa xeneraciones d'estudiantes de medicina les supuestes carauterístiques anatómiques de la población homosexual masculina:

-y développement excessif des fesses, la déformation infundibuliforme de l'anus, Le relâchement du sphincter, l'effacement des plis, Les crêtes et caroncules du pourtour de l'anus, la dilatation extrême de l'orifice añal, l'incontinence des matières, Les ulcérations, Les rhagades, Les hémorroïdes, Les fistules, la blennoragie rectale.

El desarrollu escesivu de los gluteos, la deformación infundibuliforme del cursu, el relajamiento del esfínter, la desapaición de les plegues, les crestes y les carúnculas perianales, la dilatación estrema del furu anal, la incontinencia de materia, les ulceraciones, les ragadías, les hemorroides, les fístulas, la blenorraxa rectal.

Llamaba a los poderes públicos a esmolese pol calter de subversión social que tendría la homosexualidá, poniendo en contautu a los franceses colos estranxeros (denuncia'l cosmopolitismu d'estes degradantes pasiones»), de los homes de mundu y los homes del pueblu. P'acabar, acomuña la homosexualidá al crime; toa una serie d'asesinatos manifestaríen, según Tardieu, la rellación de los homosexuales con «la hez del mundu más llaín», al que «van buscar el prestu de los sos deseos monstruosos».

Nesti sentíu, les contradicciones abonden: la so esmolición pol calter científicu clínicu ta acompañáu pola retórica de la depravación; la tesis del innatismu de la pederastia», como llamaba la homosexualidá, va al par de la tesis del viciu, esto ye, de la eleición inmoral. Tardieu ilustra hasta qué puntu la medicina del comportamientu del sieglu XIX, pretendidamente positivista, yera tributaria del prexuiciu, sobremanera del relixosu.

Obra[editar | editar la fonte]

  • 1843 : De la morve et du farcin chronique chez l'homme.
  • 1849-50 : Mémoire sur les modifications physiques et chimiques que détermine dans certaines parties du corps l'exercice des diverse professions, pour sirvir à la recherche médicu-mánda-y de l'identité.
  • 1852 : Voiries et cimetières.
  • 1855 : Études hygiéniques sur la profession de mouleur en cuivre, pour sirvir à l'histoire des professions exposées aux poussières inorganiques.
  • 1855 : Étude médicu-mánda-y sur le tatouage considéré comme signe d'identité.
  • 1856 : Étude médicu-mánda-y sur l'avortement, suivie d'observations et de recherches pour sirvir à l'histoire médicu-mánda-y des grossesses fausses et simulées.
  • 1856 : Étude historique et médicu-mánda-y sur les sur la fabrication et l'emploi des alumettes chimiques.
  • 1857 : Étude médicu-mánda-y sur les attentats aux mœurs.
  • 1852-54 : Dictionnaire d'hygiène publique et de salubrité.
  • 1860 : Etude médicu-mánda-y sur les sévices et mauvais traitements exercés sur des enfants
  • 1864 : Étude médicu-mánda-y sur les maladies provoquées ou communiquées comprenant l'histoire médicu-mánda-y de la syphilis et de ses divers modes de ransmission.
  • 1867 : Étude médicu-mánda-y et clinique sur l'empoisonnement.
  • 1868 : Étude médicu-mánda-y sur l'infanticide.
  • 1870 : Étude médicu-mánda-y sur la pendaison, la strangulation, Les suffocations.
  • 1872 : Étude médicu-mánda-y sur la folie.
  • 1879 : Étude médicu-mánda-y sur les maladies produites accidentellement ou involontairement.
  • 1879 : Étude sur les blessures.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «These pour le Doctorat en Medecine - Faculte De Medecine de Paris» (francés). bium.univ-paris5.fr.
  2. Masson, 1984, pp. 15–19 and 34-38
  3. «Tardieu's syndrome» (inglés). whonamedit?. Consultáu'l 10 d'avientu de 2011.
  4. «Tardieu's ecchymoses or spots» (inglés). whonamedit?. Consultáu'l 10 d'avientu de 2011.
  5. Labbé, 2005
  6. Adelina Defert, pp.377-389
  7. Masson, pp. 20, 21
  8. Masson, p. 22
  9. Michael Sibalis (2002). «Tardieu, Auguste-Ambroise», en Aldrich, Robert; Wotherspoon, Garry: Who's Who in Gay and Lesbian History: From Antiquity to the Mid-Twentieth Century. Routledge Chapman & Hall, 432-433. ISBN 978-0415159838.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Auguste Ambroise Tardieu