Armand Lunel

De Wikipedia
Armand LunelPicto infobox auteur.png
Armand Lunel 25 mars 1920.jpg
Vida
Nacimientu Aix-en-Provence[1]9 de xunu de 1892[2]
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Llingua materna francés
Shuadit
Muerte Mónacu[1]3 de payares de 1977[3] (85 años)
Estudios
Llingües falaes francés[3]
Shuadit
Oficiu escritor, llibretista, historiadorprofesor universitariu
Premios
Cambiar los datos en Wikidata

Armand Lunel (9 de xunu de 1892Aix-en-Provence – 3 de payares de 1977Mónacu) foi un escritor francés.

Nació nuna familia xudía orixinaria de Comtat-Venaissin, qu'habitaba dende bien antiguu en Provenza. Estudió na Universidá de Mónacu. Recibió'l premiu Renaudot en 1926 pola so novela Nicolo Peccavi. Foi amigu dende la infancia del compositor Darius Milhaud, pa quien escribió'l llibretu de les óperes Les malheurs d'Orphée (1924) y Esther de Carpentras (1938). En 1976 recibe'l premiu Gobert de l'Academia francesa por Juifs du Languedoc, de la Provence et des États français du Pape.

Foi'l postreru falante nativu de shuadit, tamién llamáu xudeo-provenzal, una llingua occitana d'usu na comunidá xudía francesa mientres dellos sieglos. La so obra centrar na vida de los xudíos en Provenza.

Obres[editar | editar la fonte]

  • L'imagerie du cordier, La Nouvelle Revue Française, Paris, 1924.
  • Nicolo-Peccavi o L'affaire Dreyfus à Carpentras, Gallimard, Paris, 1926.
  • -y balai de sorcière, Gallimard, Paris, 1935.
  • Jérusalem à Carpentras, Gallimard, 1937.
  • Les amandes d'Aix, Gallimard, Paris, 1949.
  • La belle à la fontaine, A. Fayard, Paris, 1959.
  • J'ai vu vivre la Provence, A. Fayard, Paris, 1962.
  • Juifs du Languedoc, de la Provence et des États français du Pape, Albin Michel, Paris, 1975.
  • Les chemins de mon judaïsme et divers inédits, presentáu porr Georges Jessula, L'Harmattan, Paris, 1993.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 «certificado de nacimiento». Consultáu'l 10 xunu 2022.
  2. 2,0 2,1 Afirmao en: Base Léonore. Llingua de la obra o nome: francés. Editorial: Ministerio de Cultura de Francia.
  3. 3,0 3,1 Biblioteca Nacional de Francia. «autoridaes BNF» (francés). Consultáu'l 10 ochobre 2015.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]