Anillo

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Aníu de Ramsés II.

L'aníu, aru o sortía ye un aru con más o menos decoración que s'utiliza como adornu de los deos de les manos. L'aníu completu componse de trés partes:

  • l'aru
  • el chatón o parte más o menos plana
  • la xema o piedra preciosa (asitiada sobre'l chatón) la cual de cutiu sustituyese por vidriu o esmaltes de menor categoría qu'intenten asonsañala, o por un grabáu buecu que sirvía de sellu pa autentificar documentos.

La xema suel tar decorada con entalles o relieves y cuando nun esiste, el chatón lleva, polo xeneral, lletres o figures grabaes. Pola forma de les figures qu'ostenten el chatón o la xema reconoz la procedencia del aníu.

L'aníu non siempres lleva xemes, pudiendo ser llisu, curvado o d'otra forma según el diseñador. Los aníos pueden ser realizaos en distintos tipos de metales. Los más solicitaos facense n'oru o plata. L'aníu de bodes, llamáu tamién alianza de matrimoniu, ye un aru de normal llisu nel cual, y na parte interior, grábense los nomes de quien contraen matrimoniu. Esti aníu suel faese n'oru, siendo la pureza del oru de 18 quilates n'España, 22 o 24 nos países árabes y de menor n'otros países como Alemaña.

Hestoria[editar | editar la fonte]

Ficheru:Anillo de compromiso de oro blanco.png
Aníu de compromisu d'oru blanco

L'aníu vien utilizándose como adornu de la mano en toa clase de persones yá dende l'antiguu imperiu exipciu, según lo revelaron los afayos realizaos nes sos tumbes. Nun paez que fuera conocíu polos caldeos y asirios pero sí polos perses, fenicios, griegos, etruscos, romanos y demás pueblos occidentales, y hasta s'atopó anque en forma bien senciella en sepulturas prehistóriques de la primer edá de los metales. El material emplegáu nos aníos foi polo común l'oru, la plata, el bronce y el fierro, ensin que faltaren aníos de marfil, d'ámbare y vidriu. N'ocasiones, los fabricaos con materiales menos nobles tópense recubiertos por una llámina d'oru.

Home asitiando l'aníu de boda a la so esposa

Pero nun tien d'escaecese que na Edá Media foi bien común decorar aníos y otros oxetos d'orfebrería con xemes que pertenecieron a la civilización griega o romana de lo cual díxose que s'emplegaba pa despintar la parte corrugada de los deos, ye bien conocíu que se buscaba la perfección nestes cultures . Nos aníos que se fixeron polos cristianos de los primeros sieglos y de los que se toparon numberosos exemplares nes Catacumbes, conozse'l so orixe polos símbolos cristianos y les inscripciones qu'ostenten. Darréu, la Ilesia #adoptar pa usu de los prelaos.

Non siempres se destinaron los aníos a ser ornamientu de la mano, sinón que, de cutiu sirvieron puramente pa sellar y otres vegaes aprovecharon pa suspendelos nos collares o pa moneda o bien como oxetu simbólicu, de distinción y como superstición. Nin en tolos pueblos foi uniforme y llibre la costume d'afatase les persones con aníos pos ente que les tribus indíxenes  llevabenlu hasta nos deos de los pies, otros pueblos  ponese namái na mano derecha o en dambes manos, yá en tolos deos yá nel deu mediu o nel anular tan solo.

Ente los romanos foi privativu de les clases nobles o estremaes l'usu d'aníos d'oru hasta que Septimio Severu, a finales del sieglu II concediolo al exércitu y darréu, Alejandro Severu estendiolo a tou ciudadanu romanu.

Nos primeros tiempos de la república, los senadores llevaben un aníu de fierro y los embaxadores otru d'oru. En Venecia, creyéndose los dux ser dueños y maríos del mar, anovaben tolos años los sos esponsales refundiando al Adriáticu'l día de l'Ascensión un aníu d'oru. La entrega d'un aníu ente los árabes equival a una promesa de matrimoniu. Los romanos llevaben l'aníu na manzorga, los hebreos na derecha, los griegos na esquierda, precisamente nel deu que güei llamamos anular y los galos y bretones nel deu mediu. Los soldaos cartaxineses llevaben un aníu per cada campaña. Foi signu d'esclavitú y aplicábase como castigu.[1]

Clases d'aníos[editar | editar la fonte]

  • Aníu de la promesa. Aníu qu'otorga un home a la muyer cola que desa contraer matrimoniu nun periodu non bien llargu cola promesa de darréu recibir l'aníu de compromisu.
  • Aníu del pescador. Sellu que lleven los curtios y buldes pontificies.
  • Aníu cardenaliciu. Signu qu'apurre'l Papa na creación de cardenales nos consistorios, como símbolu de pertenencia al Sacru Colexu cardenaliciu.
  • Aníu de compromisu. Ye'l que se da nel momentu de comprometese en matrimoniu.
  • Aníu episcopal. El que reciben los obispos como prienda del so poder espiritual y de l'alianza que contraen cola Ilesia.
  • Aníu nupcial. Más conocíu como alianza, ye'l que se dan los cónyuges nel actu relixosu de la celebración del matrimoniu.
  • Aníu real. El que llevaben nel deu los reis de la Edá Media'l cual sirvíalos de sellu.
  • Sortía. Aníu llisu matrimonial.
  • Alianza de matrimoniu" (boda). Aníu que s'apurren los novios nel actu del matrimoniu, siendo ésti relixosu o non.

Espresiones rellacionaes[editar | editar la fonte]

  • Venir como aníu al deu. Afaese daqué perfectamente a daquién.
  • Cayése-y a unu los aníos. Considerar daquién una actividá demasiáu humillante como pa realizala. Utilízase de normal en sentíu negativu: nun me van cayer los aníos por faer esto.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

  • Deu anular
  • Aníu de Ramsés II, (Muséu del Louvre)
  • Aníu de Keops, (Muséu Brookly)

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Diccionario enciclopédico popular ilustrado Salvat (1906-1914).