Anémone

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Anémone35mm film frames.svg
Anemone2-Le Petit Nicolas-Avant Première.jpg
Vida
Nome completu Anne Madeleine Louise Bourguignon
Nacimientu París9  d'agostu de 1950
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Llingua materna francés
Fallecimientu

Poitiers30  d'abril de 2019

(68 años)
Causa de la muerte Cáncer de pulmón
Familia
Padre André Bourguignon
Hermanos/es
Estudios
Llingües francés
Oficiu
Oficiu actriz de cine
Premios
Nominaciones
Alcuñu/os Anémone
IMDb nm0031785
Cambiar los datos en Wikidata

Anne Bourguignon (9  d'agostu de 1950París - 30  d'abril de 2019Poitiers), conocida como Anémone (Anémona), ye una actriz francesa.

Biografía[editar | editar la fonte]

Nacida na alta burguesía parisina, Anémone pasó la so infancia nel Château Mauras, una propiedá familiar en Bommes, nel departamentu francés de Gironde. El so padre ye'l psiquiatra André Bourguignon y el so hermanu ye Claude Bourguignon. Militante, como'l so hermanu, por una torna a una sociedá más ética y ecolóxica, Anémone escoyó vivir nel campu, nel pequeñu pueblu de Poitou, pela redolada de Lezay. Anémone ta casada y tien dos fíos: Jacob, nacíu en 1979, y Lili, nacida en 1983.

Debutó nun café teatru cola troupe du Splendid. El so seudónimu provien del so primer filme, Anémone de Philippe Garrel (que ye l'únicu filme nel qu'apaez el so verdaderu nome nos títulos de creitu).

Coluche ufiérta-y el so primer gran papel nel cine nel filme Vous n'aurez pas l'Alsace et la Lorraine en 1977. Esi mesmu añu crea un testu escénicu pa la troupe du Splendid, tituláu Le père Noël est xune ordure. El so papel de Thérèse llogra un gran ésitu, que ye mayor cuando la pieza ye llevada al cine por Jean-Marie Poiré. Tanto'l filme como la interpretación llogren un notable ésitu.

Mientres los 80 apuerta a una actriz bien popular en Francia, protagonizando numberoses comedies: Ma femme s'appelle reviens, Les Babes-cool, Le Mariage du siècle... Michel Deville, y dempués Jean-Loup Hubert ufiérten-y papeles más serios a partir de 1985. En 1987 llogra'l César a la meyor actriz por Le Grand Chemin. De forma más discreta, mientres los 90 trabaya con Tonie Marshall, Romain Goupil o Christine Pascal, na conocida Le petit prince a dit. En 1996, trabaya na adaptación de Les Bidochon, filme que va ser un amargosu fracasu. Decide entós volver al teatru.

Compromisu políticu y ciudadanu[editar | editar la fonte]

Filmografía[editar | editar la fonte]

Cine[editar | editar la fonte]

Curtiumetraxes[editar | editar la fonte]

  • 1994 : 3000 scénarios contre un virus : Affreux, bêtes et très méchants de Jacky Cukier
  • 2007 : Mon homme de Ramzi Ben Sliman
  • 2010 : Les âmes meurtries de Benjamin Holmsteen
  • 2012 : Bocuse de Stéphanie Pillonca et Géraldine Renault
  • 2012 : Como Quien Nun Quier La Cosa de Alvaro Velarde

Televisión[editar | editar la fonte]

Teatru[editar | editar la fonte]

Ópera[editar | editar la fonte]

Galardones[editar | editar la fonte]

Homenaxe nel cómic[editar | editar la fonte]

En 2010 el llibru Drôles de femmes (Muyeres risonderes) d'ediciones Dargaud, escritu pola periodista Julie Birmant ya ilustráu por Catherine Meurisse interesar en Anémone, Yolande Moreau, Dominique Lavanant, Sylvie Joly, Florence Cestac, Michèle Bernier, Claire Bretécher, Tsilla Chelton et Amélie Nothomb. Según la revista Le Nouvel Observateur : "Diez artistes feministes brinden bonalmente fragmentos de les sos carreres, de les sos hestories familiares y tamién de les sos duldes. Bien elocuente, bien frondoso, esti llibru ye realmente un llogru y un homenaxe a les muyeres atípiques." [4] La periodista atopa a "Anémone col so chihuahua no fondo del campu ," [5] y Catherine Meurisse, la dibuxante, va atopar tamién, pa la realización de les sos ilustraciones.[6]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. compte rendu du FSM 2002.
  2. « Commando people en contre-champs. Opération d'arrachage d'OGM hier dans la Marne » Matthieu Ecoiffier dans Libération, 17 janvier 2003.
  3. Didier Porte: La « mélenchonisation » d'Eva Joly inquiète xune partie d'Europe Écologie - Monde
  4. « Les Drôles de femmes », , magacín -y Nouvel Observateur [archive], du 11/01/2010.
  5. Fiche de l'album, sur le site de l'éditeur, Dargaud. [archive]
  6. « Tout est à Lavanant », article journal Libération du 06/03/2010.
Anémone