Abdelaziz Bouteflika

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Abdelaziz Bouteflika
Bouteflika (Algiers, Feb 2006).jpeg
Minister of Foreign Affairs of Algeria


Embaxador


Presidente de la Asamblea General de las Naciones Unidas


Q26932328

1963 - 1979
Mohamed Khemisti - Mohammed Seddik Ben Yahia
Presidente d'Arxelia

27 abril 1999 -
Liamine Zéroual
presidente de la Organización para la Unidá Africana

12 xunetu 1999 - 10 xunetu 2000
Blaise Compaoré - Gnassingbé Eyadéma
Vida
Nacimientu

Uchda2 de marzu de 1937

(81 años)
Nacionalidá Bandera d'Arxelia Arxelia
Familia
Hermanos/es
Estudios
Estudios Universidad de Argel
Llingües árabe
Oficiu
Oficiu políticu y diplomáticu
Premios
Serviciu militar
Lluchó en Guerra d'Independencia d'Arxelia
Creencies
Relixón Musulman
Sufismu
Partíu políticu Frente de Liberación Nacional
IMDb nm1527318
www.abdelaziz-bouteflika.com
Cambiar los datos en Wikidata

Abdelaziz Buteflika (n'árabe: عبد العزيز بوتفليقة nacíu Oujda, Marruecos, 2 de marzu de 1937), ye un políticu arxelín, presidente de la República Arxelina dende 1999.

Carrera militar[editar | editar la fonte]

Proviniente d'una familia inmigrante, llueu integróse nel Frente de Lliberación Nacional d'Arxelia. Foi un líder militar (conocíu col nomatu de Abdelkader) na Guerra de la Independencia Arxelina. Mientres la mesma tuvo destináu en distintes puestos, incluyíu'l control de la frontera con Malí y viaxó a Francia escondíu, entamando la resistencia del Frente de Lliberación na metrópoli. Dempués de la independencia foi escoyíu diputáu pa l'Asamblea Constituyente. Ahmed Ben Bella elixólu pa formar parte del gobiernu en 1962 ocupando la cartera de Mocedá, Turismu y Deportes. En 1963, en llogrando de nuevu la so acta de diputáu, foi nomáu ministru d'Esteriores y en 1964 pasó a formar parte del Comité Central del FLN.

Bien xuníu al coronel Huari Bumedián dende la guerra de la independencia, entamó al pie d'este'l golpe d'Estáu contra'l presidente. Sol nuevu gobiernu siguió ocupando la cartera d'esteriores que-y dexó proxectar al nuevu réxime arxelín pel mundu y empezar a establecer rellaciones diplomátiques fluyíes con Francia, con quien robló un ampliu alcuerdu económicu en 1971. Partidariu del Movimientu de Países Non Alliniaos, foi un activu defensor de dicha organización, estendiendo l'enfotu de la mesma nel mundu árabe y convirtiendo a Arxelia en puntu d'alcuentru de diverses xuntes internacionales. Mientres les sos funciones como presidente de l'Asamblea Xeneral de la ONU en 1974, llogró la reconocencia de la Organización pa la Lliberación de Palestina como miembru de plenu derechu de l'Asamblea, lo que-y ganó les simpatíes de los palestinos. Dimitió como ministru d'Esteriores en 1979 tres la muerte de Bumedián y el nuevu presidente, Chadli Bendjedid, nómalu ministru d'Estáu con escases competencies.

Carrera política[editar | editar la fonte]

El réxime nuevu condergalu al ostracismu dende 1980. En 1983 el Tribunal de Cuentes abrió-y un espediente por malversación de fondos públicos. Ente 1983 y 1987 tuvo exiliáu nos Emiratos Árabes Xuníos, Suiza y la mesma Francia. Al so regresu al país xúnese al movimientu de la Carta de los 18 en contra de Benjedid y en 1989 reincorpórase al Comité Central del FLN. Hasta 1999 refugó toles ufiertes pa dirixir el país o asumir dalgún tipu de responsabilidá gubernamental. Tres el final del gobiernu de Liamine Zéroual, presentóse como candidatu independiente a les eleiciones pa la Presidencia de la República'l 15 d'abril de 1999 con un programa de reconciliación nacional colos islamistes y en contra de les posiciones del exércitu partidariu del combate y la represión de los elementos fundamentalistes. A pesar de presentase como independiente, Buteflika llogró'l sofitu del FLN y del constituyíu partíu de Zéroual, el Reagrupamientu Nacional Democráticu y llogró cerca del 74% de los sufraxos.

Tres la so aplastante victoria, aprovechó pa oficializar y llegalizar la tregua primeramente establecida pol Exércitu Islámicu de Salvación, brazu armáu del FIS, en 1997, ufiertando la paz, lo que condució a la fin de la llucha armada'l 6 de xunu de 1999. Dientro del Plan de Concordia Nacional, aprobáu pola Asamblea Nacional, en xunetu de 1999 decretóse una amnistía pa tolos presos fundamentalistes que tuvieren llibres de delitos de sangre, al empar qu'encadarmaba un programa d'integración social. El 4 de xineru de 2000 l'Exércitu Islámicu de Salvación y el Gobiernu roblaron el Tratáu de Paz que permitió la disolución de la organización terrorista y l'indultu de tolos sos miembros. Sicasí, tantu'l Grupu Islámicu Armáu (GIA) como'l Grupu Salafista pa la Predicación y el Combate (GSPC) negáronse a la firma del alcuerdu y siguieron les sos aiciones armaes. En 2004 foi reelixíu col 83% de los votos.

Dende la firma de los alcuerdos de paz desenvolvió un ampliu llabor políticu internacional p'ameyorar la imaxe d'Arxelia: meyora de les rellaciones col Marruecos de Mohammed VI, aceptación esplícita del entós presidente de los Estaos Xuníos, Bill Clinton, de la política interna de represión contra los islamistes tovía combatientes, continuación d'un diálogu fluyíu con Francia y firma d'alcuerdos comerciales ventaxosos con España p'ampliar el suministru de gas natural a esti país y, nun futuru, a otres zones d'Europa.

El 5 de setiembre de 2007, mientres un viaxe del presidente a Batna, Al Qaeda del Magreb Islámicu fixo españar una bomba ente un ensame qu'esperaba la llegada presidencial, causando ventidós muertos.[1]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

  • Ahmed Ouyahia, primer ministru
  • Protestes n'Arxelia de 2011

Referencies[editar | editar la fonte]