Anthus richardi

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Anthus richardi
Map marker icon – Nicolas Mollet – Birds – Nature – white.png Les especies d'aves con nome común en llingua asturiana márquense como COA. En casu contrariu, conséñase'l nome científicu o de la SEO.
Commons-emblem-notice.svg
 
chis patillargu
Anthus richardi - Laem Pak Bia.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Passeriformes
Familia: Motacillidae
Xéneru: Anthus
Especie: A. richardi
Vieillot, 1818
[editar datos en Wikidata]

Anthus richardi[2] ye una especie d'ave paseriforme de la familia Motacillidae que vive en Eurasia y África. Cría nos yerbazales abiertos del norte d'Asia. Ye un migrador de llarga distancia que se mueve al sur d'Asia y en menor midida hasta África. N'Europa occidental ye un divagante raru pero habitual, salvu nel sur d'España onde pasa l'iviernu regularmente. El nome científicu d'esta especie deber al naturalista francés Richard de Lunéville.

Descripción[editar | editar la fonte]

Chis de Richard en Hong Kong.

Ye un bisbita grande, mide ente 17–20 cm y tien un valumbu alar d'ente 29 y 33 cm que pesa 25–36 g. Ye un páxaru espodáu que suel permanecer bien argutu. Tien les pates llargues y de color pardu amarellentáu, la cola llarga coles plumes esteriores blanques y un picu escuru bastante llargu cola base amarellentada. Camufla col suelu colos tonos pardos que predominen nel so llombu, y les sos partes inferiores son pálides. Les partes cimeres tienen vetes escures ente que la barriga y los lladrales son llisos. Destaquen na so cara la llista superciliar, la bigotera y la llista malar oscurapácida.

Hai ciertes variaciones ente les distintes subespecies. A. r. sinensis ye daqué menor que la subespecie nominal y con menos llurdios escuros percima. A. r. centralasiae ye mayor y ye de colores terrosos percima. Y A. r. dauricus ye más motudu percima.

El soesnale ye fuerte y onduláu, mientres el cual emite les sos carauterístiques esplosives llamaes que suenen paecíes a les del gurrión. El so cantar ye una serie de notes repetitives que tamién emite mientres vuela de forma ondulada.

Puede ser confundíu con dalgún otru bisbita de la so área de residencia como'l chis de les estepeso y chis oriental. El chis de les estepes tien les pates, la cola y el picu más curtios, la so cola ye menos blanca y ta más veteado nes partes cimeres. Nos adultos de bisbita estepario les coberteras de les nales son romes col centru escuru ente que los bisbitas de los centros escuros tán motudos na punta de la pluma. Les llamaes del bisbita estepario son menos chillones. El chis oriental ye más pequeñu qu'el chis patillargud, tien la cola y les nales más curties y el so pechu ta menos motudu, les sos llamaes tamién son más apagaes.

Distribución y hábitat[editar | editar la fonte]

La área de cría del chis patillargu estiéndese dende'l sur de Siberia, por Mongolia y Kazakstán, llegando a la metá norte de China, hasta'l Pacíficu. D'agostu a setiembre migren escontra'l sur pa pasar l'iviernu, hasta'l subcontinente Indi u'l sur de China y el sudeste asiáticu llegando hasta Sri Lanka, Singapur y el norte de Borneo. En Corea y Xapón ye un inmigrante escasu. Regularmente una pequeña parte de la población treslladar escontra l'este na seronda, internándose n'Europa, Oriente Mediu y el norte d'África. Esiste una pequeña población que pasa l'iviernu regularmenten'España.

Alcuéntrase principalmente nos yerbazales húmedos en planicies elevaes y nes fasteres de monte. Nel so pasu migratoriu suel reparase en zones de cultivu, especialmente nos barbechos y campos con rastroxos, amás en terrenes con agües pocu fondes y sableres arenoses.

Comportamientu[editar | editar la fonte]

Reproducción[editar | editar la fonte]

La dómina de cría empecipiar ente mediaos d'abril y mayu. Constrúin el ñeru una selmana o dos dempués de llegar a la parte de cría, que consiste nun buecu escabado ente la vexetación. En Siberia esti trabayu completóse na segunda metá de xunu. La ñerada consta de 4 a 6 güevos, xeneralmente 4 o 5 güevos, que tán densamente motudos en tonos pardos, oliváceos o grises.

Alimentación[editar | editar la fonte]

Como los demás chises ye una especie principalmente inseutívora, anque tamién s'alimenta de granes. Busca les sos preses picando nel suelu anque tamién puede dar vuelos curtios p'atrapar inseutos voladores.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. BirdLife International (2009). Anthus richardi. En: UICN 2009. Llista Roxa d'Especies Amenazaes UICN. Consultáu'l 13 d'ochobre de 2010.
  2. Ficha en Avibase

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Bezzel, B. (1993) Kompendium der Vögel Mitteleuropas. Passeres - Singvögel. Aula, Wiesbaden, p. 69-71. ISBN 3-89104-530-1
  • Glutz von Blotzheim, O. N. Bauer, K. (1985) Handbuch der Vögel Mitteleuropas, Band 10/II, Passeriformes (1. Teil) Motacillidae – Prunellidae. Aula, Wiesbaden, p. 523-537. ISBN 3-923527-00-4
  • Harris, Alan; Tucker, Lloréu & Vinicombe, Keith (1994) The Macmillan Field Guide to Bird Identification, Macmillan Press.
  • Lewington, Ian; Alström, Per & Colston, Peter (1991) A Field Guide to the Rare Birds of Britain and Europe, HarperCollins.
  • MacKinnon, John & Phillipps, Karen (2000) A Field Guide to the Birds of China, Oxford University Press, Oxford.
  • Robson, Craig (2002) A Field Guide to the Birds of South-East Asia, New Holland, London.
  • Simms, Eric (1992) British Larks, Pipits and Wagtails, HarperCollins.
  • Skerrett, Adrian; Bullock, Ian & Disley, Tony (2001) Birds of Seychelles, Christopher Helm, London.
  • Snow, D. W. & Perrins, C. M. (1998) Birds of the Western Palearctic: Concise Edition, Vol. 2, Oxford University Press, Oxford.
  • Svensson, L. Grant, P. J. Mullarney, K. Zetterström, D. (1999) Der neue Kosmos Vogelführer. Kosmos, Stuttgart, p. 244-245. ISBN 3-440-07720-9

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]