Alta Francia

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Alta Francia
Bandera de Francia Francia
Alministración
Nome oficial Région Hauts-de-France
Région Nord-Pas-de-Calais-Picardie
País Bandera de Francia Francia
ISO 3166-2 FR-HDF
Capital Lille
División
Xeografía
Coordenaes 49°55′14″N 2°42′11″E / 49.9205573, 2.7029777Coordenaes: 49°55′14″N 2°42′11″E / 49.9205573, 2.7029777
Hauts-de-France region locator map.svg
Superficie 31813 km²
Llenda con Normandía, Islla de Francia, Gran Este, Rexón Valona y Región Flamenca
Puntu más altu Watigny
Demografía
Población 6 009 976 hab. (2015)
Densidá 188,92 hab/km²
Más información
www.regionhautsdefrance.fr/
Cambiar los datos en Wikidata

Alta Francia,[1][2] en francés Hauts-de-France, ye una de los trelce rexones que, xuntu colos territorios de Ultramar, conformen la República Francesa. La so capital y ciudá más poblada ye Lille.

Ta allugada nel estremu norte del país, llindando al noroeste y norte col canal del Llurdiu, al nordés con Bélxica, al sureste con Gran Esti, al sur con Isla de Francia y al suroeste con Normandía. Con 5 960 000 hab. en 2012 ye la tercer rexón más poblada —por detrás de Isla de Francia y Auvernia-Ródano-Alpes— y con 187 hb/km², la segunda más densamente poblada, por detrás d'Isla de Francia.

Crear pola reforma territorial de 2014 fundiéndose Norte-Paso de Calais y Picardía, y entró a valir el 1 de xineru de 2016.[3][4]

Toponimia[editar | editar la fonte]

El topónimu n'español Alta Francia ye'l más averáu al significáu etimolóxicu de Hauts-de-France que denomina les tierres septentrionales del país.[5][6] El topónimu n'español altos de Francia pela cueta denomina namái a los territorios franceses a mayor altitú sobre'l nivel del mar[7][8] como los Alpes o los Pirineos.

El testu de la llei da nomes provisionales pa la mayoría de les rexones fundíes, la combinación de los nomes de les sos rexones constituyentes dixebraos por guiones. Los nomes permanentes van ser propuestos polos nuevu conseyos rexonales y confirmaos pol Conseyu d'Estáu antes del 1 de xunetu de 2016.[9]

Xeografía[editar | editar la fonte]

Mapa alministrativu colos sos cinco departamentos coloriaos d'alcuerdu a les provincies históriques qu'esistieron hasta la Revolución francesa: Picardía, Île de France, Artois, Flandes Francés, Henao Francés y Cambrai.

La rexón parte con Bélxica al nordés, el canal del Llurdiu al noroeste, según les rexones franceses del Gran Esti al sureste, Isla de Francia al sur y Normandía escontra'l suroeste.

Principales comunidaes[editar | editar la fonte]

  1. Lille (227 560 hab.)
  2. Amiens (133 448 hab.)
  3. Roubaix (94 713 hab.)
  4. Tourcoing (91 923 hab.)
  5. Dunkerque (90 995 hab.)
  6. Calais (72 589 hab.)
  7. Villeneuve-d'Ascq (62 308 hab.)
  8. San Quintín (55 978 hab.)
  9. Beauvais (55 289 hab.)
  10. Valenciennes (42 989 hab.)

Patrimoniu[editar | editar la fonte]

Patrimoniu natural[editar | editar la fonte]

Reserves naturales nacionales[editar | editar la fonte]

Parques naturales rexonales[editar | editar la fonte]

Sitios naturales[editar | editar la fonte]

Badea del Somme, l'asa del Hourdel.

Na mariña:

Nel interior:

Montes[editar | editar la fonte]

Con 428 000 hectárees de monte (72% priváu) que producen 4 000 000 m³/añu de madera, ye la última rexón de Francia en términos de superficie forestal (13,4% del espaciu), pero la 5.ª rexón en consumu de madera.

Fora de la forestación ONF, el monte ye propiedá de pocu más de 120 000 propietarios, de cutiu detentores de pequenes parceles (solamente 1900 d'ellos tienen un matu de 25 hectárees o más). Esti monte moviliza pa la so xestión y esplotación unes unidá|8800|empreses}} (42 000 empleos) acordies con la patronal Nord-Picardie Bois en 2017.

