Aegolius funereus

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Commons-emblem-notice.svg
 

Infobox animalia.png

Curuxa de Tengmalm
Aegolius-funereus-001.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Strigiformes
Familia: Strigidae
Xéneru: Aegolius
Especie: A. funereus
(Linnaeus, 1758)
Distribución
Aegolius funereus dis.png
Subespecies
Aegolius funereus beickianus
Aegolius funereus caucasicus
Aegolius funereus funereus
Aegolius funereus magnus
Aegolius funereus pallens
Aegolius funereus richardsoni
Aegolius funereus sibiricus
[editar datos en Wikidata]
Cantar de Aegolius funereus

Aegolius funereus, tamién conocíu como curuxa de Tengmalm, ye una especie d'ave de la familia Strigidae qu'habita nel norte d'Europa, los Alpes, árees de los Balcanes y polos Pirineos. Trátase del uxu de monte por excelencia, y mora en montes trupos de coníferes. Nunca s'alloña de les zones de cría.

Ye un uxu pequeñu y namái ta activu de nueche. Ye bien abegosu de ver pol so comportamientu.

Pue tracamundiase col curuxín o col miagón pol so tamañu y figura, pero nenguna d'esos dos especies habita en monte trupu.

Ye de cabeza grande, ensin guedeyes a los llaos, y con dos llinies negres que-y percuerren los llaos de la cara y van del cazu a la parte cimera de los güeyos, que son d'iris mariellu. La parte del banduyu ye pálida con llixos pardu claru; la parte dorsal ye más escura y con llurdios blancos.

El vuelu ye rápido, curtiu y direutu, con aleteos rápidos y dalgún qu'otru entamo.

Caza aguarones d'agua, mures y murgañes.

La so voz ye un aspru Quip o un cantar de 5 a 8 xiblíos, n'ascensu y aceleraos: pu-pu-po-po-po-po-po-po. Puede oyese a 3 km nes nueches silencioses.

  • Llargor: de 22 a 27 cm
  • Valumbu: de 50 a 62 cm
  • Pesu: 100-200 g
  • Llonxevidá: hasta 10 años

Reproducción[editar | editar la fonte]

Esta ave cría en montes trupos de coníferes de Norteamérica y Eurasia, según en cotes altes de zones montascoses como los Alpes y los Montes Rocosos. Apocayá afayóse una pequeña población na parte oriental de Pirineos.

El nial ye un furacu nun árbol ensin tapizar o un nial abandonáu de picatueru. Tamién puede utilizar caxes ñeru asitiaes pa esta y otres especies d'aves nocherniegues. Pon de 1 a 10 güevos nuna niarada de febreru a xunu.

Población nos Pirineos[editar | editar la fonte]

En 1963 afayóse la so presencia na aguada francesa (Van der Vloet, 1964) y en 1984 afayóse la especie na aguada española (Alamany y Ticó, 1989) una y bones les cites de les que se disponíen nun yeren bien fiables. Años más tarde en 1989 púdose comprobase la esistencia de 29-32 pareyes. Nel Pirinéu catalán atopáronse 26-29 d'elles y 7 niales. N'Andorra namái pudo atopase un nial. Na aguada francesa constatóse la esistencia d'unes 38 pareyes pero nun pudo deteutase signos de reproducción. En reparando'l mala traza de dellos montes productu de la mala xestión forestal instaláronse caxes ñeru que tres unos años empezaron a usase con ésitu.

En 2002 deteutóse la presencia en 142 territorios, distribuyíos de la siguiente manera, 5 en Navarra, 14 n'Aragón y 123 en Cataluña.

En 2008 la cifra de territorios nos que foron alcontraos n'Aragón xubió al mediu centenar,[1] gracies de xuru al allugamientu de caxes ñeru y a una meyor prospeición del territoriu.

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]