Dempués d'una llarga fase de cayente dende la Alta Edá Media hasta la Revolución Industrial, esti monte recuperó terrén ya inda ta n'espansión (+10% en quince años, de 2000 a 2010). Ye de fueya caduca en más del 90%, y el enresinamiento ta ende no esencial artificial. Los plantíos d'álamos son numberoses, tamién artificiales, y sobremanera nos valles húmedos.[10] [11] [12]

Los montes de más de {{unidá|1000|hai son:

Monumentos y sitios históricos[editar | editar la fonte]

Inscritos nel patrimoniu mondial de la Unesco[editar | editar la fonte]

La rexón cunta con dellos sitios o conxuntos de sitios que formen parte del patrimoniu de la humanidá de la Unesco:

Los monumentos góticos[editar | editar la fonte]

El territoriu de la rexón foi unu de los llugares onde l'arquiteutura gótica algamó'l so apoxéu, nos sieglos XII-XIII, particularmente nel sur de la rexón (que yera parte del dominiu real). Esti estilu, de siguío, irradió por toa Europa. Munches grandes catedrales son testimonios prestixosos d'esta aventura arquitectónica.

El góticu tempranu ta ilustráu poles catedrales de Noyon, de Laon y de Senlis, ente que les principales catedrales gótiques del norte de la rexón, les de Noyon, de Laon y de Senlis, que tamién pertenecía en gran parte al góticu tempranu , agora sumieron. El góticu clásicu y el góticu radiante, esto ye, l'apoxéu de l'arquiteutura gótica, tán marcaos na zona por una carrera escontra la llixereza arquitectónica y el gigantismo, bien representada cronológicamente poles catedrales de Soissons, de Amiens y de Beauvais.[14] [15] [16]

La Picardía marítima foi unu de los llugares onde florió'l góticu flamíxeru cola ilesia de San Vulfran de Abbeville, la capiya del Saint-Esprit de Rue y la abadía de San Ricario. La basílica de Saint-Quentin de Saint-Quentin, de la mesma, axunta tolos estilos dende'l románicu hasta'l barrocu. Hai que destacar tamién la esistencia de munches abadíes, colexales ya ilesies parroquiales más pequenes qu'ilustren esta arquiteutura en tola rexón.

Les ciudadeles y villes fortificaes[editar | editar la fonte]

La rexón d'Alta Francia axunta un gran númberu de ciudadeles y villes fortificaes construyíes na Edá Medio y tresformar nos tiempos modernos (especialmente por Vauban), ente elles:

Los châteaux[editar | editar la fonte]

El sur de la rexón caltién algunaos castiellos medievales notables, como los castiellos de Coucy, de Septmonts, de Fère-en-Tardenois et de La Ferté-Milon. El château de Pierrefonds, pela so parte, foi dafechu restauráu sol Segundu Imperiu francés por Viollet--y-Duc. Otros castiellos conocieron un desenvolvimientu importante nos tiempos modernos, como'l château de Compiègne, reconstruyíu n'estilu clásicu por Louis XV, y que foi residencia imperial. Contien un vastu xardín a la inglesa y dos museos nacionales: el muséu del Segundu Imperiu y el muséu del automóvil y el turismu. El castiellu de Chantilly ye la see del muséu Condé, que caltién un ricu patrimoniu, y cuenta con un xardín diseñáu por -y Nôtre y los destacaos establos del sieglu XVIII, qu'agospien el Muséu del Caballu. El château de Blérancourt alluga un muséu francu-americanu.

En Somme, el château de Rambures del sieglu XV, ta bien calteníu. En Pas-de-Calais, puede mentase el château d'Hardelot, de estilu neo-Tudor y dedicáu güei a les relaciones francu-britániques, el château de Boulogne-sur-Mer, qu'alluga un muséu d'arqueoloxía antigua y d'etnografía, y el castiellu medieval de Olhain.

Villes et Pays d'Art et d'Histoire[editar | editar la fonte]

Villes d'Art et d'Histoire[editar | editar la fonte]

Pays d'Art et d'Histoire[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Alta Francia